บททั้งหมดของ The Love That Passed (Tagalog): บทที่ 81 - บทที่ 90

Alam ko… alam kong mahirap para sa kanya. Ang makabuo ng mga koneksyon, ng mga taong umikot sa paligid niya, tapos iiwan lang niya ang lahat. Masakit na ‘yon. Pero mas masakit pa siguro kung alam mong may buhay sa sinapupunan mo, isang batang inaasahang makikita ang mundo ngunit kailangan niyang lumaki nang wala ang ina, na siyang dapat gumabay at umalalay sa kanya sa bawat hakbang. Oo, nandito pa rin ako. Pero hindi ko kayang ipangakong maibibigay ko sa anak namin ang uri ng pagmamahal na kayang ibigay ni Colleen. ‘Yung uri ng pagmamahal na puno ng pang-unawa, ng sakripisyo, at ng walang kapantay na lambing. Nakita ko kung paano nahirapan ang Mommy ko noong namatay si Dad. Halos gumuho ang mundo niya. Pero marahil, kasing tibay din siya ni Colleen dahil kinaya niyang itaguyod kami ni Ate Ingrid kahit pa nanghihina siya sa loob. Kaya ko rin kaya ‘yon kapag dumating ang panahon? Napabuntong-hininga ako habang iniisip iyon. Sa sobrang bigat ng damdamin ko, naalala ko bigla si Mommy. N

Pakiramdam ko ay tinamaan ako sa puso at sa simpleng kilos na ‘yon, ramdam kong espesyal ako. Kahit na ganun ang nararamdaman ko, alam kong napakarami kong dapat ipagpasalamat. Isa na roon ay ito, ang simpleng desisyon niyang ito na hindi ko kailanman inasahan. Pero heto siya ngayon, handang gawin ang lahat para lang mas makasama ako ng mas matagal.“Paano ako naging ganito kaswerte?” tanong ko sa kanya, habang nakatitig sa mga mata niyang puno ng lambing.“Siguro kasi may gwapo kang asawa?” sagot niya, may halong pang-aasar, kaya napangiti ako ng bahagya at napailing.“’Yon at marami pang iba na hindi ko na kayang isa-isahin,” sagot ko, sabay tawa.Tumawa rin siya, 'yung masarap sa pandinig na parang musika sa puso ko.“Hindi, wifey. Ako ang mas masuwerte. I must have saved the world in my previous life kaya binigyan ako ng Diyos ng isang tulad mo ngayon,” sagot niya habang hinawakan ng dalawang palad niya ang aking mukha, marahan, parang ako'y babasaging kristal.Gustung-gusto ko ‘p

Colleen's POV"Kumusta ka na?" muling tanong ni Dra. Chin sa akin. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kanya kung ano talaga ang nararamdaman ko lalo na ngayong kasama ko si Jared. Ayokong mag-alala siya para sa akin, pero hindi ko rin mapigilang mag-alala para sa baby namin."Gusto kong sabihin na okay lang ako," sagot ko sa wakas. Pareho silang tumingin sa akin, si Dra. Chin at si Jared na halatang may pag-aalala sa mga mata nila. "Pero nitong mga nakaraang araw, parang may lungkot na bigla na lang sumisiksik sa puso ko. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganito, ng awa para sa sarili ko. Maapektuhan ba nito ang baby namin?" dagdag ko pa habang hinigpitan ni Jared ang pagkakahawak sa kamay ko.Tumingin ako sa kanya at nakita kong may lungkot rin sa mga mata niya, tila naaawa rin siya sa akin. Hindi ko na kinaya ang damdaming ‘yon kaya inilihis ko ang tingin at sa halip ay tinitigan ko na lang si Dra. Chin, na mukhang ramdam din ang bigat ng pinagdaraanan ko."Normal lang ‘yan, Co

Colleen's POVGusto kong umiyak sa mismong sandaling 'yon habang ikinukuwento niya sa akin ang nangyari dalawang taon na ang nakalilipas. Noon pala'y may mabigat siyang pinagdaraanan, pero wala man lang akong nagawa para tulungan siya. Nagalit pa ako nang hindi ko alam na pareho pala kaming hirap sa sitwasyon namin ng mga panahong iyon.Ramdam ko ang tapat na paghingi niya ng tawad. Lalo na nang banggitin niya ang mga salitang iyon bago ako tuluyang nilamon ng antok. Hindi ko iyon inaasahan, pero ramdam kong mula sa puso ang bawat salitang binigkas niya.Gusto raw niya akong manatili. Gusto raw niya akong makasama, ako at ang anak namin. Pilit kong pinigilan ang luha ko. Ayokong malaman niyang gising pa ako at narinig ko ang lahat ng sinabi niya. Oo, totoo ‘yong mga sinabi niya, pero ayoko rin na maramdaman niyang pabigat siya sa akin. Marahil iyon ang paraan niya para gumaan kahit kaunti ang bigat sa dibdib niya.Tatlong araw na ang nakakalipas mula noon, pero sa tuwing titingnan ko s

Colleen's POV Hindi kailanman naging masaya para sa akin ang mga weekend. Hindi, hanggang sa mga nakaraang linggo na kasama ko ang aking pamilya. Tuwing Sabado, sinisiguro ni Jared na magkakasama kami rito sa bahay, at para bang nadaragdagan ang buhay ko tuwing nangyayari 'yon. Ganito ko siya nararamdaman kahit pa alam kong mahina na ang aking katawan. Gayunpaman, masaya ako, labis na masaya. “Hi, wifey…” bati ni Jared habang umupo siya sa tabi ko. Anim na buwan na ang ipinagbubuntis ko at kagagaling lang namin sa check-up. Ayos naman ang aming baby kahit medyo mababa ang timbang, sabi ni Dr. Chin ay normal lang iyon, lalo na sa kondisyon ko. Ngunit wala naman akong dapat na ipag-alala dahil malusog naman ang aming anak. 'Yun ay sapat na para sa akin, para sa amin ni Jared. Kita ko kay Jared ang kasabikan, ngunit ramdam ko rin ang takot niya. Alam niya na sa ikapitong buwan ay dadaan ako sa cesarean, at walang katiyakan kung ano ang mangyayari pagkatapos. Pilit kong pinapakita na ma