หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]

หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]

last updateZuletzt aktualisiert : 08.12.2025
Sprache: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 Bewertung. 1 Rezension
67Kapitel
1.1KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

เซี่ยเหยียนอวี่ถูกใส่ร้ายจนโดนองค์ชายจวิ้นอี่เนรเทศ เขาตรอมใจตาย แต่ความแค้นสุดท้ายก่อนวิญญาณดับสิ้นพาเขาย้อนเวลากลับไปยังจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดเพื่อแก้ไขมัน

Mehr anzeigen

Kapitel 1

Prologue บทนำ

若月亜里(わかつき あり)が妊娠四ヶ月になったとき、夫の新井時凪(あらい ときな)は突然、自分の若い秘書を連れて家に帰ってきた。

「亜里、こっちは鈴木静玖(すずき しずく)。旦那さんを亡くしたんだ。

一人でいるのが心配だから、しばらく家に住まわせることにした。お前は四ヶ月、この子は七ヶ月だし、一緒にいればちょうどいい相手になるだろう」

心底から時凪を信じていた亜里は、深く考えることもなく、優しい気持ちのままうなずいた。

それからの二ヶ月間、亜里は静玖に真心を込めて尽くした。高級な妊婦用クリームに、滋養強壮のための薬膳スープ……何一つ惜しむことはなかった。

そしてある夕方、わざわざ駐車場まで時凪を迎えに行ったその日まで――

彼の車はいつもの場所に止まっていた。窓は半分開き、一人の女性が彼の太ももの上に跨り、服は乱れきっている。

時凪の顔に浮かんでいた、あの愉悦に酔いしれた表情……亜里が妊娠して以来、ずっと見ていなかったものだった。

全身の血が凍りつくような感覚。亜里の頭に残ったのは、たった一つの言葉だけ。

――時凪が不倫をしている。

硬直した足を引きずり、一歩、また一歩と近づく。

車内の女の正体を、この目ではっきりと確かめようとしたその時、女が突然髪をかき上げ、こぼれ落ちた黒髪の向こうに、極めて見慣れた横顔が現れた。

――静玖!

時凪が一年足らず前に雇った秘書。

この家に二ヶ月も住み込み、自分を親しく「亜里さん」と呼んでいた、静玖だった!

涙が一気に溢れた。唇を噛みしめ、血の味が広がる。心臓が締め付けられるように痛み、下腹部までがうずき始めた。

「時凪、いつになったら亜里さんに、この子があなたの子供だって話すの?」

静玖はべとつくような甘い声で、彼のネクタイに指を絡めた。

「もう九ヶ月なんだから、そろそろ生まれちゃうよ。もう隠しきれないわ」

時凪は手を伸ばし、優しく静玖の頬を撫でる。その口調は、この上ないほど柔らかかった。

「あと少しだ。亜里は今、妊娠中で刺激を受けたらダメなんだ。君の子も、彼女の子も、両方が無事に生まれてから話そう。そうすれば、彼女もそこまで動揺しないだろう」

「そうね。だって亜里さん、あなたのことが大好きなんでしょ?私のお腹の子があなたの子だって知っても、きっと許してくれるわ」

静玖はくすりと笑った。

「……ねえ、時凪、どっちが気持ち良かった?私?それとも亜里さん?

亜里さんから聞いたよ。妊娠してから一度も触ってあげてないんでしょ?なのに、私にはこうして……もうすぐ生まれちゃうのに……」

「君のほうがずっといいに決まってるだろ。俺は君が好きなんだ。スタイルも最高だし。亜里は妊娠してからすっかり変わって……正直、もう触れる気にもならない」

……道理で妊娠してから彼が一度も求めてこなかったのは、嫌っていたからだった。

なのに、妊娠九ヶ月で出産間近の静玖とは、車の中で――!

