บททั้งหมดของ หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]: บทที่ 31 - บทที่ 40

กาลเวลาในหุบเขาไหลผ่านไปอย่างเงียบสงบและรวดเร็ว จากฤดูใบไม้ผลิที่เขียวชอุ่ม ย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงที่ฉาบไล้ทุกสรรพสิ่งด้วยสีทองอร่ามจวนคีรีรมย์ในยามนี้ไม่ได้ดูเงียบเหงาหรือแปลกแยกจากหมู่บ้านอีกต่อไปแปลงผักหน้าเรือนที่เคยเป็นหลุมบ่อดวงจันทร์จากฝีมืออดีตท่านอ๋อง บัดนี้เขียวขจีไปด้วยผักกาดขาวหัวใหญ่และคะน้าต้นอวบอ้วน แม้แถวจะเบี้ยวไปบ้าง เล้าไก่ที่เคยโย้เย้ได้รับการซ่อมแซมจนแข็งแรง และมีสมาชิกแม่ไก่เพิ่มขึ้นเป็นสิบตัว ส่งเสียงกะต๊ากอย่างมีความสุข"ระวัง! ระวังหน่อย! หัวไชเท้าหัวนี้ใหญ่มาก!"เสียงทุ้มของจวิ้นอี่ดังขึ้นกลางแปลงผัก อดีตแม่ทัพใหญ่ในชุดชาวนาเต็มยศ เสื้อแขนกุด กางเกงขาสั้น และหมวกสาน กำลังออกแรงดึงหัวไชเท้าขนาดยักษ์ขึ้นจากดิน โดยมีหลิวจื้อเฉินช่วยดึงเอวอยู่ด้านหลัง"ฮึบ! ออกมาสิเจ้าอ้วน!" ปุ๊ง!หัวไชเท้าหลุดพรวดออกมาจากดินพร้อมเศษดินที่กระเด็นใส่หน้าทั้งสองหนุ่ม จวิ้นอี่หงายหลังก้นจ้ำเบ้า แต่ในมือยังชูหัวไชเท้าขึ้นฟ้าด้วยความภาคภูมิใจราวกับชูหัวศัตรู"สำเร็จ! เหยียนอวี่! เจ้าดูสิ! ข้าปลูกหัวไชเท้าได้แล้ว!"เซี่ยเหยียนอวี่ที่นั่งสานตะกร้าอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นท้อใหญ่ หลุดหั

ราตรีกาลเข้าปกคลุมหุบเขาคีรีรมย์อย่างรวดเร็วผิดปกติ เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทร์จนมิด ทำให้เส้นทางออกจากหุบเขาดูราวกับปากทางเข้าสู่ขุมนรกที่มืดมิดและไร้ก้นบึ้งขบวนรถม้าเพียงสองคันเคลื่อนตัวออกจากจวนอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงร่ำลา ไม่มีพิธีรีตอง มีเพียงความเร่งรีบและความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศคันแรกเป็นรถม้าไม้สักที่ถูกดัดแปลงพิเศษโดยฝีมือของหลิวจื้อเฉิน ผนังบุด้วยแผ่นเหล็กบางซ่อนอยู่ภายในเพื่อป้องกันธนู หน้าต่างปิดทึบ ภายในรถม้าคันนี้คือหัวใจสำคัญของขบวน เซี่ยเหยียนอวี่ที่กำลังโอบกอด หลงหยางและหลงเฉินไว้ในอ้อมอก โดยมีไป๋เหวินเจี๋ยนั่งกำถุงยาสมุนไพรพิษที่เตรียมไว้ป้องกันตัวอยู่ข้างๆคันที่สองบรรทุกเสบียงและอาวุธที่พอจะหาได้ โดยมีจวิ้นอี่และจื้อเฉินขี่ม้าประกบหน้าหลัง คอยระแวดระวังภัยทุกฝีก้าว"ท่านพ่อ..." หลงหยางกระซิบเสียงเบา มือน้อยๆ เกาะชายเสื้อเซี่ยเหยียนอวี่แน่น "เราจะไปไหนกันหรือขอรับ? ทำไมท่านพ่อทำหน้าดุจัง?"เหยียนอวี่ก้มลงมองลูกชาย ลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างปลอบโยน "เราจะไปเยี่ยมพี่ชายหลงอวี่ที่เมืองหลวงกันจ้ะ... ท่านพ่อไม่ได้ดุหรอกลูก ท่านแค่กำลังเล่นบทแม่ทัพผู้เกร

