All Chapters of สุดที่รักของเสี่ยแฝด: Chapter 61 - Chapter 70

ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่แสนจะหนาวเย็น ร่างบอบบางที่นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนามานานหลายชั่วโมงเริ่มขยับกายคลายความเมื่อยขบเปลือกตาสวยเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงอู้อี้ในลำคอดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระดูกลั่นอยู่ในความเงียบเธอนอนลืมตานิ่งเหมือนคนวิญญาณหลุดอยู่นานทีเดียว กว่าจะได้สติว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน ก็เป็นตอนที่คนซึ่งนอนกอดเธอมาตลอดคืนเริ่มขยับตัวสุดที่รักมองชายหนุ่มข้างกายที่กอดเธอแน่นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาซุกเข้ามาที่ซอกคอ คุณสิงห์ส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอฟังไม่ได้ศัพท์พอมาได้มองเขายามหลับในระยะใกล้ชิดแบบนี้ สุดที่รักที่ได้รับการดูแลอย่างดีมาตั้งแต่เมื่อวาน ก็ย้ำกับตัวเองเป็นครั้งที่ร้อยว่าเขามันน่ารวบหัวรวบหางขนาดไหนยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรักคุณสิงห์มากขึ้นกว่าเดิม มากจนมันล้นออกมาจากหัวใจหญิงสาวหันเข้าหาเขาเมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ มือสวยทาบทับลงบนสองข้างแก้มของสิงหราชที่สากเล็กน้อยเนื่องด้วยตอหนวด จมูกรั้นถูไถกับจมูกโด่งของคนหลับไปด้วย"หนูรักเฮียนะคะ" น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้นในความเงียบ แต่อึดใจต่อมาต้องเบิกตากว้างเพราะอ้อมแขนที่เกี่ยวกระหวัดรอบเอวกลับกระชับแน่นแบบกะทันหันแน่นจนเธอ

แต่เพียงแค่พริบตาเดียวเขาก็กลับพร้อมทำตามคำพูดของเธอทุกอย่างราวกับทาสผู้ซื่อสัตย์ คนอื่นเป็นทาสแมวแต่สิงหราชเป็นทาสเมียเขาสงสัยจริง ๆ ว่าเมื่อไหร่ไอ้เสือน้องเขามันจะหายโง่สักที เมียน่ารักขนาดนี้แต่มันกลับมัวแต่ไปนอนดมกลิ่นจากหมอนอยู่ได้ แค่เพราะไม่กล้าก้าวข้ามความเป็นลูกที่ดีมาเป็นลูกชั่วแบบเขาเชื่อฟังไปแล้วมันได้อะไรวะ ไม่ยอมแตกหักไปแล้วสุดท้ายก็ต้องแต่งกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก ป๊าได้มาทุกข์ด้วยบ้างหรือก็เปล่า ไอ้น้องสมองหมาปัญญาควายเอ๊ยเวลาหนึ่งทุ่มสามสิบนาทีท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ คลอเคล้าไปกับเพลงแจ๊ซที่ล่องลอยอยู่ภายในร้านอาหารหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร มุมหนึ่งของร้านมีชายหญิงกำลังนั่งรับประทานอาหารกันอย่างสงบที่ว่าสงบก็เพราะมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ บนโต๊ะอาหารของทั้งสองคนไร้ซึ่งบทสนทนามากว่าสิบนาทีเห็นจะได้แล้ว เพราะชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังตั้งใจกินเป็นอย่างมากตั้งใจเกินไปไม่มีใครรู้ว่าใจเขามันวนเวียนอยู่กับรูปที่พี่ชายโพสลงแอคเคาท์อินสตราแกรมส่วนตัวทุกวัน รูปของสุดที่รักเธอที่วันนี้ใส่สีชมพูทั้งตัวเดินเล่นอยู่ที่ริมแม่น้ำกับสิงหราช นอกจากนั้นก็ยังมีรูปที่เธอไปดินเนอร์กับพี่

“ที่จริงผมยอมทำตามคำสั่งของพ่อเรื่องการแต่งงานกับคุณ เพราะผมต้องการปกป้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรัก”“ว่าแล้วไง คุณมีคนในใจอยู่แล้วจริง ๆ เธอเป็นใครคะ”“เธอคือผู้หญิงที่ผมอุปถัมน์ด้านค่าใช้จ่ายอยู่ ชื่อสุดที่รัก”“ชื่อเพราะจัง แล้วยังไงคะ คุณหลงรักชูการ์เบบี้ของตัวเองแล้วเกี่ยวกับการปกป้องเธอยังไง ปกป้องจากใคร พ่อคุณเหรอคะ”“ครับ พ่อผมรู้เรื่องเธอ และไม่พอใจมาก ๆ เพราะผมเริ่มจริงจังกับเธอมากเกินกว่าสถานะเด็กเลี้ยง ผมรู้จักพ่อตัวเองดี จึงรู้ว่าเขาต้องทำอะไรเธอแน่ถ้าผมไม่แต่ง”“โห...” เวธิกาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบา ๆ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “แล้วคุณก็จะมาแต่งกับเว ทั้งที่คุณมีผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้วเนี่ยนะคะ ไม่สงสารเวบ้างเหรอ”“ผมจะไม่แก้ตัวหรอกนะ เพราะแรก ๆ ผมก็คิดเลว ๆ แบบนั้นเหมือนกัน แต่สุดที่รักไม่ใช่คนแบบนั้น เธอบอกเลิกผมตั้งแต่ที่รู้ว่าผมต้องแต่งงานแล้ว”“ว้าว ประทับใจนะคะเนี่ย”“ครับ ผมเองก็ด้วย ประทับใจจนละอายใจที่เห็นแก่ตัวถึงขั้นจะขอให้เขามาทำอะไรแบบนั้น คุณรู้ไหมพี่ชายผมด่าเช็ดเลย มันบอกว่าผมเอาแต่ให้พ่อจูงจมูก ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง”พยัคฆ์แค่นหัวเราะให้ควา