心臓が粉々に砕ける音がした。天地が逆さまに回り、その場に崩れ落ちそうになる。

必死に脇の柱にしがみつき、ようやく体を支えた。

妊娠初期のような吐き気が急に込み上げ、亜里はその場で嘔吐した。

「おえっ……!」

大きな音に、車内の二人がはっと我に返る。

彼女を見た二人の顔色が、一瞬で変わった。

時凪は慌てて服を着ると、駆け寄ってきた。

「亜里!?大丈夫か!?なんでここに……外は寒いから、家で待っててって言っただろう!?」

「そうですよ、亜里さん。社長は今日はご用事で遅くなるとおっしゃっていましたよ……」

静玖もゆっくりと近づく。歩みは重そうだが、その顔には、勝ち誇ったような笑みが浮かんでいた。

時凪のズボンのファスナーは、まだ完全に閉まっていない。

吐き気がさらに激しくなるのを見て、時凪が支えようと手を伸ばした。しかし、亜里は一歩、後ろに下がった。

「触らないで!」

ついさっきまで別の女と関係を持っていた男について、亜里はただただこの男が汚らわしいと思った。

「亜里、話を聞いてくれ……これはただの出来心だ。静玖が俺の子を妊娠してるから、放っておけなくて……

お前たち二人とも妊娠してるんだから、ちょうど良い相手同士じゃないか?この二ヶ月、すごく仲良くしてたじゃないか!」

「……良い相手?」

亜里は眼前の夫を、見知らぬ人間を見るような目で見つめた。この厚顔無恥な言葉を、よくもまあ口にできるものだ。

「頭がおかしいんじゃないの?自分が何を言ってるか分かってる?不倫して、他の女に子供を産ませて、それで『良い相手が欲しかったから』ですって?

