Semua Bab วิวาห์รอหย่า: Bab 21 - Bab 30

ในตอนที่ได้ยินว่าอดีตน้องชายหวนกลับไปหาคนที่ชัง เขาคิดได้ทันทีว่าเป็นเพราะมันอยากกลับไปยืนข้างๆ ลลิษา หลังจากที่ครอบครัวของปรีดิทาสร้างหนี้พนันไว้ให้ แต่ติดที่สถานะของลลิษานั้นเป็นคู่หมั้นของเขา มันจึงต้องตะเกียกตะกายไปในเส้นทางที่เกลียด แต่ตอนนี้เขาอาจจะต้องเปลี่ยนความคิด มันอาจจะมีอะไรมากกว่าที่เห็นเสียแล้ว          ส่วนปรีดิทาก้มมองการ์ดแต่งงานในมือ สีหน้ามีความหนักใจ ไม่รู้ทิวัตถ์จะรู้เรื่องนี้หรือยัง ขณะนั้นเองเสียงเล็กๆ ก็แผดร้องขึ้น          “แง้ง”          ปรีดิทาทุ่มความสนใจทั้งหมดไปยังลูก แล้วรีบพาแกกลับห้องนอน ในวันนี้เธอไม่มีคาบสอนแล้ว มีจารวีช่วยจัดการเรื่องอาหารให้อย่างเคย          แต่ผ่านมาอีกหนึ่งชั่วโมงแล้วปราณปรียากลับยังร้องไห้เป็นระยะ          “วันนี้งอแงหรือจ๊ะ ตัวก็ไม่ร้อน”

            “อุ่นไหมคะ”          เธอเอ่ยถาม นี่เป็นสัมผัสแรกของพ่อกับลูก ก็ตั้งแต่แกคลอดออกมา เขาไม่เคยอุ้มปราณปรียาเลย ขอแค่เขาบอก เธอก็พร้อมจะให้ จังหวะหนึ่งยิ้มเศร้า แล้วหันไปหยิบโน้ตบุ๊กที่หน้าจอถูกพับไปเล็กน้อยมาใกล้ตัว หมายจะจัดการปิดมัน แต่จะพับหน้าจอลงเลยก็กลัวว่าเขาจะทำงานค้างไว้ ถ้าเขายังไม่ได้บันทึก ไม่วายเขาคงต้องมาทำใหม่          ปรีดิทาจัดการดันหน้าจอให้กว้างขึ้น แล้วคลิกเมาส์ให้มันเปิด และแน่นอนว่ามันต้องใส่รหัส ซึ่งเธอเลือกจะขยับมันไปใกล้ปลายนิ้วของคนตัวโตแทน          อุปกรณ์ในสมัยนี้ทันสมัยมากกว่าเดิม ปลายนิ้วของเจ้าของนั้นเป็นเสมือนรหัสผ่าน และจะมีแค่เจ้าของเท่านั้นที่เปิดได้          ชั่ววินาทีหน้าจอก็สว่างขึ้น ทว่าสิ่งที่ค้างอยู่ทำให้หัวคิ้วเหนือดวงตาเลิกขึ้น      

“คุณลลิษทำข้าวต้มปลากะพงมาฝากด้วยค่ะ เธอบอกว่าคุณโปรดชอบ เดี๋ยวเนมจะอุ่นให้นะคะ” หนนี้จารวีเอ่ยแทรกมา หญิงสาวยิ้มรับในน้ำใจ แล้วนั่งรออยู่ตรงนี้กับแก้วตาดวงใจ ขณะที่คนเจ็บเวลานี้นั่งอยู่ภายในห้องห้องหนึ่งที่ด้านนอกมีชายสองคนยืนคุมประตูอยู่ ภายในห้องมีคอมพิวเตอร์ มีเอกสารวางกองอยู่มาก มีหน้าต่างแต่ปิดม่านทึบ ตอนนี้มีคนสามคนนั่งอยู่ นั่นคือทิวัตถ์ ลลิษา และใครอีกคนที่มีความสำคัญไม่แพ้กัน ก่อนทิวัตถ์จะเป็นฝ่ายหยิบแฟลชไดรฟ์มาเสียบเข้าคอมพิวเตอร์ที่วางตั้งอยู่เบื้องหน้า ไม่ถึงนาทีข้อมูลบัญชีก็ปรากฏ “ข้อมูลที่มีการยักยอกเงิน” ทิวัตถ์อธิบายในสิ่งที่เขาได้รับรายงานมา ฝ่ายลลิษาขมวดคิ้วกับข้อมูลรายละเอียดบัญชี “ลลิษคิดว่ายังไง” ทิวัตถ์ถามความคิดเห็น ลลิษามองพิจารณาข้อมูลอีกครั้ง มีการถ่ายโอนเงินหลายล้านบาทจากบริษัทหนึ่งของหยางจินกรุ๊ปไปยังบริษัทหนึ่งของตงและอี้ในต่างประเทศ ตอนนี้ทุกอย่างมุ่งประเด็นไปที่สองพี่น้องที่หยางจินคิดว่าเป็นคนทรยศ เป็นคนที่จ้องจะโค่นอำนาจและเป็นคนที่แอบขโมยสินค้าออกไปขาย “ยังไงก็จัดฉากค่ะ ว่าแต่เรื่อง

