All Chapters of สุดที่รักของเสี่ยแฝด: Chapter 31 - Chapter 40

หนึ่งเดือนผ่านมา“เจอกันนะรัก”“ขับรถกลับดี ๆ นะมีน”“โอเค อย่าลืมที่นัดกันล่ะ แกไปขอคุณพ่อแฝดของแกให้เรียบร้อยเสียก่อน โดยเฉพาะฮีคนพี่ ขี้หึงสุดอะไรสุด”“ฮ่า ๆ โอเค”มือขาวยกขึ้นบอกลาเพื่อนสาวที่เดินแยกออกไปยังลานจอดรถ ส่วนตัวเธอในชุดเสื้อนักศึกษาและกระโปงทรงเอยาวแหวกข้างนั้นเดินตรงมายังรถคันหรูที่จอดรออยู่ที่ถนนหน้าคณะอยู่แล้วสุดที่รักยกมือไหว้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่ด้านหน้าประตูรถเป็นการขอโทษที่มาสายกว่าเวลา เพราะเธอมัวแต่คุยกับอาจารย์เกี่ยวกับงานกลุ่มชิ้นใหญ่“ขอโทษที่ให้รอนะคะ พอดีหนูคุยงานกับอาจารย์เพิ่งเสร็จ แบตก็มาหมดอีกเลยไม่ได้ดูเวลา”“ไม่เป็นไรครับคุณรัก ขึ้นรถเถอะครับ คุณสิงห์รอคุณรักอยู่” บอดี้การ์ดคนนั้นส่งยิ้มน้อย ๆ มาให้ ทว่าสายตาที่มองเธอกลับแลดูเหมือนสงสารอย่างไรชอบกลพาให้เด็กสาวรู้สึกตะหงิดใจขึ้นมากถึงอย่างนั้นสุดที่รักก็ยังไม่ได้ถามอะไร เพราะถือว่าอะไรจะเกิดขึ้นเดี๋ยวเธอก็คงรู้เอง หญิงสาวขึ้นรถไปนั่งที่เบาะหลังอย่างว่าง่าย หูได้ยินว่าบอดี้การ์ดคนนั้นโทรไปรายงานเรียบร้อยว่าเจอตัวเธอแล้วใช้เวลาไม่นานรถคันหรูก็พาตัวเด็กสาวในชุดนักศึกษามาจอดที่

"ทักไปบอกคุณเสือมันหน่อยเถอะ ตอนที่ติดต่อหนูไม่ได้เฮียโทรไปถามมัน มันเองก็ดูร้อนใจไม่ต่างจากเฮียเลย นี่คงกำลังรอฟังข่าวอยู่"“โอเคค่ะ”หญิงสาวรับคำก่อนกดเข้าไปในแชทของคุณเสือ เธอพิมพ์ไปว่าตัวเองถึงมือพี่ชายเขาอย่างปลอดภัยแล้ว แถมพิมพ์เพิ่มไปอีกว่าก่อนหน้านี้เป็นเพราะอะไรถึงได้ไม่ตอบข้อความใครเลยรอไม่นานเขาก็โทรกลับมา ดวงตาสวยเหลือบไปมองคนข้างหายเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเขาหันหน้าออกนอกหน้าต่างขณะที่แขนยังโอบรอบไหล่ของเธอมือหนาลูบต้นแขนแผ่วเบาเหมือนเดิมสุดที่รักจึงตัดสินใจกดรับสาย“ค่ะเฮียเสือ”‘โดนดุไหมคะ’“...นิดหน่อยค่ะ แต่ไม่มีอะไรแล้ว”‘ไม่ต้องไปใส่ใจนะ ไอ้สิงหราชมันประสาท เรื่องแค่นี้ก็ต้องดุที่รักของเฮีย’ ประโยคนั้นที่ส่งผ่านสายมาเรียกรอยยิ้มจากสุดที่รักได้เป็นอย่างดีเธอหลุดหัวเราะน้อย ๆ ถึงอย่างนั้นคนที่โดนคาดโทษไว้ก็ไม่กล้าจะออกอาการอะไรมากอยู่ดี เหตุผลคือพี่ชายของคนในสายยังคงนั่งหน้าถมึงทึงอยู่ในขณะนี้‘นี่กลับบ้านกันแล้วเหรอ ถึงได้ตอบข้อความเฮียได้’ คุณเสือถามต่อ สุดที่รักเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างกายอีกรอบ ก่อนจะหันกลับมาเมื่อเห็นว่าเขายังนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นรู้หรอกว่ากำลัง

