All Chapters of Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+): Chapter 231 - Chapter 240

"วี๊ดดด! , วี๊ดดด! , วี๊ดดด! , วี๊ดดด!"เสียงลมดูดดังหวีดหวิวโหยหวน อานุภาพความแรงนั้นถือว่าไม่ได้น้อยหน้ามาตรฐานระบบ Drain ของเฟอร์นันโดหรือเจฟเฟอร์แต่อย่างใด.ทว่าปัญหาในเคสนี้ดันเป็นเรื่องของจุดยืน เพราะโดยปกติแล้วการใช้ฝ่ามือ Drain ก้อนความคิดของเหยื่อนั้น จำเป็นจะต้องทิ้งน้ำหนักตัวไว้ที่ฝ่าเท้าเพื่อยึดฐานล่างให้แน่น แต่โปรดดูสภาพของเบอร์แบโต้ในตอนนี้สิ! เจ้าตัวยังลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอยู่เลย! จากที่ศัตรูควรจะถูกดึงเข้ามาใกล้ ๆ ให้เข้าระยะหมัด.เบอร์แบโต้กลับเลือกทำในสิ่งที่ต่างไป ด้วยการยึดเอาไอ้เด็กไซบอร์กนั่นเป็นหลักแล้วดูดตัวเองให้พุ่งเข้าไปหามันแทน!."ฟ้าววววว!!!"."โครมมม! , โครมมม!".บนดาดฟ้าตึกร้างเศษฝุ่นเศษปูนนี่ฟุ้งตลบอบอวล! จะใช้คำว่าเปิดฉากอย่างเร้าใจก็คงไม่ผิด! แม้จะว่าต่อยกับเด็กก็ช่างแม่งประไร ในเมื่อไอ้เด็กเหี้ยนี่มันคิดจะย่างสดลูกศิษย์ของเบอร์แบโต้อยู่ก่อนแล้ว กำปั้นแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยก็เลยโถมซัดเข้าใส่แก้มของหมอนั่นแบบเต็ม ๆ.คุณครูผู้เหมือนจะสิ้นหวังขยับร่างโดยพลันเปลี่ยนเป็นการนั่งคร่อม หลังจากนั้นก็สาวหมัดต่อยไอ้ชาติชั่วนี่ราวกับเห็นมันเป็นกระสอบทราย เหล

เป้าหมายต่อไปคือหยุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าของตึกฝั่งตรงข้าม หากทำสำเร็จพวกเด็ก ๆ ก็จะถูกปล่อยออกมาแล้วสถานการณ์ก็จะพลิกกลายเป็นได้เปรียบ ด้วยหลักคิดเรียบง่ายเหมือนเช่นทุกที ทว่าหากมั่นใจว่าทำได้จริงต่อให้จะทุลักทุเลแค่ไหนยังไงเบอร์แบโต้ก็มักจะทำได้สำเร็จ กับเคสนี้ก็เช่นกันหลังเจ้าตัวเรียกใช้ออปติคอลซูมในม่านตา พอตรวจสอบดูแล้วก็ยืนยันได้ว่าในตึกเป้าหมายยังมีเด็กไซบอร์กอยู่อีกคนหนึ่ง เคอร์เซอร์ในหน้าจอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person) กระพริบ ติ๊ด! , ติ๊ด! ติดตามการเคลื่อนไหวไปอย่างกระชั้นชิด!."ชิ! ตึกนั่นดูง่อนแง่นกว่าตึกที่เราอยู่ซะอีกแฮะ! ดาดฟ้าก็ไม่มีแสดงว่าไดนาโมน่าจะอยู่ข้างใน งานหยาบแล้วไงมึง! เกิดทะเล่อทะล่าเข้าไปคงดูไม่จืด!".เป่าปากพรูด้วยความกังวลพลางย่อตัวลงเอาแผ่นหลังพิงขอบปูนเอาไว้ จากตึกอีกฟากเบอร์แบโต้กำลังคิดหากลยุทธ์ที่เหมาะสมอยู่ นาทีนี้คุณครูหนุ่มพอจะมั่นใจแล้วว่าแผนของไซบอร์กเด็กนั่นคืออะไร! มันคงกำลังเล่นเกม Tower Defense กับเขาอยู่เป็นแน่แท้! ด้วยชัยภูมิที่ได้เปรียบมหาศาล บวกกับพื้นกัมมันตรังสีเบื้องล่างที่เหยียบเดินวิ่งไม่ได้ ไหนจะเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่เป็นเหมือนเห

"โครมมมม! , โครมมมม! , โครมมมม!"เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด เสียงระเบิดแผ่นดินสั่นไหวแม้แต่กระแสไฟจากเครื่องไดนาโมก็พัวพันแผ่อำนาจการทำลายล้างไปทั่ว.โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เบอร์แบโต้สนใจกลับไม่ใช่ผลลัพธ์จากการฆ่าเด็กของทีมฝ่ายตรงข้าม หากแต่เป็นการถล่มทอดตัวทางข้างและการกระเด็นกระดอนของแผ่นปูนซีเมนต์ ที่พังลงมาเป็นแนวสำหรับให้ย่างเหยียบซะมากกว่า."ได้การณ์ล่ะทีนี้! ฟลุ๊คชิบเป๋งแต่ก็เอาเถอะ! ทีนี้ก็เหลือแค่ไอ้ไซบอร์กตัวตรงกลางแล้ว! ไอ้หมอนี่มันอยู่บนเนินดินตรงหน้าเรานี่เอง แถมแผ่นปูนพวกนี้ก็ปูทางเป็นแนวให้เราได้วางเท้าโดยไม่โดนกากกัมมันตรังสีพอดี , งั้นก็ลุยแม่งเล๊ยยย!"."แกร๊กกก..ก..ก..ก..ก! , ครืดดดด!".ขณะจ้วงเท้ากระโดดย่ำเหยียบสิ่งกีดขวางไป หน้าจอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person) ก็ถูกเปิดใช้งานไปพลางด้วย แล้วเบอร์แบโต้ก็เลือกใช้งานในสิ่งที่คนอ่านท่านไหนก็คงไม่คาดคิด อย่างการเปิดโหมดสลับด้านมอเตอร์พัดลม! เพื่อเปลี่ยนลม Drain ให้กลายเป็นลมเป่า!."ฟู่~! , ฟู่~! , ฟู่~!".ซึ่งไอ้สิ่งที่เป่าก็ไม่ใช่การเป่าลงพื้นเพื่อให้ตัวเองลอยละล่องอย่างไร้จุดหมายเหมือนครั้งโน้น หากแต่เป็นกา

