جميع فصول : الفصل -الفصل 40

# เวลาต่อมา พลอยไพลินกลับมาถึงบ้านด้วยท่าทางอ่อนเพลียสุดๆ วันนี้เธอไปหลายที่จนแทบจะเป็นลม พึ่งรู้ว่าอากาศภายนอกนั้นช่างร้อนเหลือเกิน เทียบไม่ได้เลยกับบ้านสวนเรือนเล็กที่ร่มเย็นและเงียบสงบดีมากๆ บรรยากาศของที่นี่ทำให้เธอไม่อยากไปจากไปไหนเลย แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความฝัน ความเป็นจริงที่ปรากฏบนใบหย่าสั่งให้เธอย้ายออกในเร็ววัน เธอเป็นแค่อดีตภรรยาไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ในบ้านของอดีตสามีด้วยซ้ำ ที่ทนอยู่อย่างคนไร้ย่างอายมาหลายเดือนก็เพราะลูก ตึก! กำลังจะเดินไปหาลูกชายสุดที่รักแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นพ่อของลูกนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างแปลของลูก เธอมองไปยังเขาด้วยความสงสัยสลับกับนาฬิกาที่ติดอยู่ตรงผนังบ้าน เวลานี้เขาควรจะอยู่ที่ทำงานไม่ใช่หรอ" พี่วินไม่ได้ไปทำงานเหรอคะ? " ปกติช่วงลูกหลับทุกคนจะแยกย้ายกันไปทำงาน เจอกันอีกทีอย่างพร้อมหน้าตอนลูกตื่นเพื่อสร้างความทรงจำดีๆให้กับลูก เป็นข้อตกลงที่ทุกคนเห็นดีเห็นงามด้วย " วันนี้ไม่มีงานสำคัญ แล้วถ้าพี่ไปทำงานลูกจะอยู่กับใคร " ประธานหนุ่มชักสีหน้าไม่พอใจแสดงออกถึงอาการงอนอย่างชัดเจน แต่อีกฝ่ายกลับดูไม่ออก จริงๆแล้วเธอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะรู้สึกยั

" พี่วินปล่อยพลอยนะคะ.."คนเมาทำตามคำสั่งเป็นอย่างดี เขาก้าวเดินมาแล้วปล่อยเธอลงที่โชฟา เพียงเสี้ยววินาทีก็ตามลงมาทาบทับอย่างแนบชิดจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ใบหน้าหล่อซุกไซร้ไปยังซอกคอขาว กลิ่นหอมที่คุ้นเคยทำเขาขาดสติ เขาคิดถึงแล้วอยากครอบครองเธอ ยิ่งได้โอบกอดแนบชิดยิ่งนึกถึงคืนวันที่เคยอยู่ร่วมเตียงกัน"จำไว้ว่าพลอยเป็นของพี่ เป็นของพี่มาตั้งแต่แรก"อัศวินไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป เขาดันตัวลุกขึ้นมากกระชากเสื้อของตัวเองออกจนโชว์เรือนร่างกำยำ เขาจัดการเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด ส่วนของคนใต้ร่างนั้นแค่ถอดเพียงนิดก็หลุดออกไปกองที่พื้น " ไม่นะพี่วิน! อย่าทำแบบนี้ ฮือ..." พลอยไพลินพยายามที่จะเตือนสติพ่อของลูกตลอดเวลา การต่อต้านบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ยินดีหรือยินยอมให้เขาทำแบบนี้ เธอรู้ดีว่าแรงของเธอสู้เขาไม่ไหว ยิ่งเธอต่อต้านมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรุนแรงและทำอะไรที่เกินเลยไปมาก การกระทำของเขาทำให้เธอรู้ว่าเขาคือคนที่เอาแต่ใจเป็นที่สุด และชอบวงการคนอื่นที่อยู่ใต้อำนาจของตัวเอง เขาคือคนที่ชอบเอาชนะ ในเกมรักครั้งนี้คนที่พ่ายแพ้ก็ต้องเป็นเธอ " หยุดนะคะ..อือ"เสียงหวานขาดหายไปเมื่อคนเมาปิดป

อัศวินขับรถออกมาด้วยท่าทางเหม่อลอย เขาเหมือนคนไร้จิตวิญญาณไร้สิ้นหนทางที่จะก้าวเดินต่อ เขาขับรถมาถึงบ้านได้อย่างไรยังไม่รู้เลย รู้เพียงว่าหัวใจเจ็บปวดตลอดเวลา และทวีคูณความเจ็บมากขึ้นกับภาพในอดีต ทุกครั้งที่เขาก้าวเข้าบ้านภาพของพลอยไพลินที่เคยออกมาต้อนรับเข้าที่หน้าบ้านจะปรากฏขึ้นมาในหัวตลอด ทุกมุมของบ้านมีแค่ภาพของเธอ เขารู้ซึ้งถึงความรักของเธอก็ตอนที่เธอจากไป สายตาของเธอที่เคยเต็มไปด้วยความดีใจตอนที่เขากลับมาบ้านนั้นหายไปจนหมดสิ้น เขาอยากจะย้อนเวลาช่วงนั้นให้กลับคืนมาเขาเปิดดูกล้องวงจรปิดในมือถือที่เคยดูเธอตอนในท้อง ภาพแห่งความสุขที่เคยนั่งดูได้ตลอดทั้งวัน บัดนี้กลับเป็นภาพที่เธอกำลังอุ้มลูกน้อยและขนของออกจากบ้านหลังเล็ก พ่อแม่ของเขาและเพื่อนสนิทของเธอต่างช่วยกันขนย้ายของออกไปจนหมดสิ้น น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงแค่นี้ก็เจ็บปวดราวกับจะตายให้ได้ เขาจะต้องขาดใจตายแน่ๆ หากเธอกับลูกไปไกลแสนไกลคิดได้อย่างนั้นก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเลขาให้จัดการบางอย่างให้ แล้ววันนี้เขาจะต้องจัดการให้เด็ดขาด" ช่วยระงับบัตรทุกบัตรของสุดาตอนนี้เลยครับ"(ได้ค่ะ ฉันจะรีบจัดการให้ตอนนี้เ