เขานึกถึงแต่น้องตัวเอง มัวแต่ดีใจที่มันคิดได้จนลืมไปว่าเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง ถึงจะอยากให้ไอ้เสือมันง้อสำเร็จแต่เขาควรมีวิธีการที่ดีกว่านี้"เฮียขอโทษครับ" ความรู้สึกผิดตีแสกหน้าจนพูดได้เท่านั้นก็พูดอะไรไม่ออกอีก ทำได้เพียงยื่นมือเข้าไปจับกับเธอเอาไว้ แต่พอได้จับมือเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดมากจนเกินจะทนไหวสุดที่รักมือเย็นมาก"แต่ถ้าหนูไม่อยากคุยก็ไม่เป็นระ...""อยากคุยอะไรละคะ มาถึงที่นี่คงมีเรื่องสำคัญใช่ไหม คุยสิคะ" ทว่ายามที่กำลังพูดจู่ ๆ สุดที่รักก็โพล่งขึ้นมา ขณะที่พูดเธอมองหน้าพยัคฆ์ซึ่งยังคงนั่งนิ่ง ราวกับว่ากลายเป็นหินไปแล้วคนอย่างไอ้เสือเคยได้รับความรักจากเธอมากกว่า เคยได้ยินเธอเรียกชื่อนำหน้าด้วยคำว่าเฮียเพราะ ๆ ด้วยเสียงหวานๆ มาเจอเรียกว่าเขาและสายตาเย็นชาแบบนั้นก็พอเข้าใจอยู่หากมันจะไปไม่เป็นขึ้นมาด้านสุดที่รักแม้ในอกจะรวดร้าวมากจนขอบตาร้อนผ่าว ทว่าเธอก็ยังแข็งใจเอาไว้ แม้จะคิดถึงเขามากอยู่ทุกลมหายใจ แต่ก็ไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธอยังคงอยู่ที่เดิม"ว่าไงล่ะคะ คุณเสือจะไม่คุยเหรอ""เฮียไม่ได้แต่งงานแล้วนะคะ""..."และเธอก็เกลียดตัวเองมากที่เขามาพูดแค่นี้ก็ดีใจแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี

บรรยากาศในห้องโถงของ ‘บ้านใหญ่’ ในตอนนี้นั้นไม่ต่างจากสมรภูมิเงียบที่ตึงเครียดที่สุด ท่ามกลางความเงียบที่กัดกินเนื้อหนังเข้าไปถึงอวัยวะภายใน มีสองพ่อลูกกำลังประจันหน้ากันขณะที่นายใหญ่ของบ้านอย่าง ต้าหลง กำลังนั่งมือกำหัวไม้เท้าจนมือสั่น พยัคฆ์ผู้เป็นลูกชายคนเล็กที่เกิดจากเมียแต่งเพียงคนเดียวของเขาก็กำลังยืนตระหง่านกลางห้องเช่นกันดวงตาคมคู่นั้นแข็งกร้าวไม่มีความลังเลเหลืออยู่ มันคือแววตาของคนที่ปลดแอกตัวเองจากโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นได้แล้ว“กลับมาได้สักทีนะ ทิ้งขี้ไว้ให้ฉันเช็ดแล้วหายหัวตามพี่แกไปถึงที่นู่น แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง” น้ำเสียงเย็นเยียบของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ดำเนินมาหลายนาทีให้สิ้นสุดลง“ผมก็ไม่ได้แอบไปนี่ครับป๊า”ปึง!“แต่แกไม่รับผิดชอบในสิ่งที่แกก่อไว้!!” เสียงของไม้เท้าที่เคาะลงกับพื้นหินอ่อนอย่างแรงนั้นดังก้องทั้งห้องโถง เล่นเอาชายชุดดำที่ยืนประจำอยู่ทุกจุดนั้นถึงกับสะดุ้งโหยงคนเป็นลูกไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเลือกที่จะเงียบแต่ก็ไม่ได้หลบสายตา ตรงกันข้ามเขาสบตาบิดาอย่างไม่ลดละ“แกกล้าดียังไง ถึงไปยกเลิกงานแต่งด้วยตัวเองแบบนั้น!” น้ำเสียงทรงอำนาจนั้นไม่ได้ทำให