私だって、あなたの子供を妊娠してるのよ、時凪!六ヶ月も経ってるのに……これが私への報い?」

「あらあら、亜里さん、そんな風に言わないで。私だって、別にあなたの座を奪おうなんて思ってないんですから。

ただ静かに時凪のそばにいて、彼の子供を育てられれば、それでいいの。だから、そんなに怒らないでくださいね?」

静玖が一歩近づき、亜里の腕を掴んだ。

「離しなさい!鈴木!あなたのことを親友だと思ってたのに、こんな仕打ちを?私がバカみたいに、あなたの手のひらで転がされてるのを見て、すごく面白いでしょ!?」

亜里が静玖の手を振り払った瞬間――静玖は突然、大きく体を揺らし、後ろによろめいた。

「ああっ!時凪、お腹、お腹が……!痛い、流れちゃいそう……うう、怖い……」

「静玖!しっかりしろ!すぐ病院に連れて行く、俺たちの子供はきっと無事だ!」

時凪は静玖を抱き上げ、車へと運んだ。ドアを閉める直前、彼は振り返り、亜里を見つめた。その目は冷たかった。

「亜里、ただの出来心だって言ったろう。いつまで騒ぐつもりだ?……お腹の子に無事でいることを祈っておけ。さもないと、離婚だからな」

――離婚?ああ、願ったり叶ったりだわ。

車のテールランプが闇に消えていくのを見つめながら、亜里は初めて時凪に会った日のことを思い出していた。

兄について行ったビジネスパーティー。白いシャツを着た時凪は、自社のプロジェクト企画を抱え、あちこちで投資を求めていた。

しかし、どの社長も彼の名刺に興味を示さない。鼻であしらうように、次々と断られていく。

何度断られても、彼は諦めなかった。

あの夜、彼が声をかけた社長は三十五人。話を聞いてくれたのは、わずか五人にも満たなかった。

後で兄が近づいてきて、亜里の視線を追いながら笑った。

「どうした?気に入った?」

「……あの人、面白い人だと思う。お兄さん、今回の投資先、決まってないんでしょ?彼にチャンスをあげてよ」

それから兄は自ら彼に会いに行き、名刺を渡した。

数ヶ月後、兄は言った。

「あの若者、なかなか才能がある人材だ」

すでに心を奪われていた亜里は、身分を隠し、時凪の小さな会社で働き始めた。

会社が最も苦しい数年を、彼女は時凪と共に歩んだ。

新井グループが上場したその日、時凪は全社員の前で、亜里に片膝をついた。

「亜里、俺と結婚してくれ。一生、俺だけの花嫁でいてくれ。誓うよ、一生君を離さない。もし俺が誓いを破ったら――天罰が下り、俺が築き上げたこの会社が無に帰せ!」

それからの結婚生活は、本当に幸せだった――亜里が胃の病気と診断されるまで。

時凪は彼女に家で静養するよう命じ、会社に出ることを禁じた。そして、新しい秘書を雇った。

最初のうちは、彼も思いやりがあった。だから亜里は気にも留めなかった。

だが次第に、彼の帰宅は遅くなり、服についた香水の匂いは濃くなっていった。

それでも、亜里は疑わなかった。外での付き合いだろう、仕方ない、と。

静玖が家に来ても、まだ信じていた。

あの二ヶ月間、何度か深夜に彼の姿が消えても、ただ仕事が忙しいのだと思った。

……でも今、思えば。あの夜中に聞こえた、艶めかしい声は、時凪と静玖が家のあちこちで絡み合う音だったのだ。

――私は、バカだった。

兄は言ったのに。「釣り合いの取れない男と結婚するな。ろくな結末は待っていない」と。

聞かなかった。だから、この報いを受けた。

彼が離婚を言い出すなら、別れればいい。

このお腹の子供さえ、もう、いらない。

胸の痛みを押し殺し、亜里はスマホを取り出した。

まずは、海外で財閥を率いる兄へ。

「お兄さん……時凪、不倫したの。離婚する。そっちに行かせて」

そして、病院へ。

「中絶手術の予約をお願いします。できるだけ、早い日程で」

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel

Rezensionen

Run Kantheephop
Run Kantheephop
อ่านเพลินมากกกกคับ
2025-12-16 14:47:59
1
0
67 Kapitel
Prologue บทนำ
สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟากฟ้ากำลังพิโรธ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกลบเสียงสะอื้นไห้ของแมลงรัตติกาลที่หลบซ่อนอยู่ตามซอกหลืบ ภายในอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลของวังหลวงที่ใครต่างยกย่องว่าเป็นแดนสวรรค์บนดิน กลับมีมุมหนึ่งที่ถูกทิ้งร้างและหนาวเหน็บยิ่งกว่าขุมนรก ตำหนักจันทราอัสดงสถานที่แห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยงดงามสมชื่อ เป็นที่พำนักสำหรับพักผ่อนหย่อนใจของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง หากแต่บัดนี้... มันกลับกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังที่ถูกลืมเลือน ฝุ่นผงจับหนาเตอะ หยากไย่เกาะเต็มเพดาน และกลิ่นอับชื้นของเชื้อราคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศบนพื้นไม้เก่าคร่ำคร่าที่แทบจะผุพัง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนอนขดตัวด้วยความทรมาน เซี่ยเหยียนอวี่ อดีตพระชายาผู้เป็นที่โปรดปราน บัดนี้เหลือเพียงร่างกายที่ซูบผอมจนหนังหุ้มกระดูก เส้นผมยาวสลวยที่เคยเงางามดุจแพรไหม บัดนี้แห้งกรังและยุ่งเหยิง ใบหน้าที่เคยงดงามราวหยกสลักซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตกเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีแดงฉานที่เขากระอักออกมา"อึก... แค่กๆ..."เหยียนอวี่ไอโขลก ร่างกายสั่นสะท้านจากความหนาวเย็นที่กัดกิ
