All Chapters of ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Chapter 131 - Chapter 140

หลี่กว่างเซิงพยักหน้าช้า ๆ “จากนั้นจึงถวายฎีกาขอสอบสวนชาติกำเนิดและความประพฤติของฮองเฮา”“ถูกต้อง” เฉินหรงยิ้มอย่างพอใจ “เราไม่ต้องพิสูจน์ว่านางผิด เพียงทำให้ทุกคนสงสัยว่า นางไม่ใช่สตรีที่สมควรนั่งตำแหน่งฮองเฮา”ไม่มีผู้ใดรู้ว่า บนหลังคาด้านนอก เงาร่างหนึ่งกำลังหมอบอยู่เหนือกระเบื้องอย่างไร้เสียง สายลับของตำหนักหงส์ฟังทุกถ้อยคำ ก่อนค่อย ๆ ถอยออกจากจวนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นคืนนั้น ตงเปียนรีบนำรายงานลับกลับมาถึงตำหนักหงส์ ซีฮันกำลังอ่านตำรากฎหมายอยู่ใต้แสงโคม เมื่อเห็นสีหน้าของเขา นางก็ปิดหนังสือลงทันที“พวกเขาเริ่มขยับแล้วหรือ”ตงเปียนคุกเข่าและยื่นกระดาษบันทึกให้“พ่ะย่ะค่ะ ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเรื่องกฎวังหลัง”ซีฮันอ่านรายงานอย่างละเอียด แต่ละบรรทัดบันทึกถ้อยคำของขุนนางเหล่านั้นไว้อย่างครบถ้วน ชาติกำเนิดของมารดา พฤติกรรมของซีฮันก่อนถูกวางยา ความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ความรู้ที่ไม่ควรมี ข้อสงสัยเรื่องวิชาอาคม และแผนปล่อยข่าวให้ประชาชนพูดถึงก่อนถวายฎีกาสอบสวน ชิงหลานซึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะหน้าซีดลง“พวกเขาคิดกล่าวหาว่าเหนียงเหนียงไม่ใช่ตัวจริงหรือเพคะ”ตงเปียนกำหมัดแน่น“คนพวกนี้บังอาจเก

ซีฮันมองเอกสารกองสุดท้าย“เหลืออีกเพียงเรื่องเดียว”นางหันไปยังขุนนางหญิงทั้งหมด“ตำแหน่งว่างในฝ่ายในมีสิบสองตำแหน่ง”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลายคนรีบตั้งใจฟัง เพราะการแต่งตั้งตำแหน่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับอำนาจและผลประโยชน์จำนวนมาก เดิมทีตำแหน่งมักตกอยู่ในมือของญาติหรือคนสนิทของผู้มีอำนาจ ซีฮันกล่าวชัดเจน“ต่อไปนี้ การแต่งตั้งจะไม่ใช้ชาติกำเนิดหรือผู้รับรองเพียงอย่างเดียว”“ผู้สมัครต้องผ่านการสอบบัญชี กฎวัง ความรู้ในหน้าที่ และตรวจสอบประวัติ”ขุนนางหญิงอาวุโสคนหนึ่งอดถามไม่ได้“แต่ผู้หญิงจากตระกูลธรรมดาจะมีความรู้เพียงพอหรือเพคะ”ซีฮันมองนาง“ความสามารถไม่ได้เกิดจากนามสกุล”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องเงียบลง“หากผู้ใดทำงานมาสิบปีแต่ยังไม่รู้หน้าที่ ย่อมไม่สมควรอยู่ในตำแหน่ง”“หากนางกำนัลคนหนึ่งมีความรู้ ซื่อสัตย์ และผ่านการสอบ นางก็มีสิทธิได้รับโอกาส”หญิงอาวุโสผู้นั้นก้มหน้าลง ซีฮันกล่าวต่อ“วังหลังต้องการคนทำงาน ไม่ได้ต้องการคนถือชื่อของตระกูลมานั่งรับเบี้ยหวัด”ขุนนางหญิงบางคนมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง เพราะหลักฐานความหละหลวมทั้งหมดถูกวางอยู่ตรงหน้าแล้วหลังการประชุมสิ้นสุด ทุกค

