All Chapters of ในเงาของหัวใจ: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในห้องรับแขกเรียบง่าย กลิ่นหอมอ่อนของชาอุ่นกรุ่นในอากาศ หลังทักทายกันพอสมควร นาราก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เธอวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระจก และเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า “คุณหมอคะ...ฉันอยากรู้เรื่องของธีภพ” “โดยเฉพาะเรื่องการผ่าตัด...หัวใจที่เขาได้รับมา มันเป็นของใคร” หมอวรัตถ์ชะงักเล็กน้อย สีหน้าเรียบสงบของเขาแปรเปลี่ยนไปเพียงนิดเดียว…แต่นารารับรู้ได้ถึงความหนักของคำตอบที่กำลังจะมา เขาวางถ้วยชาลงเบา ๆ แล้วเริ่มพูดขึ้นมาช้า ๆ “อันที่จริงแล้วเรื่องการปลูกถ่ายหัวใจ ถือว่าเป็นความลับที่ไม่สามารถเปิดเผยได้" "แต่ผมคิดว่าคุณนาราคงจะคาดเดาได้แล้ว" หมอวรัตถ์เอ่ยพลางพยักหน้า "มันเป็นอย่างที่คุณคิด หัวใจดวงนั้น...เป็นของคุณกานต์” หมอวรัตถ์พูดต่ออย่างเรียบนิ่ง แต่มีแววเศร้าในแววตา “หลังจากที่คุณกานต์เสียชีวิต… สัญญาณชีพของเขาหยุดลงอย่างสมบูรณ์ไปแล้ว แต่ทีมของเราวางแผนไว้ล่วงหน้า เราใช้เทคนิคใหม่ที่เรียกว่า Ex Vivo Perfusion System เป็นระบบที่ช่วยกระตุ้นหัวใจนอกร่างกาย ให้มันกลับมาเต้นอีกครั้งในสภาพที่ควบคุมได้ ถึงแม้หัวใจของเขาจะหยุดเต้นไปแล้ว แต่ด้วยวิธีนี้…เราสามารถรักษาสภาพห

เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวบ้าน นาราก็ถอดรองเท้าอย่างสุภาพ บ้านหลังนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน เป็นบ้านไม้สองชั้นที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง คุณสุวิมลเชื้อเชิญให้นารานั่งลงที่ม้านั่งไม้ริมหน้าต่าง เธอเองก็นั่งลงข้าง ๆ ด้วยท่าทางสบาย ๆ และเปิดใจ “หนูชื่อนาราค่ะ เป็นคนรู้จักของ...คุณธีภพ” นาราเอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงเรียบร้อยแต่ออกจะแผ่วเบาเล็กน้อย หลังจากที่นาราแนะนำตัว คุณสุวิมลก็พยักหน้าช้า ๆ “แม่เคยได้ยินธีภพพูดถึงคุณอยู่บ้าง” “ตอนเขาผ่าตัดหัวใจใหม่ ๆ…เขาชอบฝันถึงผู้หญิงคนหนึ่ง ฝันซ้ำ ๆ จนแม่ยังสงสัยว่าทำไม” นารานิ่งไป ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “หัวใจดวงนั้น…เป็นของสามีหนูค่ะ เขาเสียในวันเดียวกับที่คุณธีภพเข้ารับการผ่าตัด” สุวิมลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ “อย่างนี้เอง...แม่ถึงรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” “ธีภพ…เคยบอกว่าฝันถึงชื่อคุณ ฝันถึงความรู้สึกที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง” “แล้วตอนนี้ เขาเป็นยังไงบ้างคะ?” นาราถาม คุณสุวิมลถอนหายใจเบา ๆ “หลังจากผ่าตัด ตอนแรกร่างกายเขาตอบสนองได้ดี แต่เมื่อไม่นานมานี้เขามีอาการภาวะภูมิต่อต้านหัวใจ

