All Chapters of Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+): Chapter 201 - Chapter 210

เก็บยางลบกับพู่กันยัดใส่แก้มก้นหลังจัดแจงทุกอย่างแล้วเสร็จ ชั่วเสี้ยวอึดใจแม้แต่เศษขุยของมันก็ไม่หลงเหลือ สกายด์หายไปจากจอประสาทตาไปเป็นที่เรียบร้อย กายเนื้อของเขากลมกลืนซีดเผือดไปกับสภาพแวดล้อม ประหนึ่งกิ้งก่าสลาแมนเดอร์ที่พรางตัวอยู่กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่."แจ๋วไปเลยครับครู ถ้าได้แบบนี้ผมเข้าถึงตัวพี่อันได้แน่.."สกายด์พูดเสียงแผ่วเบา.แต่ก็ไม่แคล้วโดนเฟอร์นันโดฟาดลงที่กลางหลัง."ตุบ!"."โอ๊ย! ครูมองเห็นผมได้ไงเนี่ยะ ผมอุตส่าห์ยืนเยื้องออกมาแล้วนะ!"."ชู่ววว~ เบาเสียงหน่อยเจ้าหนู นายไม่ได้หายตัวได้จริง ๆ หรอกนะ เจ้ายักษ์นั่นยังได้ยินเสียงได้ชัดเจน แถมยังสังเกตเห็นนายได้จากเงาบนพื้น.."."หงึก ๆ , หงึก ๆ ".เฟอร์นันโดพยักหน้าก้มลงมองต่ำทำให้สกายด์ทำตาม พลันทำให้ถึงบางอ้อ ว่าสาเหตุใดคุณครูผู้ปลอมตัวมาถึงรู้ตำแหน่งที่อยู่ของตนเองได้."อ๋อ.. แบบนี้นี่เองครูมองเห็นตำแหน่งผมจากเงาสะท้อนบนพื้น"."ช่ายยย.. ถูกต้องที่สุด หัวไวใช้ได้นี่! เพราะงั้นนายก็ยังย่องเข้าไปต่อยอันธการตรง ๆ ไม่ได้อยู่ดี เจ้าปีศาจ shadow นั่นมันไวต่อเงามาก ร่างกายมันถูกสร้างขึ้นจากเงาเป็นหลัก ผนวกกับยีนพลังวิญ

กระจกในห้องน้ำสะท้อนเงาของเราได้ฉันใด เงาด้านหลังอันธการก็เซ็ตตัวเองขึ้นใหม่ได้ฉันนั้น นั่นทำให้สกายด์โดนหลอกเข้าอย่างจัง ในวินาทีที่เขาสาวหมัดและมั่นใจจนเทหมดหน้าตักว่าใช่อันธการแน่ ๆ ใครจะไปรู้ว่านั่นคือการซัดกำปั้นเข้าใส่เงาตัวเอง พลังคลื่นเสียงจากครูเฟอร์อาจจะทำให้เขาเคลื่อนที่ได้เร็วก็จริง และความเร็วดังกล่าวก็มากเกินกว่าที่ปีศาจ shadow จะจับหรือสัมผัสไหว.แต่มันก็ไม่ได้โง่! มันรู้แต่แรกแล้วว่าเป้าหมายของศัตรูคืออะไ! ดีร้ายยังไงก็คงไม่พ้นอันธการที่เป็นร่างพาหะที่ใช้สิงสู่อยู่ เจ้าเงาดำยักษานี่ก็เลยจัดแจงสร้างเงาสะท้อนแบบเหมือนเป๊ะของอันธการขึ้นมาเพื่อใช้เป็นตัวล่อ มันแค่รอให้ปลามาฮุบเหยื่อเท่านี้ก็จับกินได้ง่าย ๆ แทบไม่ต้องออกแรงอะไร.แล้วสกายด์ก็ติดกับเข้าจริง ๆ เสี้ยววินาทีที่สันกำปั้นหุ้มผลึกกระทบกับเหยื่อล่อ นั่นก็เท่ากับว่าเงาของเขาได้ถูกจับไว้เป็นที่เรียบร้อย นำมาสู่การขยับไม่ได้กับการโพสต์ท่าอันแสนอุบาทว์ ตะโกนโวยวายโอ่อาด ถูกลากเข้าไปรวมกับเงาตรงกลางจนกลายเป็นร่างพาหะสองร่างมัดติดกันยกกำลังสอง เสริมอำนาจให้ความมืดในลูกแก้วแข็งแกร่งขึ้นไปอีก."โคร่งงง~! , โคร่งงง~!".เส

