บททั้งหมดของ The Love That Passed (Tagalog): บทที่ 71 - บทที่ 80

ColleenMatapos naming mag-lunch, sinabi ko kay Mama na hindi na muna ako makikisama sa kanila dahil gusto kong magpahinga. May check-up ako bukas, at gusto kong maging handa, hindi lang sa pisikal kundi pati na rin sa emosyonal. Dumiretso ako sa kuwarto at nahiga. Paminsan-minsan ay tumitingin ako sa TV na hindi naman kalayuan sa kama namin.Dahil sa sobrang pagka-curious ko, binuksan ko ito at nanood ng balita.Laking gulat ko. Nandoon sa balita, lahat-lahat. Hindi pa rin ako makapaniwala. Parang panaginip lang. Paano kaya magrereact si Jared kapag napanood niya ‘yon? O baka alam na rin niya? Nasaktan kaya siya? Sa palagay ko, hindi. Dahil kung pagbabasehan ko ‘yung pakikipag-usap niya sa akin kanina bago kami mag-lunch… parang wala lang. Maayos siyang magsalita, at wala akong naramdamang selos sa boses niya. Kaya siguro hindi rin niya gaanong iniinda.Pinatay ko na lang ang TV at ipinikit ang mga mata. Kailangan kong magpahinga. Kailangan kong maging malusog bukas. Ayokong magkaprob

Third Person's POV"Ganun ba talaga?" muling tanong ni Colleen habang nakatingin sa doktor. Matapos lumabas si Jared sa silid, agad siyang lumingon kay Dr. Gerard at tahimik na nagtanong tungkol sa matagal na niyang iniisip. Nahihiya man siya, nanaig pa rin ang kagustuhang malinawan, hindi lang para sa sarili kundi para na rin kay Jared. Gusto niyang mapasaya ito, mapasaya bilang asawa.Napakamot ng batok si Dr. Gerard. Hindi niya inasahang si Colleen mismo ang magtatanong ng ganito. "Sa totoo lang, hindi ko inakala na ako ang tatanungin mo tungkol diyan. Pero naiintindihan ko naman, kasal na rin kayo. Natural lang na alalahanin mo 'yan. Pero sa pagkakakilala ko kay Jared, hinding-hindi ka niya pipilitin kung ayaw mo.""Alam ko," sagot ni Colleen na namumula ang pisngi. "Kaya nga ako nagtatanong ngayon, kasi gusto kong... gusto kong ako naman ang magpakita sa kanya na asawa niya ako. Na mahalaga siya sa akin."Napabuntong-hininga si Dr. Gerard. "Colleen, alam ni Jared ang kondisyon mo

Jared's POVHindi ko alam kung tama bang isinama ko si Colleen sa opisina ko ngayon. Nakaupo siya sa mahabang sofa sa receiving area, nakatuon ang pansin sa cellphone niya habang ako naman ay hindi mapigilang titigan siya mula sa mesa ko.Kasunod na araw, matapos ang pananghalian, ayoko pa rin siyang iwan, kaya naisip kong isama na lang siya rito lalo na't sinigurado naman niyang ayos na ang pakiramdam niya.Napakasimple ng asawa ko. Gusto kong isipin na ganito siya dahil sa kondisyon niya, pero sa totoo lang, pakiramdam ko'y bunga rin ito ng mga pinagdaanan niya sa buhay lalo na noong naghiwalay ang mga magulang niya. Alam kong matinding takot at sakit ang naidulot noon sa kanya. Ang pakiramdam ng pagkalimot... at ng pag-abandona.Pero sa kabila ng lahat, lumaki siyang may mabuting puso, mabait, at may matibay na prinsipyo. Hindi naging hadlang ang mga kakulangan niya para maabot ang gusto niya. Kahit pa simpleng mga bagay lang ang pinangarap niya noon."Kung tititigan mo pa rin ako n

Colleen's POV Wala na akong ibang maisip kundi si Jared lang talaga ang may kinalaman sa iskandalong ‘yon, at ‘yun ang lalong nagpapabigat sa dibdib ko. Sa lahat ng lumalabas sa balita, malinaw na hindi mabuti ang pagkatao ni Derrick. Ang daming humahanga at umiidolo sa kanya bilang isang mabait at mapagkalingang tao. Madalas siyang mapabalita dahil sa mga charity events na ginagawa niya, kasama pa palagi ang asawa niyang si Mia. Si Mia, anak ni Senador Dean, na kilalang-kilala sa pagiging makatao. Parehong iginagalang at tinitingala ng publiko ang mag-ama. Marahil kaya rin napalapit si Derrick kay Mia. Naalala ko pa noong nagpakasal sila bago ang eleksyon. Lahat ay kinilig, pati ako, nang malaman naming pinili pa rin ni Derrick na unahin ang kasal nila kaysa sa kampanya. Para bang sinasabi niyang mahalaga sa kanya ang pamilya. Pero ngayong nalaman na ng lahat ang totoo, hindi ko maiwasang maawa sa mga taong halos sambahin at ipaglaban siya. Isa pala siyang malaking huwad. Kahit ano

Jared's POV Sa dami ng nangyari sa buhay ko, palagi akong may kontrol. Sa negosyo, sinisiguro kong laging ako ang nakakalamang, para sa kapakanan ko at ng kompanya. Kapag nag-focus ako, siguradong tagumpay at kita ang kapalit. Akala ko kaya kong gawin ang kahit ano. Akala ko, walang imposible. Masasabing mataas ang tingin ko sa sarili ko dahil palagi akong handang sumugal para sa mga desisyon sa negosyo. Pero ngayon, matapos kong makilala at mapalapit kay Colleen, doon ko lang napagtanto... na isa lang pala akong duwagg at hangal. Hindi ko pala kayang magsugal pagdating sa tunay na buhay. Pero si Colleen? Sadyang matapang. Lumaban siya, para sa sarili niya, at para sa buhay ng anak namin. Ilang taon na siyang may sakit, pero ni minsan, hindi siya nawalan ng pag-asa. Kahit mahina ang katawan niya, pinilit niyang magmukhang matatag. At ngayon, ang anak naming isisilang sa mundong ito ay dahil sa isang babaeng matatag, mapagmahal, at hindi makasarili. Habang sinasabi niya sa akin ang