Mehr lesen
บทที่ 1
เฮือก!ลมหายใจระลอกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งทะลึ่งพรวดขึ้นสู่ผิวน้ำได้ทันท่วงที เซี่ยเหยียนอวี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัวของยามรุ่งสาง เหงื่อกาฬไหลอาบชุ่มแผ่นหลังจนเสื้อตัวในเปียกแนบเนื้อ ความเจ็บปวดร้าวลึกแล่นปราดไปทั่วหน้าอกข้างซ้าย มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกายภาพที่เกิดจากบาดแผล แต่มันลึกซึ้งและทรมานยิ่งกว่า ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบขยี้ดวงวิญญาณของเขาให้แหลกสลายคามือ"แฮ่ก... แฮ่ก..."เขาหอบหายใจหนักหน่วง มือเรียวขาวซีดยกขึ้นมากุมหน้าอกแน่น เล็บจิกเกร็งลงบนเนื้อผ้าไหมชั้นดีจนแทบฉีกขาด ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบยังคงฉายชัดและบ้าคลั่งอยู่ในหัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในตำหนักจันทราอัสดงที่หนาวเหน็บ เสียงหัวเราะเยาะหยันของฉินลี่หรง และภาพของหยกลิขิตที่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับโลหิตของเขาที่หลั่งรินลงไปชโลมมัน “หากชาติหน้ามีจริง... ข้าจะไม่ขอเกิดมาเพื่อรักใครอีกแล้ว...”คำอธิษฐานสุดท้ายที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตยังก้องสะท้อนอยู่ในหู ทว่าเมื่อความเจ็บปวดที่หน้าอกค่อยๆ ทุเลาลงจนเหยียนอวี่พอจะครองสติได้ เขาเริ่มกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความม
Mehr lesen
บทที่ 2
แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบยอดหลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวมรกตของวังหลวง สะท้อนประกายระยิบระยับจับตา วันนี้เป็นวันมงคลที่ประชาชนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรอคอย วันคัดเลือกคู่หมั้นขององค์ชายจวิ้นอี่ ผู้เป็นดั่งเทพสงครามแห่งราชวงศ์และบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งในใต้หล้ารถม้าหรูหรานับสิบๆ คันจอดเรียงรายอยู่หน้าประตูวัง บุตรหลานขุนนางตระกูลใหญ่ต่างทยอยลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม แต่ละคนสวมใส่อาภรณ์สีสันสดใส ทั้งสีแดงมงคล สีม่วงสูงศักดิ์ และสีทองอร่าม ปักลวดลายมังกรหงส์วิจิตรบรรจง เพื่อหวังจะเป็นที่ต้องตาต้องใจของเชื้อพระวงศ์เสียงพูดคุยจอแจเงียบลงทันที เมื่อรถม้าคันหนึ่งของตระกูลเซี่ยเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบท่ารถม้านั้นดูเรียบง่าย ไม่ได้ประดับประดาหรูหราเท่าตระกูลอื่น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คน สิ่งที่ทำให้ทุกคนกลั้นหายใจ คือร่างโปร่งบางที่ก้าวลงมาจากรถเซี่ยเหยียนอวี่เขาสวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ตลอดทั้งตัว ไร้ลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทอง มีเพียงผ้าคาดเอวสีฟ้าอ่อนจางๆ ที่ช่วยขับเน้นเอวบางร่างน้อยให้ดูโดดเด่น เส้นผมดำขลับถูกรวบขึ้นครึ่งศีรษะปักด้วยปิ่นหยกขาวเรียบๆ เพียงชิ้นเดียว ใบหน้างดงามรา
Mehr lesen
บทที่ 3