หากคนทั่วไปได้ยิน นางอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นปีศาจ ถูกมองว่าใช้วิชาอาคมยึดครองร่างฮองเฮา หรือเลวร้ายกว่านั้น ฮ่องเต้อาจคิดว่านางฆ่าซีฮันคนเดิมเพื่อเข้ามาแทนที่ นางไม่กลัวขุนนาง ไม่กลัวเข่อชิง ไม่กลัวแม้แต่ความตายแต่กลับกลัวสายตาของบุรุษตรงหน้าในวันที่เขารู้ว่านางไม่ใช่คนที่เขาเคยรู้จัก ฮ่องเต้มองเห็นความกังวลในดวงตาของนาง น้ำเสียงของพระองค์อ่อนลง“เราไม่ได้ถามเพื่อเอาผิดเจ้า”ซีฮันหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับไม่มีความขบขัน“หากคำตอบของหม่อมฉันน่ากลัวกว่าความผิดเล่าเพคะ”“เราจะเป็นผู้ตัดสินเอง”“เช่นเดียวกับที่ฝ่าบาทตัดสินเข่อชิงหรือ”พระองค์ขมวดพระขนง “อย่านำตนเองไปเปรียบกับนาง”“เหตุใดจะเปรียบไม่ได้”ซีฮันลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง นอกตำหนัก ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีเทา ลมเย็นพัดม่านบางให้ไหวไปมา“เข่อชิงถูกตัดสินเพราะสิ่งที่นางทำ”“แต่หากหม่อมฉันเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกนี้ ต่อให้ไม่ทำร้ายใคร ผู้คนก็ยังอยากกำจัดอยู่ดี”ฮ่องเต้ลุกตามมา “เจ้ากลัวว่าเราจะกำจัดเจ้าหรือ”ซีฮันไม่ตอบ ความเงียบกลับกลายเป็นคำตอบแทน พระองค์ยืนอยู่ด้านหลังนาง“ตั้งแต่เจ้าฟื้นขึ้นมา เรารู้ว่าเจ้าเปลี่ยนไ

พระราชโองการเพื่อฮองเฮาเช้าวันต่อมา ท้องพระโรงเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดตั้งแต่ยังไม่เริ่มประชุม ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงตามตำแหน่งอย่างเป็นระเบียบ แต่สายตาของหลายคนกลับลอบมองไปยังกลุ่มของเสนาบดีกรมพิธีการหลี่กว่างเซิงกับขุนนางอาวุโสฝ่ายตรวจการหวูจื่อหานอยู่เป็นระยะข่าวลือเรื่องฮองเฮาแพร่ไปทั่วเมืองหลวงแล้วบางคนกล่าวว่านางเปลี่ยนไปเพราะรอดพ้นจากความตาย บางคนลือว่านางได้รับคำชี้นำจากเทพสวรรค์ ขณะที่ฝ่ายตรงข้ามตั้งใจปล่อยข่าวว่านางถูกวิญญาณลึกลับเข้าสิง จึงมีความรู้และความสามารถผิดไปจากเดิมแม้ข่าวเหล่านั้นยังไม่มีหลักฐาน แต่คำพูดที่ถูกกล่าวซ้ำทุกวันเริ่มทำให้คนจำนวนหนึ่งลังเล หลี่กว่างเซิงยืนอยู่แถวหน้าอย่างสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกำลังรอคอยโอกาส เขาเชื่อว่าฮ่องเต้ไม่มีทางปิดปากขุนนางทั้งราชสำนักได้ หากพวกเขาร่วมกันถวายฎีกาขอจำกัดอำนาจฮองเฮา ต่อให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัยก็ต้องคำนึงถึงเสียงของขุนนางและกฎของบรรพชน เสียงขันทีประกาศดังขึ้น“ฝ่าบาทเสด็จ”ขุนนางทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกัน“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”ฮ่องเต้เสด็จขึ้นประทับบนบัลลังก์มังกร พระพักตร์สงบนิ่งจนไม

ซีฮันทอดสายตามองขุนนางที่เคยพยายามใช้กฎของบรรพชนผูกมัดนาง บัดนี้กลับต้องคุกเข่ายอมรับอำนาจของตำหนักหงส์ด้วยตนเอง นางไม่ได้ยิ้มเยาะ ไม่ได้แสดงชัยชนะ เพียงยืนอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างฮ่องเต้เพราะนางรู้ว่าอำนาจที่ได้รับในวันนี้ยิ่งใหญ่เพียงใด ความรับผิดชอบที่ตามมาก็ยิ่งหนักหนาเท่านั้น แต่ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะมีศัตรูซ่อนอยู่อีกกี่คน นางจะไม่ยอมให้ใครใช้วังหลังเป็นเครื่องมือทางอำนาจอีกพระราชโองการถูกส่งต่อไปยังทุกกรม ทุกตำหนัก และทุกประตูของพระราชวัง นับจากวันนั้น ไม่มีขุนนางคนใดสามารถอ้างประเพณีเพื่อแทรกแซงกิจการฝ่ายในได้อีก ส่วนในท้องพระโรง เหล่าขุนนางยังคงคุกเข่ารับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง แม้ภายในใจของบางคนจะเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่ต่อหน้าพระราชโองการของฮ่องเต้ พวกเขาไม่อาจโต้แย้งได้แม้แต่คำเดียวเงาของลิลลี่คืนนั้น หลังพระราชโองการยืนยันอำนาจของฮองเฮาถูกส่งไปทั่วราชสำนัก ตำหนักหงส์กลับเงียบสงบกว่าทุกวัน ซีฮันนั่งอยู่หน้าโต๊ะริมหน้าต่าง มองแสงจันทร์ที่ทอดลงบนหลังคากระเบื้องสีทอง เอกสารกองสุดท้ายถูกจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว ขุนนางหญิงและข้ารับใช้ต่างแยกย้ายกลับไปพัก เหลือเพียงชิงหลานกับตงเปียน