جميع فصول : الفصل -الفصل 50

"ค่ะ ได้ค่ะคุณท่าน"เสียงพลอยไพลินคุยสายกับแม่ของอดีตสามี ท่านโทรมาชวนให้ไปทานข้าวที่บ้านเย็นนี้ วันนี้เป็นวันเกิดของท่าน ท่านเลยอยากให้หลานชายไปร่วมงานวันเกิด แน่นอนว่าเธอที่เป็นแม่ก็ต้องไปด้วย ถ้าจะปฏิเสธในวันสำคัญแบบนี้คงจะไม่ดีเป็นแน่"มีปัญหาอะไรเหรอ?"ปรีชญาเอ่ยถามเมื่อเห็นพลอยไพลินมีสีหน้าที่เคร่งเครียดหลังจากวางสาย ถ้าจะให้เดาคงเป็นเรื่องพ่อของลูกอีกตามเคย ชีวิตของพลอยไพลินนั้นเรียบง่ายไม่มีอะไรยุ่งยาก เว้นก็แค่เรื่องพ่อของลูกนั่นแหละที่ยังกวนใจ"วันนี้เป็นวันเกิดคุณท่าน ท่านเลยบอกให้พาหลานไปทานข้าวที่บ้าน""ก็ไปสิ มีอะไรต้องเครียด""เปล่า ไม่ได้เครียด อ้อ... ท่านฝากชวนแกด้วยนะ""น่าเสียดายที่วันนี้ฉันไม่ว่าง ฝากบอกท่านด้วยนะ""ทำไมล่ะ มีนัดกับผู้ชายเหรอ?"พลอยไพลินพูดไปตามที่เห็น ช่วงนี้เพื่อนของเธอทำตัวแปลกๆ และแอบคุยโทรศัพท์บ่อยๆ ไม่มีแฟนก็คงจะมีเจ้าหนี้แหละ ถึงได้แอบคุยขนาดนั้น"ผู้ชายที่ไหนล่ะ ฉันนัดกับยัยพราวไว้ ตอนแรกก็ตั้งใจจะชวนแก แต่ถ้าแกไม่ว่างก็ไม่เป็นไร""ยัยพราวว่างเหรอ?"พลอยไพลินยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินชื่อเพื่อนอีกคน พราวฟ้าคือเพื่อนสนิทอีกคนที่พวก

"เกิดขึ้นได้ยังไง แกเป็นอะไรไหม แล้วเป็นฝีมือใคร"พอมาถึงบ้านแล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับปรีชญาได้ฟังก็ถึงกับตกใจและรีบถามทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร พลอยไพลินไม่เคยมีศัตรูที่ไหนเลย ชีวิตที่ผ่านมาก็มีแค่ลูกกับงาน"ฉันไม่รู้"พลอยไพลินมองไปยังอดีตสามีที่กำลังอุ้มลูกน้อยอยู่ สายตาของเขาดูอึดอัดที่จะพูด เขาคิดว่าเธอคงจะคิดมากแน่ๆ หากรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือใคร"พี่รู้ใช่ไหมคะว่าฝีมือใคร?""ผู้ชายพวกนั้นบอกว่าเพื่อนของสุดาสั่งให้ทำ""คิดไว้ไม่มีผิดว่าพวกนั้นไม่ยอมจบง่ายๆ คุณวินจะจัดการยังไงคะ แบบนี้อันตรายต่อยัยพลอยกับลูกมากๆ เลยนะคะ""พี่จะจัดการให้เด็ดขาดเลยครับ ไม่ต้องห่วง"อัศวินหันไปบอกกับพลอยไพลินอย่างจริงจัง ที่ผ่านมาเขาคงจะใจดีเกินไป คนพวกนั้นถึงได้ทำอะไรที่รุนแรงขึ้น"อย่าเลยค่ะ แก้แค้นกันไปมาก็ไม่จบไม่สิ้น พลอยอยากใช้ชีวิตปกติค่ะ ไม่อยากมีศัตรู"เธอให้เหตุผลไปตามความรู้สึกจริงๆ ไม่ได้มารยาอยากเป็นคนดีเอาใจใคร เธอห่วงความปลอดภัยของลูกและทุกคนรอบข้างมากกว่าสิ่งใด"แต่คนพวกนั้นคิดจะทำร้ายหัวใจของพี่ พี่ปล่อยผ่านไม่ได้จริงๆ""แต่พลอยเป็นห่วงลูก" ใบหน้าสวยเต็มไปด้วย

ทุกงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา แขกเหรื่อในงานทยอยกลับกันจนเกือบหมดแล้ว เหลือแค่คนสนิทอย่างปรเมศว์และผู้หญิงของเขาที่ยังต้องอยู่เพราะลูกชายหลับ เด็กน้อยสองคนวิ่งเล่นหยอกล้อกันจนหลับไปพร้อมกันในห้องรับแขก "นอนที่นี่ไหมลูก ตัวเล็กหลับปุ๋ยเชียว "อารีรัตน์หันไปถามพลอยไพลินกับลูกชาย ท่านอยากให้หลานชายนอนค้างที่นี้ ยังไม่อยากจะให้หลานกลับบ้าน ยิ่งเห็นหลานหลับยิ่งเอ็นดู "เมศว์ก็ด้วย นอนบ้านแม่สักคืนไหมลูก ""ว่าไง …ลองเปลี่ยนบรรยากาศก็ดีเหมือนนะ "คำพูดสองแง่สองง่ามของปรเมศว์ทำเอาอัศวินรีบหันไปมองเมียรักในทันที สายตาของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากนอนที่นี่เหมือนกัน " แล้วแต่คุณเลยค่ะ" แอนนาไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดใจพ่อของลูกอยู่แล้ว เขาถามเพื่อกลั่นแกล้งให้เธออับอายมากกว่าอยากได้ความเห็นจากเธอ ถ้าเธอปฏิเสธเขาก็แค่เอาเงินฟาดหัว เพราะเขารู้ว่าเงินสำคัญกับชีวิตเธอมาก และที่ทนอยู่แบบนี้ก็เพราะเงิน " ผมนอนที่นี่ก็ได้ครับ " สายตาของปรเมศว์ดูร้ายกาจจนแอนนาไม่อยากมอง เธอเบือนหน้าไปทางอื่นแทน ทำให้คนรอบข้างรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของทั้งสองคน "ดีเลย แล้วลูกล่ะวิน "ถามลูกชายแต่สายตากลับมองอดีตลูกสะใภ้

# หลายปีต่อมาตั้งแต่วันนั้นวันที่พลอยไพลินตัดสินใจลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดและให้โอกาสพ่อของลูก ความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็ดีขึ้นเป็นทวีคูณ ดีจนตอนนี้เขาและเธอมีลูกด้วยกันถึงสามคน จากที่เคยทำงานหนักส่งขนมเช้าเย็นก็มีหน้าที่แค่เช้าไปตรวจงาน ตอนนี้พลอยไพลินมีร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง มีกานดาเป็นผู้จัดการร้าน กานดาทำทุกอย่างแทนพลอยไพลินได้ทั้งหมดทำให้พลอยไพลินไว้ใจได้จนตัวเธอนั้นไม่ต้องเข้าร้านบ่อยก็ได้ ส่วนตัวพลอยไพลินนั้นมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยสามีอีกที ช่วยในทุกๆเรื่องที่ช่วยได้ ทั้งเรื่องงานและเรื่องผ่อนคลายอารมณ์ประธานตอนที่เครียดจากงาน หมับ! พอพูดถึงสามี เขาก็เดินเข้ามาสวมกอดเธอทันที แต่เป็นการกอดที่ทำเอาร่างบางขนลุกไปทั้งตัว ใบหน้าหล่อซุกไซร้ที่ซอกคอมือไม้ก็อยู่ไม่นิ่งลูบไล้บีบเค้นหน้าอกจนปวดหนึบ บ่งบอกว่าคนทำกำลังหมั่นเขี้ยวเมียมากๆ "วันนี้แต่งตัวสวยเกินไปแล้ว"ไม่ได้เป็นค่ะชมจนเกินไป แต่ภรรยาของเขานั้นสวยขึ้นจริงๆ คลอดลูกไม่ทันไรหุ่นก็กลับมาสวยเหมือนเดิม ทำเอาสามีอย่างเขาอยู่ไม่สุขเลย หวงเมียเด็กจนไม่อยากให้เธอออกไปพบเจอใคร "ชมแบบนี้อยากได้อะไรคะ" ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มที่รู้ท

# อาทิตย์ต่อมา งานวันเกิดถูกจัดขึ้นภายในบ้านหลังเล็กที่แสนอบอุ่น เป็นบ้านปูนชั้นมินิมอลสไตลทันสมัยตามที่เจ้านายสาวออกแบบให้ อีกทั้งยังเป็นบ้านที่เจ้านายให้เป็นโบนัสที่ทำงานด้วยกันมาหลายปี กานดาซึ้งใจกับพระคุณของเจ้านายทั้งสองเป็นอย่างมาก ตอนแรกก็ไม่อยากจะรับแต่เจ้านายก็พูดจูงใจให้นึกถึงลูกๆที่กำลังโต ให้พวกเขาอยู่อย่างสุขสบายไม่น้อยหน้าใครเถอะ กานดาจึงยอมรับไว้ แต่ขอทำงานล่วงเวลาให้ในทุกๆวัน " นี่ค่ะของขวัญของเซย์ "ทุกคนส่งของขวัญที่เตรียมมาให้กับเจ้าของวันเกิด เว้นก็แต่คยกตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ด้วยท่าทางยิ่งเฉย " พี่ดีลไม่มีของขวัญให้พี่พราวเหรอคะ?" เซญ่าเป็นฝ่ายหันไปถามพี่ชายแทนพราวดาว เพราะรู้นิสัยของพราวดาวดีว่าเป็นคนขี้เกรงใจ ไม่กล้าถามแน่นอน " ลืมเอามา"" ลืมได้ยังไงคะ วันนี้วันสำคัญของพี่พราวนะคะ ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้"" ไม่เป็นไรหรอกน้องเซย์ คุณดีลก็แค่ลืม เอามาให้วันหลังก็ได้""คุณ? " คิ้วเข้มของคนที่โดนเรียกว่าคุณขมวดเข้าหากันเป็นปม ปกติเธอจะเรียกเข้าว่าดีลเฉยๆ เพราะรุ่นเดียวกัน เรียนห้องเดียวกัน เกิดอะไรขึ้นกับเธอทำไมถึงเรียกเขาแบบนี้? " เมื่อกี้่พราวเรียกพี่ดีลว