ล้อรถม้าไม้สักบดเบียดไปบนถนนหินแกรนิตมุ่งหน้าสู่ประตูเมืองทิศใต้ของเมืองหลวง ท่ามกลางความมืดมิดของคืนเดือนดับที่ไร้แสงดาวเซี่ยเหยียนอวี่แง้มม่านหน้าต่างออกดูบรรยากาศภายนอก คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล ปกติแล้วเมืองหลวงแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล แม้ในยามวิกาลก็ยังต้องมีแสงโคมไฟจากบ้านเรือนหรือเสียงของทหารยามเดินตรวจตรา แต่ค่ำคืนนี้... ทุกอย่างกลับเงียบสงัดราวกับเมืองร้าง"เงียบเกินไป..." จวิ้นอี่ที่ขี่ม้าขนาบข้างรถม้ากระซิบเสียงเครียด มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบแน่น "ไม่มีทหารยามบนกำแพงเมืองเลยสักคน ไฟคบเพลิงก็ดับหมด""และที่แปลกกว่านั้น..." ไป๋เหวินเจี๋ยที่นั่งอยู่ในรถม้ายื่นหน้าออกมาสูดอากาศ "กลิ่นในอากาศ... มันไม่มีกลิ่นของชีวิต ไม่มีกลิ่นควันไฟหุงหาอาหาร ไม่มีกลิ่นดอกไม้ มีแต่กลิ่นเหม็นเอียนเหมือน... สนิมและเลือดเก่าๆ"หลิวจื้อเฉินควบม้านำหน้าไปสำรวจที่ประตูเมือง ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้หยุดขบวน เขาชักม้ากลับมารายงานด้วยสีหน้าซีดเผือด"นายท่าน... ประตูเมืองเปิดอยู่ขอรับ""เปิดอยู่?" จวิ้นอี่ทวนคำ "ยามวิกาลเนี่ยนะ?""เปิดกว้างเลยขอรับ และไม่มีทหารเฝ้าแม้แต่เงา... เหมือนจง

แสงจันทร์สีเงินยวบยาบสาดส่องลงมายังป่าสนทึบที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนใบไม้แห้งดังก้องท่ามกลางความเงียบสงัด"พักก่อนเถอะ..."จวิ้นอี่เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มความเหนื่อยล้า เขาประคองร่างของเซี่ยเหยียนอวี่ที่แทบจะยืนไม่อยู่ให้นั่งลงบนขอนไม้ใหญ่ ขณะที่หลิวจื้อเฉินค่อยๆ วางร่างของฮ่องเต้หลงอวี่ลงบนผืนผ้าที่ปูรองไว้อย่างระมัดระวังสภาพของคณะเดินทางผู้กู้แผ่นดินในยามนี้ดูไม่ต่างอะไรกับกลุ่มผู้ลี้ภัย เสื้อผ้าฉีกขาด เนื้อตัวเปรอะเปื้อนโคลนและคราบเลือด แต่สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคืออาการของมังกรหนุ่ม"อึก... หนาว..."หลงอวี่นอนคดตัวสั่นระริก เกล็ดสีดำทมิฬที่เคยอยู่แค่บริเวณแขนและลำคอ บัดนี้เริ่มลุกลามขึ้นมาถึงแก้มซีกขวา มันส่งแสงสีม่วงจางๆ วูบวาบราวกับกำลังหายใจ ทุกครั้งที่มันขยับ หลงอวี่จะส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดเหมือนถูกไฟเผาไป๋เหวินเจี๋ยรีบเปิดย่ามยาที่เหลือติดตัวมาเพียงน้อยนิด มือเรียวสั่นเทาขณะบดยาสมุนไพรผสมกับน้ำค้าง"ชีพจรของพระองค์อ่อนลงมาก..." หมอหนุ่มกระซิบ สีหน้าเคร่งเครียด "พิษของหยกทมิฬกำลังกัดกินเวลาชีวิตของพระองค์ไปเรื่อ

ลมหนาวกรรโชกแรงพัดเอาเกล็ดหิมะคมกริบกระหน่ำใส่ขบวนคาราวานหงส์แดงที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างยากลำบากผ่านช่องเขาแคบๆ สีขาวโพลนของหิมะตัดกับสีเทาทะมึนของท้องฟ้า ทำให้บรรยากาศดูหดหู่และสิ้นหวัง"หนาวชะมัด..."หลิวจื้อเฉินบ่นพึมพำขณะดึงเสื้อคลุมขนสัตว์ให้กระชับขึ้น เขาขี่ม้าประกบข้างรถม้าของไป๋เหวินเจี๋ย คอยระวังภัย แม้ทัศนวิสัยจะแย่จนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้าเกินสิบก้าว"อดทนหน่อย" เสียงของเจ๊หงดังแข่งกับเสียงลม นางควบม้านำหน้าขบวนด้วยความชำนาญ "พ้นช่องเขานี้ไปก็จะถึงเมืองเสวี่ยเฉิงแล้ว ที่นั่นเป็นเมืองด่านหน้า มีโรงเตี๊ยมและกำแพงกันลม เราจะพักกันที่นั่น"ภายในรถม้าจวิ้นอี่นั่งโอบกอดเหยียนอวี่ที่นอนซมด้วยพิษไข้จากการใช้พลังเกินตัว ร่างกายของเหยียนอวี่เย็นเฉียบ แม้จะมีเตาพกและผ้าห่มหนาคลุมอยู่ ส่วนหลงอวี่ที่อาการดีขึ้นบ้างแล้วนั่งเฝ้าหลงหยางและหลงเฉินที่หลับปุ๋ยด้วยความเหนื่อยอ่อน"ทนหน่อยนะเหยียนอวี่" จวิ้นอี่กระซิบพลางจูบขมับชื้นเหงื่อของภรรยาหนุ่ม "เราใกล้ถึงที่พักแล้ว"เหยียนอวี่ปรือตาขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาไม่ได้มองจวิ้นอี่ แต่มองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า คิ้วเรียวขมวดมุ่น"จวิ้นอี่..." เหยีย