Semua Bab หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]: Bab 11 - Bab 20

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าเรือนพักของตระกูลเซี่ย แม้ไม่ต้องหันไปมองเซี่ยเหยียนอวี่ก็รู้ทันทีว่าเป็นผู้ใด"ฝ่าบาท..." เหยียนอวี่ลุกขึ้นยืนต้อนรับ ร่างกายยังคงอ่อนล้าจากการอดหลับอดนอนวางแผน แต่เขาก็ฝืนยิ้มบางๆ ให้ผู้มาเยือน "ดึกดื่นป่านนี้ พระองค์ยังเสด็จมาอีกหรือพะย่ะค่ะ?"องค์ชายจวิ้นอี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พระหัตถ์กำด้ามดาบที่เอวแน่น ราวกับพร้อมจะชักออกมาฟาดฟันศัตรูได้ทุกเมื่อ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อสำรวจความปลอดภัย ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของเหยียนอวี่"ข้าได้ยินเรื่องนักฆ่าแล้ว" จวิ้นอี่เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธระคนห่วงใย "เจ้าปลอดภัยดีใช่ไหม? มีใครบาดเจ็บหรือไม่?""กระหม่อมปลอดภัยดีพะย่ะค่ะ มีเพียงจื้อเฉินที่ได้แผลเล็กน้อย แต่ท่านหมอไป๋ดูแลเขาอยู่" เหยียนอวี่ตอบเสียงเรียบ พยายามทำตัวเข้มแข็งจวิ้นอี่ถอนหายใจยาว เดินตรงเข้ามาคว้าไหล่บางทั้งสองข้างของเซี่ยเหยียนอวี่ บีบแน่นจนเหยียนอวี่รู้สึกเจ็บ"เลิกทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าข้าเสียที!" องค์ชายหนุ่มดุเสียงเบา แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เจ้ารู้ไหมว่าข้าใจหายแค่ไหนตอนได้ยินข่

ความเงียบสงัดที่ปกคลุมลานอุทยานหลวงถูกทำลายลงด้วยเสียงโวยวายของบุรุษผู้สิ้นท่า"ข้าไม่ได้ทำ! ปล่อยข้า!"ฉินลี่หรงดิ้นรนขัดขืนการจับกุมของทหารองครักษ์ ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและโทสะ ดวงตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาทีละน้อย เขาจึงตระหนักได้ว่าตนเองเพิ่งพลั้งปากพูดสิ่งใดออกไปคำสารภาพเรื่องการจ้างวานฆ่าปิดปากหมอหลวงต่อหน้าพระพักตร์องค์ชายและขุนนางนับร้อย"ฝ่าบาท! กระหม่อมถูกใส่ร้าย!" ฉินลี่หรงตะโกนเสียงแหบแห้ง พยายามมองหาทางรอด "สุรา... สุรากาเมื่อครู่นี้มียาพิษ! นายน้อยเซี่ยกับคนของเขาวางยาข้า ทำให้ข้าพูดจาเลอะเลือน!"เซี่ยเหยียนอวี่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายองค์ชายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความเวทนาปนสมเพช"ใต้เท้าฉิน ท่านกำลังกล่าวหาว่าองค์ชายจวิ้นอี่ทรงวางยาท่านงั้นหรือ?" เหยียนอวี่เอ่ยถามเสียงเรียบ "ทุกคนในที่นี้ต่างก็เห็นกันถ้วนทั่ว ว่าสุรากานั้นเป็นขององค์ชาย และพระองค์ทรงพระราชทานให้ท่านด้วยไมตรีจิต... หรือท่านจะบอกว่า องค์ชายสมรู้ร่วมคิดกับข้าเพื่อกลั่นแกล้งขุนนางตงฉินเช่นท่าน?"คำย้อนถามนั้นปิดทางหนีของฉินลี่

ควันสีดำทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี ปกคลุมดวงจันทร์จนมืดมิด เสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วลานหน้าประตูวังทิศเหนือ"อย่าให้พวกมันเข้ามาได้! ตั้งแนวป้องกัน!"เสียงตะโกนสั่งการของหลิวจื้อเฉินแหบพร่าแข่งกับเสียงระเบิด เขาตวัดดาบในมือฟันเข้าที่กลางลำตัวของศัตรูชุดดำคนหนึ่งจนเลือดสาดกระจาย แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้องครักษ์หนุ่มต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงศัตรูผู้นั้น... ไม่ล้มลงร่างในชุดดำเพียงแค่เซถอยหลังไปเล็กน้อย ทั้งที่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง แต่มันกลับไม่ส่งเสียงร้องโอดโอยแม้แต่แอะเดียว ดวงตาที่โผล่พ้นหน้ากากออกมานั้นแดงก่ำและเลื่อนลอย ไร้แววของความเจ็บปวดหรือความหวาดกลัว ราวกับศพเดินได้"บ้าเอ๊ย! พวกมันเป็นตัวอะไรกัน!?" จื้อเฉินสบถลั่น เขาถีบยอดอกมันจนกระเด็นไปชนพวกเดียวกัน ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง "เล็งที่คอ! ตัดหัวพวกมันซะ! การแทงที่ลำตัวไม่ได้ผล!"เหล่าองครักษ์เงาที่ขึ้นชื่อว่าฝีมือฉกาจเริ่มเสียขวัญ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จักความตาย พวกมันดาหน้ากันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ไม่กลัวคมดาบ ไม่กลัวลูกธนู เป้าหมายเดียวของพวกมันคือการทำลายล้างทุกอย่

สายลมยามดึกพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นเน่าของเยื่อกระดาษเก่าๆ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองหลวงโรงทำกระดาษตระกูลฉินที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดราวกับสุสาน โครงสร้างไม้ผุพังส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดน่าขนลุกทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน เงาตะคุ่มของเครื่องจักรเก่าๆ ทอดตัวยาวดูคล้ายสัตว์ประหลาดที่กำลังหมอบซุ่มหลิวจื้อเฉินในชุดองครักษ์สีเข้มกลมกลืนกับรัตติกาล ยืนเกาะอยู่บนขื่อคานสูงภายในโรงงาน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลงไปยังลานกว้างเบื้องล่างที่นั่น... ท่ามกลางกองกระดาษเก่าที่ขึ้นรา มีแสงเทียนสีแดงเลือดนกจุดสว่างไสวเรียงรายเป็นวงกลม ตรงกลางวงเวทย์คือแท่นบูชาที่เต็มไปด้วยคราบเลือด และร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังดิ้นทุรนทุราย"อึก... อ้ากกก!"ฉินลี่หรงกุมหน้าอกตัวเองแน่น เลือดสีดำข้นทะลักออกจากปากไม่หยุด ผลจากการที่องค์ชายจวิ้นอี่ใช้เลือดมังกรทำลายอาถรรพ์เมื่อครู่ ส่งผลสะท้อนกลับมาหาผู้กระทำรุนแรงดั่งถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าที่หัวใจ"ยังไม่จบ... ข้ายังไม่แพ้!" ฉินลี่หรงคำรามเสียงแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำปูดโปนด้วยความบ้าคลั่ง เขาคว้าตุ๊กตาตั

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านระเบียงยาวของวังหลวง หอบเอาใบไม้แห้งสีน้ำตาลปลิวว่อนไปทั่วลานหิน แม้ความวุ่นวายจากการกบฏของฉินลี่หรงจะจบลงแล้ว แต่บรรยากาศในราชสำนักกลับยังคงตึงเครียดราวกับคลื่นใต้น้ำที่รอเวลาระเบิดการกวาดล้างขุนนางฝ่ายตระกูลฉินดำเนินไปอย่างเข้มข้น ตำแหน่งสำคัญในราชสำนักว่างลงหลายตำแหน่ง ทำให้เกิดสูญญากาศทางอำนาจที่เหล่าขุนนางเฒ่าจ้องจะตะครุบณ ห้องทรงอักษรองค์ชายจวิ้นอี่ทรงงานหนักติดต่อกันมาหลายวัน กองฎีกาตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะราวกับกำแพงเมือง พระพักตร์คมคายฉายแววเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงเด็ดเดี่ยวไม่เปลี่ยนแปลง"ฝ่าบาท..." หลิวจื้อเฉินก้าวเข้ามาพร้อมถาดน้ำชา "พักผ่อนบ้างเถิดพะย่ะค่ะ พระองค์แทบไม่ได้บรรทมมาสามคืนแล้ว""ข้าพักไม่ได้ จื้อเฉิน" จวิ้นอี่ตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร "ตอนนี้รากฐานของราชสำนักกำลังสั่นคลอน หากข้าไม่รีบจัดการวางคนของข้าลงไปแทนที่คนของฉินลี่หรง พวกขุนนางตระกูลเก่าจะฉวยโอกาสเข้ามาแทรกแซง... และนั่นจะเป็นอันตรายต่อเหยียนอวี่"ทุกการกระทำของพระองค์... ล้วนมีเป้าหมายเดียว คือความปลอดภัยของคนรัก"พูดถึงนายน้อยเซี่ย..." จื้อเฉินลังเลเล็กน้อย "วันนี้ท่านหมอไป๋ร