ไม่นานเท่าไรดวงหน้าก็หันไปมองประตูห้อง เพราะมีเสียงเคาะห้องขึ้น จังหวะนั้นชายหนุ่มก็ดีดตัวลุกแล้วเดินตรงไปทันทีราวกับเขากำลังรออยู่ “ของเธอ” ไม่ถึงสองนาทีทิวัตถ์ก็เดินกลับมาพร้อมถุงอาหารในมือ ปรีดิทาไม่ได้เอ่ยถาม คำพูดและการกระทำของเขาบอกได้ชัดว่าเธอเป็นเจ้าของ มือเรียวเล็กเปิดออกดูแล้วหัวใจที่พยายามหักห้ามไม่ให้รู้สึกอะไรก็กลับมาเต้นไว เพราะอาหารที่เขานำมาให้เป็นของที่เธอชอบ ร้านโปรด เมนูโปรด และมีสมาร์ตโฟนของเธอด้วย ปรีดิทาอยากจะยิ้ม ทว่าสมองสั่งห้าม แต่ก็ไม่ลืมกล่าวคำคำหนึ่ง “ขอบคุณค่ะ” คนตัวโตไม่ได้หันมาสนใจสักเท่าไร เขาจมอยู่กับสมาร์ตโฟนอีกแล้ว แถมยังยิ้มอย่างอ่อนโยน ปรีดิทาดึงตัวกลับมาอยู่ในโลกของเธอเงียบๆ กระทั่งเห็นว่าทิวัตถ์ทิ้งแผ่นหลังลงนอนพร้อมหลับไป เมื่อรอจนแน่ใจแล้วหญิงสาวก็ก้าวเท้าลงจากเตียง แน่นอนว่าเธอไม่ได้จะหนีหรือออกจากห้องนี้ แค่เดินไปชิดกับโซฟาพร้อมย่อตัวลงนั่งอย่างแผ่วเบา กลัวว่าจะทำให้เขาตื่น มือเรียวนุ่มค่อยๆ ยกชายเสื้อของทิวัตถ์ขึ้น เธออยากดูแผลของเขา ไม่รู้ว่า

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมาทำให้เธอเลือกจะหันมาสนใจที่ลูกอย่างเดียว          ทิวัตถ์ไม่ตอบ เขาปฏิเสธง่ายๆ ด้วยการเดินหนีขึ้นห้องไป ฝ่ายหญิงสาวอุ้มลูกเข้าห้องเมื่อแกมีอาการง่วง พอแกตื่นในช่วงเย็นก็พาแกออกมาอยู่ที่ห้องรับแขก          ในช่วงเวลาราวหกโมงเย็นบ้านของทิวัตถ์ก็ต้องต้อนรับแขกที่ไม่ใช่คนแปลกหน้า          “คุณไท่อยู่ไหนหรือครับ” เสียงของตรี คนสนิทของหยางจินเอ่ยถามทันทีกับจารวี สายตาเบนไปมองปรีดิทาที่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมกอดเล็กน้อย          หญิงสาวกระชับแขนพร้อมทั้งถอยหลังไปอีกนิด มีรำนำก้าวเท้ามายืนอยู่ข้างๆ เพราะดูรู้ว่าเจ้านายมีความกลัวอยู่ไม่น้อย ก่อนปรีดิทาจะอุ้มลูกกลับเข้าห้อง เธอไม่ควรยืนอยู่ใกล้คนอันตราย อีกอย่างต้องเตรียมการสอน หลังต้องยกเลิกไปหลายคลาส          “คุณไท่อยู่บนห้องค่ะ เดี๋ยวเนมไปตามให้นะ