All Chapters of วิวาห์รอหย่า: Chapter 21 - Chapter 23

บทที่ 8 ห่วง ฝ่ามือน้อยๆ ปรี่เข้าไปประคองด้วยสัญชาตญาณของความเป็นหมอที่ไม่เคยจางหายไปจากชีวิต ส่วนร่างกำยำพยายามประคองตัวเองขึ้นพร้อมขบกรามแน่นอย่างอดทน ปรีดิทาสอดตัวเข้าไปในวงแขนแกร่งแล้วใช้แรงทั้งหมดประคองให้ทิวัตถ์ลุกขึ้น จากนั้นค่อยๆ พาไปนอนลงบนเตียง ปากอิ่มร้องถามหาสาเหตุทันที “ไปโดนอะไรมาคะ” เธอต้องรู้ว่าเขาไปทำอะไรมา จะได้ดูและวินิจฉัยถูก มือยื่นไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเทา มือหนากลับปัดมือของเธอทิ้ง “ฉันไม่เป็นอะไร ลงไปหาลูกซะ” ทิวัตถ์กัดปากเอ่ย สายตาออกคำสั่งให้หญิงสาวทำตาม “จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง หน้าคุณซีดมาก ให้โปรดดูหน่อยเถอะค่ะ” เธอไม่มีทางอยู่เฉยหรือละเลยได้ น้ำเสียงบอกไปอย่างวอนขอ ทว่าเธอก็ได้เจอกับโหมดดื้อด้านของทิวัตถ์ เมื่อเขาพยายามส่งสายตาสั่งการ ก่อนจะออกเสียงดุๆ คล้ายอยากให้เธอถอยหนี “อย่ายุ่ง...โปรด” น้ำเสียงแม้จะทรงอำนาจ แต่มันสั่นบ่งบอกถึงอาการเจ็บ แล้วต้องหงุดหงิดเมื่อคนตัวเล็กก็ใช้โหมดดื้อสู้กลับ มือเรียวบางปลดกระดุมเสื้อออกอย่างระมัดระวัง ก่อนเขาจะได้เห็นเจ้าตัวเม้มปากอย่างกังวล