"หืม..ม..ม.. ที่นี่ที่ไหนกัน..? มันเกิดอะไรขึ้น..?"นอกจากจะสร้างปัญหาแล้ว รุ่นพี่อย่างอันธการยังเสร่อลืมตาตื่นขึ้นเป็นคนสุดท้าย."อ๊ะ! ลูกแก้วเงา ล่ะ? ภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะตัดไป เหมือนมันพยายามจะพูดกับเรา?""โอ๊ย!.. ปวดหัวอ่ะ.. อื้อ..อ..อ.. เจ็บจี๊ดเลย!".ร่างวิญญาณกระพริบวูบไหวทันทีที่ก้มมองลงไปยังออนิวแทร็ปตัวเองก็เห็นแต่ช่องสล็อตเปล่า ๆ พอใช้มือคลำไปที่เข็มขัดที่ครูเฟอร์นันโดให้ไว้ในฐานะหัวหน้าทีม ก็มีแต่ความว่างเปล่าของหลุมสล็อตเช่นกัน นั่นเป็นสัญญาณบ่งชี้ว่าลูกแก้ว shadow เจ้าปัญหาได้ถูกดึงออกจากหนูน้อยวิญญาณเป็นที่เรียบร้อย."ใจเย็นอันธการอย่ารีบร้อนนักสิ ร่างกายเธอต้องพักฟื้นนะ ไม่ต้องห่วงหรอกลูกแก้วแมทธีเรียลที่เธอถามหาอยู่ที่ครูนี่แหละ"ในทิศ 12 นาฬิกาเฟอร์นันโดนั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหิน มีสกายด์เด็กตาฟ้ากำลังก่อกองไฟ ส่วนเรนโบว์กำลังคุยกับดอกไม้ตามประสาเด็กหญิงโลกสวยทีเธอเคยเป็น."ครูขอยึดมันไว้ก่อน ไว้เธอพร้อมกว่านี้ครูถึงจะส่งให้โอเค๊"จบประโยคก็จับโยนขึ้นไปกลางฟากฟ้า พลางปล่อยให้ตกลงมาใส่ในกระเป๋าเสื้อราวกับตลกโบว์โซ่ที่กำลังโชว์การโยนลูกบอล.สบจังหวะพอดีกับการก

"ครูจะกลับไปที่ ๆ เราปะทะกับเจ้าคนชั่วร้ายนั่นอีกเหรอคะ ไปทำไมอ่ะ? ของพรรค์นั้นไม่เห็นจะน่ารัก"เรนโบว์กอดอกอมพะนำทำแก้มบวมตุ่ย.แต่ก็มิอาจหยุดยั้งการสะพายเป้เดินนำหน้าของครูเฟอร์นันโดได้ เหมือนเขาแค่ถามไปส่ง ๆ เพราะทุกอย่างที่พวกเด็ก ๆ ทำถ้าไม่นับการปะทะกับปีศาจ shadow จากลูกแก้วแมทธีเรียลแล้วล่ะก็ ก็ถือว่าเป็นการรับมือที่ดีเยี่ยม ศัตรูที่แฝงตัวมาไม่ใช่จะจับพิรุธได้ง่าย ๆ พวกเขาเก่งเกินเด็ก ที่สามารถจัดการได้โดยไม่มีครูออกคำสั่งด้วยซ้ำ."ก็แล้วแต่นะเพราะนี่แหละคือแผนที่ครูคิดไว้ มีแผนเดียวถ้าไม่อยากทำก็ตามใจพวกเธอ"พูดไปพลางยิ้มกระหยิ่มย่อง หางตาชี้ ๆ กับผมสีทองปลายแหว่งเว้า ช่างเป็นอะไรที่น่าหมั่นไส้เหนือคณานับ.มิหนำซ้ำพอยิ่งช้าเฟอร์นันโดก็ยิ่งเดินห่างไกลออกไปทุกที เขาไม่จำเป็นต้องรอข้อมูลจากสกายด์หรืออันธการเลย เพราะทุกการกระทำของศิษย์ล้วนถูกสังเกตการณ์ผ่านออปติคอลซูมในม่านตาไปเป็นที่เรียบร้อย เฟอร์นันโดเห็นชัดทุกอย่างว่าอะไรเป็นอะไร เพียงแค่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวไม่เคยพูดออกมาก็เท่านั้นเอง อันธการที่เป็นพี่ใหญ่ก็เลยต้องตัดสินใจออกคำสั่ง."ลองตามไปก่อน"."นั่นสินะครับไม่เห็นจะเสี

แขนซ้ายทั้งท่อนถูกดึงกระชากออกมา ช่องว่างระว่างนิ้วของศพถูกประกบแนบด้วยมือของเฟอร์นันโดเลยทำให้มันแน่นพอที่จะดึงจนหลุดและขาดวิ่น เขาไม่มีทีท่าที่จะสะอิดสะเอียนในส่ิงที่ทำลงไปเลย หนำซ้ำยังทำหน้านิ่งชูมันออกมาด้านหน้าใพ้พวกเด็ก ๆ เห็นกันชัด ๆ ว่านี่แหละคน ต่อให้ตายไปแล้วของมีค่าที่ติดอยู่กับตัวก็ยังนำมาใช้ได้."อ้วกกก! , อ้วกกก! , แหวะ! , อึก..ก..ก.. , อ้วกกก!""ครูแต่มันเหม็นมากเลยอ่ะครับ ผมอ้วกอาหารเช้าออกมาจนจะหมดแรงอยู่แล้ว".เรนโบว์ย่อลงมาลูบแผ่นหลังให้พี่ สกายด์ยังคงก้มหน้าอ้วกต่อไป นั่นศพคนนะไม่ใช่ตุ๊กตายางครูจำเป็นอะไรทำไมต้องทำแบบนี้ให้เห็นด้วย เดชะบุญที่โพธิปัญญาของอันธการผู้อยู่หน้าสุดกลับทำให้คิดออก เขารีบตะโกนสวนขึ้นทันที."ไม่กายด์! ฉันว่าฉันรู้แล้ว! ของมีค่าก็คือของมีค่า! ครูเฟอร์พูดถูกพวกเราสามคนมองข้ามสิ่งนี้ไปอย่างไม่น่าให้อภัย""ผมขอโทษครับครู ผมประมาทเกินไปทั้ง ๆ ที่เคยรับปากไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะไม่พลาดอีก"อันธการกำหมัดแน่นเขาเม้มปากกัดกรามกึ่งโทษตัวเองอยู่ในที พลันวาดฝ่ามือข้างที่ว่างมาวางไว้บนเข็มขัดหนังที่สะพายอยู่ มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าของหลุมสล็อต และบางทีพ