คฤหาสน์เดชาสกุลวงศ์ ในค่ำวันเดียวกัน ปกรณ์ยิ้มกว้างเดินเข้ามา ในมือกำเอกสารสัญญาที่เพิ่งเซ็นสด ๆ จากวรเมธินทร์กรุ๊ป เขาก้าวขึ้นบันไดอย่างมั่นอกมั่นใจ ก่อนจะผลักประตูเข้าสู่ห้องทำงานของพ่อ “ผมเอาสัญญาจากวรเมธินทร์กลับมาได้แล้วครับพ่อ” เขาเว้นวรรค ริมฝีปากยกยิ้มอย่างผู้ชนะ “นาราเซ็นเองกับมือ…ไม่มีคนกลาง ไม่มีข้อแม้” คุณพฤกษ์ไพศาลเงยหน้าจากเอกสาร ดวงตาเข้มคู่นั้นวัดผลลูกชายคนเล็กด้วยความเงียบงัน “…เป็นสัญญาระยะสั้น สามไตรมาส” เสียงของเขาต่ำเรียบ แต่กลับเหมือนคลื่นใต้น้ำที่พร้อมซัดทุกอย่างให้พังพินาศ “อย่าเพิ่งลำพองใจนัก มันยังไม่ใช่ชัยชนะ” “แต่ก็มากพอให้เริ่มต้นไม่ใช่เหรอครับ?” ปกรณ์ยักไหล่ รอยยิ้มยังไม่จาง “ผมเชื่อว่า ถ้าเป็นผมเดินเกมต่อ…วรเมธินทร์จะไม่มีวันปฏิเสธระยะยาว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ มั่นใจในตัวเอง...และในเสน่ห์ที่เขาคิดว่าควบคุมได้ทุกอย่าง ทันใดนั้น ประตูห้องเปิดออก หญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีอ่อนก้าวเข้ามา คุณวิลัยลักษณ์ ภรรยาหลวงที่สง่างามดุจนางพญา แม้ใบหน้าจะอ่อนโยน แต่สายตาเต็มไปด้วยคมดาบที่ซ่อนไว้หลังรอยยิ้ม “เขาทำสำเร็จนะคะ” เธอว่าเสี

ดวงตาของคุณสุวิมลไหวเพียงเล็กน้อย “แม้ว่าคุณอาจจะไม่เคยรักผมเลย” “แต่สุดท้าย…คุณก็หนีจากผมไม่ได้” เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว “ผมได้คุณมาแล้ว สุวิมล” “แม้จะไม่เคยได้หัวใจของคุณ…แต่ร่างกายของคุณก็เป็นของผม” “อย่างน้อย ผมก็ครอบครองคุณได้” คำพูดนั้น…เหมือนใบมีดที่ทิ่มแทงลงกลางอกเธอ เธอเงียบ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะมันเจ็บ…และเจ็บมานานจนไม่รู้จะตอบอย่างไร คุณสุวิมลสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ เธอก้าวถอยหนึ่งก้าว แล้วเอ่ยเสียงนิ่ง “รออยู่ตรงนี้…เดี๋ยวฉันเอาเอกสารมาให้” เธอยังคงพูดน้อยเหมือนเดิม ราวกลับทุกถ้อยคำของเขาไม่มีผลกระทบกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว พฤกษ์ไพศาลพยักหน้า เขาไม่ได้คาดหวังจะได้เข้าบ้านหลังนี้อีก เพราะลึกลงไป…เขารู้ดีว่า บ้านหลังนี้ ไม่เคยต้อนรับเขาเลย สุวิมลเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบงัน เมื่อพ้นสายตาของพฤกษ์ไพศาล เธอยืนสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์ ที่เธอรู้ดีว่าจำแม่นที่สุดแม้ไม่ได้มอง ปลายสายรับเกือบจะในทันที “ครับแม่” เสียงของธีภพดังขึ้นจากปลายสาย “เขามาแล้วเหรอ” “อืม…” สุวิมลถอนหายใจเบา ๆ “พ่อของลูกมาที่นี่…เพื่อขอเอกสารเรื่องซาเลียน”

ภานุวัฒน์พยักหน้าเบา ๆ "ประธานของเราเองก็เชื่อแบบนั้น เขาให้ความสนใจกับคนรุ่นใหม่ที่มีแนวทางเป็นของตัวเอง" เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตรงเข้าสู่ดวงตาของปกรณ์ "และคุณ…คือหนึ่งในคนที่เขาจับตามองอยู่" ปกรณ์นิ่งไปชั่วครู่ รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก เขาไม่ตอบอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่เหนือใครบางคน ภานุวัฒน์ลุกขึ้นยืน แล้วหันมาถามอย่างเป็นกันเอง "เย็นนี้เรามีงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในหมู่พันธมิตรของซาเลียน…คุณสะดวกไหมครับ?" ปกรณ์ลุกตามทันที "ถือว่าเป็นเกียรติเลยครับ" ทั้งสองจับมือกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้…ปกรณ์รู้สึกได้ถึงการยอมรับ รู้สึกได้ว่า เขาคือคนสำคัญในครั้งนี้จริง ๆ และเขาไม่เคยรู้เลยว่า เบื้องหลังรอยยิ้มของผู้ชายตรงหน้า ...คือตัวกลางในเกมของใครบางคน ... ค่ำวันเดียวกัน ณ ห้องจัดเลี้ยงพิเศษ โรงแรมหรูย่านใจกลางเมือง บรรยากาศในงานเลี้ยงของกลุ่มพันธมิตรซาเลียนเป็นไปอย่างคึกคัก แต่อบอวลด้วยความหรูหรามีระดับ เสียงเพลงแจ๊ซเบา ๆ คลอไปกับเสียงหัวเราะและการพูดคุยของบรรดาผู้บริหารจากหลากหลายบริษัท ปกรณ์ เดชาสกุลวงศ์ ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจรุ่นใหม่ รอยยิ้มของเขาเปล่งประกา