การคัดเลือกคู่หมั้นรอบแรกดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและน่าเบื่อหน่ายราวกับไม่มีวันจบสิ้นท่ามกลางเสียงบรรเลงพิณและร่ายกลอนของผู้เข้าร่วมคัดเลือกคนแล้วคนเล่า เซี่ยเหยียนอวี่ยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของศาลาพักรับรอง ใบหน้าขาวซีดของเขาดูเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ภายใต้แขนเสื้อกว้างนั้น มือเรียวกำลังจิกเกร็งเข้ากับฝ่ามือตัวเองแน่นขึ้นเรื่อยๆ เพื่อระงับความเจ็บปวดที่กำลังกรีดแทงทรวงอกอาการวิญญาณไม่เสถียรกำเริบหนักกว่าที่คิดทุกครั้งที่เขาหายใจเข้า มันเหมือนมีคมมีดนับพันเล่มกรีดลงบนปอด ความรู้สึกวิงเวียนทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวซ้อนทับกัน เหยียนอวี่รู้ดีว่าขืนปล่อยไว้เช่นนี้ เขาอาจจะวูบหมดสติไปกลางงาน และนั่นจะเป็นโอกาสทองให้ฉินลี่หรงสร้างข่าวลือว่าเขาสุขภาพอ่อนแอ ไม่คู่ควรแก่การเป็นคู่ครองขององค์ชายเขาต้องเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส...สายตาคมกริบของเหยียนอวี่กวาดมองไปรอบๆ บริเวณที่พักของเหล่าขุนนาง จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งในชุดขุนนางฝ่ายแพทย์สีเทาอ่อน ซึ่งกำลังยืนแยกตัวออกมาอยู่ใต้ร่มไม้เงียบๆไป๋เหวินเจี๋ยหมอหลวงอัจฉริยะผู้มีนิสัยสันโดษและหยิ่งทระนง ในชาติก่อน ชายผู้นี้เป็นคนเดียวที่
Mehr lesen
บทที่ 4
กลิ่นสมุนไพรขมหอมฉุนลอยอวลอยู่ในห้องพักรับรองที่เงียบสงบ ไป๋เหวินเจี๋ยบรรจงฝังเข็มเงินเล่มสุดท้ายลงบนจุดชีพจรบริเวณข้อมือของเซี่ยเหยียนอวี่ด้วยความระมัดระวัง เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผมของหมอหนุ่ม แม้จะเป็นเพียงการฝังเข็มเพื่อระงับอาการชั่วคราว แต่ชีพจรที่แปรปรวนดุจพายุคลั่งของคนตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องใช้สมาธิมากกว่าปกติหลายเท่า"อึก..."เหยียนอวี่กัดฟันแน่นเมื่อความรู้สึกร้อนวูบแล่นปราดไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดที่หน้าอกค่อยๆ ทุเลาลง แทนที่ด้วยความรู้สึกชาหนึบที่แผ่ซ่านไปถึงปลายนิ้ว"ยาเทียบนี้จะช่วยพยุงอาการของท่านได้ราวสามชั่วยาม" ไป๋เหวินเจี๋ยกล่าวพลางดึงเข็มออกแล้วเก็บลงกล่องเครื่องมือ "แต่ท่านต้องระวัง อย่าใช้ความคิดมากเกินไป หรือปล่อยให้อารมณ์รุนแรงเข้าครอบงำ... วิญญาณของท่านเปราะบางมาก หากกระทบกระเทือนอีก ข้าเกรงว่า...""ข้าเข้าใจแล้ว" เหยียนอวี่ตัดบท น้ำเสียงของเขาเริ่มกลับมามั่นคง "ขอบใจท่านมาก พี่ไป๋"เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าอาภรณ์สีขาวให้เรียบร้อย แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวอยู่บ้าง แต่แววตาที่เคยอ่อนล้ากลับมาแข็งกร้าวทรงพลังดังเดิม"งานคัดเลือกคงใกล้จะจบแล้ว ข้าควรจะกลับจวนเสีย
Mehr lesen
บทที่ 5
ข่าวลือในเมืองหลวงนั้นแพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพียงชั่วข้ามคืน เรื่องราวของนายน้อยชุดขาวแห่งตระกูลเซี่ยก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาอันเผ็ดร้อนในทุกโรงน้ำชาและตลาดสด"เจ้าได้ยินหรือยัง? นายน้อยเซี่ยเหยียนอวี่ผู้นั้น แท้จริงแล้วเป็นดาวหายนะลงมาเกิด!""มิน่าล่ะ วันคัดเลือกถึงได้กล้าใส่ชุดขาวไปแช่งงานมงคล หมอดูทักว่าเขามีดวงกินผัว ใครที่เข้าใกล้หรือคิดจะเกี่ยวดองด้วย จะต้องมีอันเป็นไป พลัดพราก หรือล้มป่วยโดยไร้สาเหตุ!""