การได้เดินเลือกซื้อของครึ่งชั่วโมงไม่เพียงพอสำหรับผู้หญิงจริงๆ พลอยไพลินเดินเพลินจนเลยเวลาที่บอกกับพ่อของลูกไว้ แต่พอหันกลับไปมองก็ไม่เห็นคนที่เดินตามมา" หายไปไหน?" พลอยไพลินพรึมพรำออกมาพร้อมกับมองหาสองพ่อลูกที่เคยเดินตามหลังมา แต่ตอนนี้ไม่เห็นทั้งพ่อทั้งลูก คนเป็นแม่แสดงท่าทางวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ห่วงพ่อของลูกนะอย่าเพิ่งคิดไปไกล เธอห่วงลูกน้อยที่อยู่กับพ่อต่างหากล่ะ กลัวว่าลูกจะง่วงและตกใจที่ห่างแม่ " พอไม่เจอก็มองหา พอเขาอยู่ใกล้ก็ขับไล่" ปรีชญาส่ายหน้าเบาๆให้กับคนปากไม่ตรงกับใจ ใครๆก็รู้ว่าพลอยไพลินนั้นรักอัศวินมากแค่ไหน ไม่เชื่อหรอกนะว่าเธอจะตัดใจได้ง่ายขนาดนี้ " หยุดพูดสักที จบก็คือจบ" "จ้า จบก็จบ แล้วแกจะกินอาหารสำเร็จรูปทั้งเดือนหรือไง?" ปรีชญามองดูของกินในรถเข็น ส่วนมากเป็นบะหมี่สำเร็จรูปและอาหารกระป๋อง นอกนั้นก็เป็นของใช้ของลูกซะส่วนมาก ของพลอยไพลินนั้นน้อยนิด ยิ่งเป็นพวกเสื้อผ้าและของใช้ที่ไม่จำเป็นยิ่งไม่เห็นเลย เมื่อก่อนตอนที่พลอยไพลินยังไม่ได้แต่งงานยังมีการไปช้อปปิ้งเลือกซื้อเสื้อผ้ากันบ้างตามเวลาที่เหมาะสม แต่พอแต่งงานแล้วพลอยไพลินกลับไม่เคยซื้อของที่ไ

ตลอดทั้งวันพลอยไพลินก็ยังคงตั้งใจทำขนมตามออเดอร์ที่รับไว้ เธอยังคงนัดส่งขนมในช่วงเย็นเช่นเคย เธอไม่ได้สนใจว่าวันนี้จะมีนัดกับใครหรือไม่ เพราะเธอไม่ได้ตอบรับและไม่ได้บอกด้วยว่าจะไปตามนัดที่พ่อของลูกบอกมา"แล้วนั่นแกจะไปไหน?"ปรีชญาที่พาเด็กน้อยออกมาเดินหน้าบ้านก็เห็นพลอยไพลินกำลังเคลื่อนย้ายกล่องขนมมากมายขึ้นรถพอดี โดยมีผู้ช่วยสาวคอยช่วยยก"ทำไมกานดายังไม่กลับอีก ถึงเวลาเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอ" ที่ถามอย่างนั้นเพราะกานดามีลูกน้อยที่รออยู่ที่บ้าน ที่พลอยไพลินรับกานดามาทำงานด้วยก็เพราะเห็นว่ากานดาเป็นแม่ลูกอ่อนมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ จะบอกว่าเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ก็ได้"ฉันจะไปส่งขนมรอบสุดท้ายแล้วจะไปส่งน้องกานดาด้วย ฉันฝากแกดูแลลูกก่อนได้ไหม""เรื่องฝากลูกน่ะได้อยู่แล้ว แต่แกลืมนัดคุณอัศวินหรือเปล่า นี่ก็จะใกล้ถึงเวลานัดแล้วนะ จะเอาเวลาไหนไปแต่งตัว""ใครบอกว่าฉันจะไป" พลอยไพลินตอบอย่างชัดเจนแล้วเดินมาหาลูกน้อย ไปบอกกับลูกเหมือนที่เคยทำในทุกๆ วัน"เดี๋ยวแม่มานะครับ ฟอด!"เห้อ... ปรีชญาได้แต่ถอนหายใจกับความสัมพันธ์ที่เกือบจะดีของเพื่อนสนิท คนหนึ่งก็ใจแข็งอีกคนก็ขยันง้อเหลือเกิน ภาวนาให