ณ ยอดเขาหลิงซานสายลมกรรโชกแรงหอบเอาเกล็ดหิมะคมกริบพัดบาดผิวหน้า ความหนาวเหน็บของยอดเขาสูงเสียดฟ้าทางทิศเหนือไม่ได้เป็นเพียงแค่อุณหภูมิ แต่มันคืออำนาจสังหารที่พร้อมจะช่วงชิงลมหายใจของผู้บุกรุกร่างสูงโปร่งของหลิวจื้อเฉินในชุดคลุมขนสัตว์หนาเตอะกำลังปีนป่ายไปตามหน้าผาหินที่ลื่นและสูงชัน นิ้วมือที่สวมถุงมือหนังเกร็งแน่นจนปวดร้าว ทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงลมหายใจหอบหนักจะกลายเป็นไอขาวฟุ้งกระจาย"อีกนิดเดียว..." จื้อเฉินกัดฟันบอกตัวเอง สายตามองขึ้นไปบนยอดผาที่อาบไล้ด้วยแสงจันทร์เต็มดวง "รอข้าก่อนนะ นายน้อย... เหวินเจี๋ย"เขาใช้เวลาเดินทางห้าวันเต็มโดยแทบไม่ได้หยุดพัก ม้าตัวโปรดล้มตายไประหว่างทางด้วยความเหนื่อยล้า เขาจึงต้องใช้วิชาตัวเบาวิ่งฝ่าหิมะมาจนถึงตีนเขา และปีนป่ายขึ้นมาด้วยสองมือสองเท้าความเหนื่อยล้ากัดกินร่างกายจนแทบหมดแรง แต่ภาพรอยยิ้มของไป๋เหวินเจี๋ยและคำสัญญาเรื่องดอกไม้ไฟ เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่หล่อเลี้ยงหัวใจเขาไว้เมื่อมือข้างหนึ่งคว้าจับชะง่อนหินสุดท้าย จื้อเฉินก็เหวี่ยงตัวขึ้นไปยืนบนยอดเขาได้สำเร็จภาพเบื้องหน้าทำเอาเขาลืมความเหนื่อยไปชั่วขณะท่ามกลางหิมะขาวโพลน มีโขดหินสีดำ
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-08
เข้าสู่ระบบ