น่ากลัวยิ่งนัก! ข้าได้ยินมาว่า ตอนที่องค์ชายจวิ้นอี่ทรงสัมผัสตัวเขาในสวนหิน พระองค์ถึงกับหน้ามืดทรงตัวไม่อยู่... นี่ขนาดเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ที่มีมังกรทองคุ้มครองยังต้านทานแรงอาถรรพ์ไม่ได้ ถ้าเป็นคนธรรมดาคงกระอักเลือดตายไปแล้ว!"ถ้อยคำใส่ร้ายป้ายสีถูกแต่งเติมเสริมแต่งจนเกินจริง บิดเบือนความจริงที่เกิดขึ้นในวังหลวงไปจนหมดสิ้น จากความบังเอิญกลายเป็นอาถรรพ์ จากความงดงามกลายเป็นความอัปมงคล……...ภายในเรือนตระกูลเซี่ย บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกบ่าวไพร่เดินก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าสบตานายน้อยที่นั่งจิบชาอย่างใจเย็นอยู่กลางศาลาริมน้ำ ลู่ชิงยืนอยู่ด้านข้าง ขอบตาแดงก่ำจากการร้อ
Mehr lesen
บทที่ 6
เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังกึกก้องไปทั่วถนนสายหลักหน้าจวนตระกูลเซี่ย ขบวนรถม้าหรูหราที่ประดับด้วยตรามังกรเงินเคลื่อนตัวมาหยุดที่หน้าประตูใหญ่ ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของชาวบ้านร้านตลาดที่พากันมุงดูอยู่ห่างๆ"นะ... นั่นรถม้าของวังหลวง!""องค์ชายจวิ้นอี่เสด็จมาด้วยพระองค์เองจริงหรือ? นี่พระองค์ไม่กลัวอาถรรพ์ดวงกินผัวของนายน้อยเซี่ยเลยหรือไร?"เสียงซุบซิบดังก้อง แต่องค์ชายหนุ่มหาได้สนใจไม่ ร่างสูงสง่าในชุดลำลองสีครามเข้มก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าผ่าเผย ใบหน้าคมคายเรียบสนิทดุจรูปสลักน้ำแข็ง แต่แววตากลับลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นบ่าวไพร่ตระกูลเซี่ยที่เฝ้าประตูหน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้าไปรายงานนายท่านอย่างลนลาน ไม่นานนัก เซี่ยจง บิดาของเหยียนอวี่ ก็รีบออกมาต้อนรับด้วยท่าทีประหม่า เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก"ถวายบังคมฝ่าบาท... กระหม่อมไม่ทราบมาก่อนว่าพระองค์จะเสด็จมา จึงมิได้เตรียมการต้อนรับ ขอพระราชทานอภัยพะย่ะค่ะ" เซี่ยจงคุกเข่าลงโขกศีรษะ"ลุกขึ้นเถิดใต้เท้าเซี่ย" จวิ้นอี่โบกมืออย่างไม่ถือสา "ข้ามาแบบส่วนตัว ไม่ต้องการพิธีรีตอง... ได้ยินข่าวว่าบุตรชายของท่านป่วยหนัก ข้าในฐานะผู้จัดงานค
Mehr lesen
บทที่ 7
เพล้ง!แจกันลายครามใบงามถูกปัดตกจากโต๊ะจนแตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องทำงานในตำหนักจินหลงฉินลี่หรงยืนหอบหายใจถี่ ใบหน้าที่มักประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะที่ยากจะระงับ ข่าวเรื่ององค์ชายจวิ้นอี่บุกไปถึงจวนตระกูลเซี่ยและประกาศปกป้องเซี่ยเหยียนอวี่ต่อหน้าธารกำนัล แพร่สะพัดไปทั่วยิ่งกว่าข่าวลือเรื่องดวงกาลกิณีเสียอีก"ข้าประเมินมันต่ำไป..." ฉินลี่หรงกัดฟันกรอด ดวงตาฉายแววอำมหิต "นึกไม่ถึงว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างเซี่ยเหยียนอวี่จะมีมารยาถึงขั้นทำให้องค์ชายผู้เย็นชาอย่างจวิ้นอี่หลงหัวปักหัวปำได้ขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว!""ใต้เท้า... แล้วเราจะทำอย่างไรต่อขอรับ?" จางหลานลูกสมุนคนสนิทเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่น "ตอนนี้กระแสลมเปลี่ยนทิศ ขุนนางหลายคนเริ่มหันไปประจบสอพลอตระกูลเซี่ยกันแล้ว หากปล่อยไว้...""หุบปาก!" ฉินลี่หรงตวาด "คิดว่าข้าจะยอมแพ้แค่นี้หรือ? ในเมื่อเด็ดดอกไม้ไม่สำเร็จ ข้าก็จะขุดรากถอนโคนมันทิ้งซะ!"ฉินลี่หรงเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักลับและหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งออกมาโยนลงตรงหน้าจางหลาน"อีกสามวัน ฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งคณะผู้ตรวจการไปตรวจสอบงบประมาณซ่อมแซมเขื่อ