เสียงร้องคำรามกึกก้องกัมปนาท ตัวก็อตซิลล่าอสูรร้ายจากบรรพกาลสะบัดคอปล่อยลำแสงแยงแผ่นฟ้า เนื้อตัวของอิมานิยังคงเป็นสีเขียวหยก แต่ทว่ากลับเป็นอะไหล่ต่อพ่วงนี่สิที่ได้รับอานิสงส์ของลูกแก้วสีเทาลูกใหม่ไปเต็ม ๆ ก็เลยเกิดเป็นภาพของก็อตซิลล่าสวมเกราะเหล็กที่ดูเท่โคตร ๆ สยายปีกทีฝุ่นกัมมันตรังสีนี่ฟุ้งตีเป็นพายุ! จนแทบจะกลายเป็นฆาตกรรมอำพรางก่อเซลล์มะเร็งใส่เพื่อนตัวเองไป."เฮ้! อิมานิลองยิงมิดไซส์ดูสักลูกได้ไหม! ลองปล่อยจรวดออกมาให้พวกเราดูหน่อย!"เสียงครูเบอร์แบโต้ป้องปากตะโกนอยู่เบื้องล่าง เขาเองก็อยู่ในภาพลักษณ์ซุกซนไม่ต่างจากเด็ก ๆ ในจิตใต้สำนึกคงคิดว่าตนเองกำลังเล่นหุ่นยนต์ประกอบร่างอยู่กระมัง ถึงได้หลับตาแผดเสียงฝ่ากระแสกากยูเรเนี่ยมออกมา."โคร่งงงงงง! , กรรรร! , กรรรร!"คำรามตอบรับเหมือนจะรู้ความ."ฉึกฉัก! , ฉึกฉัก! , กึกกัก! , ฟิ้งค์~!"หลังจากนั้นปีกเหล็กไฮคลาสก็สยายกว้างแผ่อานุภาพ เสียงกลไกเอี๊ยดอ๊าดลากยาวคำรามก้อง ระบบแมคคานิคกำลังทำงานพลันเห็นกลไกชิ้นส่วนต่าง ๆ เคลื่อนตัวประสานกันเป็นพลวัต!.ตามติดมาด้วยลำกระบอกมิดไซด์ที่เคลื่อนตัวหมุนหาทิศ มันแหงนเชิดขึ้นสู่เบื้องสูงพลันปล่อย

เกิดเป็นภาพของการรวมตัวพร้อมหน้าของทีมเบอร์แบโต้อีกครั้ง หลังผ่านเรื่องร้ายเฉียดตายกันมาก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแน่นแฟ้นมากขึ้น ความสัมพันธ์ของครูลูกศิษย์กลมเกลียวเป็นหนึ่ง จนส่งผลให้ภารกิจในการล่าลูกแก้วจากทีมอื่นเอามาเป็นของตัวเองดูจะเข้มข้น! ทั้งตี้ยังคงยืนกรานว่าจะไม่ปีนภูเขา พวกเขาจะไม่ใช้โควต้าเข้าเส้นชัยเพื่อรับพรหนึ่งข้อตามกติกา Survivor แต่จะแย่งลูกแก้วให้มากที่สุดและขจัดคู่แข่งทิ้งให้สิ้นซากเพื่อที่จะเป็นผู้ชนะ.มะยังภันเตที่เพิ่งกลายร่างคืนจากการเป็นต้นไม้จึงพูดขึ้น."นี่เราจะไปกันเลยเหรอครับครู เราจะไม่ลองพลังของลูกแก้วที่เหลืออีกลูกหนึ่งก่อนเหรอครับ? คือผมก็แค่สงสัยว่าทำไมเราถึงไม่ใช้โอกาสนี้ในการทดสอบขุมกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดก่อน ที่จริงเราก็ไม่ได้รีบอะไรเลยนี่นา?"เด็กน้อยวัย 9 ขวบมุ่ยหน้ามองบนใส่ ตัวเขายังคงควันขึ้นโขมงพลางหลุบสายตาไปที่ลูกแก้วสีเงินที่อยู่ในมือเบอร์แบโต้."เอาน่า.. นั่นไม่ใช่เรื่องที่เราหรือครูจะตัดสินใจ โควต้านี้ต้องตกเป็นของวิสุงวิสุงเขา ถ้าเขาไม่อยากลองเราก็ไปว่าเขาไม่ได้หรอก แต่ก่อนอื่นนายน่ะถอดลูกแก้วสีครามออกมาแล้วใช่ไหม? ส่งมานี่ฉันจะใส่มันไว้ที