Semua Bab ซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม: Bab 391 - Bab 400

“เมื่อมีการฟ้องร้อง ขุนนางท่านนั้นจึงเปิดศาลไต่สวนทั้งคู่ เถ้าแก่กล่าวหาว่าหญิงชราขโมยของของตน ครั้นหญิงชราก็ปฏิเสธว่านางมิได้กระทำ ต่างฝ่ายต่างใช้คำพูดของตนมาหักล้างเป็นหลักฐานยืนยันการกระทำของตัวเอง แล้วอาจารย์ทั้งสองเล่าคิดเห็นอย่างไร”คิดเห็นอย่างไร?คำถามถูกเอ่ย ซูจี๋กับจั๋วเหมียวต่างมีสีหน้าเค

“เยว่ซื่อ เจ้าน่าขันเกินไปแล้ว” จั๋วเหมียวแสยะยิ้มเอ่ยประโยคเสียดสีโดยไม่คิดปิดบังท่าทีดูถูก “ยกบุตรสาวตัวเองขึ้นเป็นอัจฉริยะ ปิดทองบนหน้าตนเองขนาดนี้ไม่รู้ว่าเจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหน ขนาดข้าที่เป็นแค่คนฟังยังรู้สึกอายแทนแล้ว”เยว่อวิ๋นไม่สนใจคำพูดค่อนขอดของจั๋วเหมียว นางเพียงใช้สายตาราวกับมองคนตาย

“แต่... ข้ากลับรู้สึกว่าที่เยว่ซื่อพูดมามันก็มีเหตุผลนะ”“นั่นสิ ก่อนหน้านี้เซี่ยจื่ออวี้พยายามอธิบาย ก็ไม่เห็นอาจารย์จั๋วจะฟังนางเลย”“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกอาจารย์ลงโทษเซี่ยจื่ออวี้ ใครจะไปรู้ว่าในจำนวนหลายครั้งที่ผ่านมา เป็นพวกเขาใส่ร้ายนางไปกี่หนแล้ว”“ก็แค่ขอโทษเองไม่ใช่หรือ เทียบกับชื่อเสียงท

สายลมยามบ่ายพัดโชยแผ่ว ดวงตะวันที่เริ่มเอนต่ำทอแสงอ่อนจางทาบทับลงบนพื้น ก่อให้เกิดเงาร่างสูงต่ำสองร่างที่เดินเคียงกันตลาดช่วงบ่ายคลาคล่ำไปด้วยผู้คนไม่ด้อยกว่ายามเช้าเลยสักนิด ดวงตากลมโตแฝงแววอยากรู้อยากเห็นของเสี่ยวอวี้กวาดมองรอบด้านอย่างสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเดินตลาดช่วงนี้เยว่อวิ๋นพาบุต

“ไอหยา! นี่ไม่ใช่ความผิดของข้านะ เป็นเพราะรถม้าคันนี้มาขวางหน้าเกวียนข้ากระทันหันต่างหาก” คนขับเกวียนร้องรีบตะโกนเถียง ใบหน้าดำคล้ำของเขาฉายแววตื่นตระหนกระคนโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดโชคดีเหลือเกินที่หยุดเกวียนได้ทัน...ถึงคนข้างหลังจะเป็นลูกค้า แต่เทียบกันแล้วเขายอมให้อีกฝ่ายเจ็บตัวเสียดีกว่าไปทำให้รถม