Mehr lesen
บทที่ 8
ความเงียบงันเข้าปกคลุมท้องพระโรงราวกับหมอกหนา ทันทีที่คำถามเชือดเฉือนของเซี่ยเหยียนอวี่หลุดออกมา ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ฉินลี่หรงเป็นจุดเดียว“...หรือว่าท่าน... รู้จักหมึกชนิดนี้ดี?”ฉินลี่หรงยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจบัดนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านแผ่นหลัง เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าตนเองก้าวพลาดอย่างมหันต์ ไม่ใช่แค่พลาดที่ประเมินศัตรูต่ำไป แต่พลาดที่หลงกลเดินตามเกมที่เด็กหนุ่มผู้นี้วางไว้ตั้งแต่ต้นสมุดบัญชีที่ว่างเปล่าตรงหน้า ไม่ต่างอะไรกับหลุมพรางที่เปิดอ้ารอรับร่างของเขา"ข้า... ข้าจะไปรู้จักหมึกพิสดารเช่นนั้นได้อย่างไร?" ฉินลี่หรงพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "ข้าเพียงแต่ตกใจ... ที่หลักฐานสำคัญกลับเลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ หรือว่านายน้อยเซี่ยเล่นกลสิ่งใด?""เล่นกล?" เหยียนอวี่เลิกคิ้ว แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ "ใต้เท้าฉิน ท่านเป็นคนนำบัญชีเล่มนี้มาถวายเองกับมือมิใช่หรือ? หากจะมีใครเล่นกล คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นคนที่เตรียมหลักฐานมา... หรือท่านจะบอกว่า บัญชีเล่มนี้ท่านมิได้ตรวจสอบมาก่อน?""ข้า..." ฉินลี่หรงพูดไม่ออก เขาตกอยู่ในสถานการณ์
Mehr lesen
บทที่ 9
ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้ายามรัตติกาล สาดแสงสีเงินยวบยาบลงมากระทบหลังคาวังหลวงที่เงียบสงัดภายในสำนักหมอหลวงแสงไฟจากตะเกียงดวงสุดท้ายเพิ่งจะมอดดับลง ไป๋เหวินเจี๋ ก้าวเท้าออกมาจากห้องปรุงยาด้วยความอ่อนล้า เขาใช้เวลาตลอดทั้งคืนคลุกคลีอยู่กับสมุนไพรนับร้อยชนิด เพื่อปรุงยาระงับอาการปวดให้เซี่ยเหยียนอวี่ และยาบำรุงหัวใจสูตรพิเศษสำหรับมารดากลิ่นสมุนไพรฉุนจมูกยังคงติดอยู่ตามเสื้อผ้า เขาถอนหายใจยาว ขยับคอไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า เส้นทางกลับเรือนพักแพทย์หลวงในยามนี้ช่างเงียบเชียบและวังเวง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ร้องระงม ตึก...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง หมอหนุ่มชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนถึงความผิดปกติเขาแสร้งทำเป็นจัดสายสะพายย่าม แต่หางตาเหลือบมองไปที่เงามืดใต้ต้นไทรใหญ่ไม่มีใคร... หรืออย่างน้อยก็ไม่มีใครที่อยากให้เขาเห็นไป๋เหวินเจี๋ยกำเข็มเงินที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อแน่น เขาเร่งฝีเท้าขึ้น เดินลัดเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวสู่เขตที่พักอาศัย แต่ยิ่งเดิน เสียงฝีเท้านั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นและไม่ได้มีแค่หนึ่ง... แต่มีถึงสาม"ออกมาเถอะ" ไป๋เหวินเจี๋ยห
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status