“มันเป็นอะไรฮึ รู้สึกว่าจะอยากมีปัญหากับการติดต่อเสียเหลือเกินนะ จะแก้ให้ก็ไม่ยอมเอา เป็นเพราะไอ้เด็กนั่นหรือเปล่า”“เฮียหมายถึงเด็กไหนคะ”“เด็กนั่นที่เดินมาด้วยกันตอนมาขึ้นรถไง ก็รู้นี่ว่าเฮียรู้หมดทุกอย่าง จะแกล้งโง่ให้มันได้อะไรขึ้นมา”“นั่นเพื่อนหนูค่ะ ทำงานด้วยกันแล้วก็เป็นงานกลุ่มใหญ่”“หัดเลือกคบคนซะบ้าง รู้สถานะตัวเองอยู่ไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ควรจะให้ความสนิทสนมกับผู้ชายมากจนเกินไป”แต่เธอทำอะไรผิดนักหนาถึงต้องโดนดุซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเป็นเด็กเลี้ยงของเขาแล้วมันไม่มีหัวใจหรือไง เรื่องที่ผิดยังพอว่าแต่เรื่องที่ไม่ได้ผิด และเรื่องที่ไม่ได้ทำก็ยังยกมากล่าวหากันได้แค่นี้ยังเป็นเด็กดีให้เขาไม่พออีกเหรอ ทำไมถึงมาสงสัยในความซื่อสัตย์ของเธอแบบนี้กัน อุตส่าห์พยายามทำทุกอย่างให้เขาพอใจแล้ว นี่สินะเหตุผลที่เขาโมโหเป็นพิเศษ“แล้วมันสนิทมากจนเกินไปยังไงคะ”“แบบที่มันถือกระเป๋าให้เหมือนเป็นแฟนเธอมั้ง”“เขาถือให้เพราะว่าหนูถือของอยู่”“ของนั้นมันไปไหนซะล่ะ”“อยู่ที่มีนไงคะ เพื่อนหนูเอาขึ้นรถตัวเองไป”“แน่เหรอ จะรู้ได้ยังไงว่าพูดเรื่องจริง”“เฮียก็ลองถามพี่บอดี้การ์ดที่ไปรับหนูดูสิคะ จะได้ไม่ต้องมาน

“ถ้าพี่สิงห์ไม่โอเคกับเรื่องวันนี้ หนูสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้แบตหมดอีกค่ะ แต่ไม่ต้องซื้อใหม่หรอกหนูไม่อยากมานั่งย้ายข้อมูลใหม่หรือใช้สองเครื่อง” และเพราะความรู้สึกน้อยใจที่สั่งสมมาตั้งแต่ช่วงเย็น ต่อให้มีเรื่องคุณเสือมาเบรกให้สถานการณ์ดีขึ้นแต่ในความเป็นจริงแล้วลึกๆเธอก็ยังรู้สึกแย่ที่โดนเขาดุมาแบบนั้น หากคืนนี้มันไม่มีอะไรก็คงปล่อยให้มันหายไปเองได้บ้าง แต่พอมีคุณสิงห์มาเติมเชื้อไฟบ่อยๆแบบนี้ มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขึ้นมาอีกจนเผลอพูดประชดประชันกลับไปไม่รู้ตัว“ซื้อก็ไม่ซื้อค่ะ แล้วก็อีกเรื่อง…ผู้ชายที่เดินมาด้วยกันตอนก่อนจะมาขึ้นกลับบ้านน่ะใคร”สิงหราชก็ยังคงเป็นสิงหราช เมื่อไม่ถูกใจอย่างหนึ่งทั้งที่เขาเคยบอกเรื่องนี้กับเธอไปแล้ว อีกเรื่องที่ได้รับรายงานมาจากบอดี้การ์ดที่ไปรับสุดที่รักก็พลันถูกยกขึ้นมาพูด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจะหาโอกาสดีๆถามไม่ให้บัวช้ำน้ำขุ่น“...ไอ้หมอ มึงพอเถอะ ไปกันใหญ่แล้ว” ด้านพยัคฆ์เมื่อเห็นว่าเรื่องเริ่มเลยเถิดจึงวางช้อนส้อมลง ดวงตาคมมองไปที่เด็กสาวอย่างสงสารเพราะรู้นิสัยของพี่ชายดีไอ้เวรนี่ลองไม่ได้ดั่งใจแบบนี้มันพาลแน่ สิ่งที่ไม่เข้าใจเลยก็คือทำไมมันช

“ว่า…”“เมื่อวานฉันทะเลาะกับคุณสิงห์”“ทะเลาะ?? แล้วเกี่ยวอะไรกับที่แกหน้าซีดเหมือนจะเป็นลมขนาดนี้ หรือว่าโดนลงโทษทั้งคืน” มีนว่าพลางยกมือขึ้นทาบอก ท่าทางเหมือนตกใจแต่สุดที่รักรู้ว่าเพื่อนไม่ได้ตกใจหรอกดูเหมือนจะอยากล้อที่เธอโดนทำเรื่องน่าอายแบบนั้นเสียมากกว่า แหม ทีตัวเองคุณทิโมธีมาทีก็ลุกแทบไม่ขึ้น เธอยังไม่ล้อ“ไม่ใช่หรอก ก็ได้นอนนั่นแหละ เพิ่งมาโดนปลุกเมื่อเช้า”“แล้วสรุปทะเลาะเรื่องอะไร”“ก็เรื่องที่เราคุยกับอาจารย์จนเลยเวลาเมื่อวานไง ฉันไม่ได้ดูว่าตัวเองแบตหมด คนที่มารับโทรรายงานคุณสิงห์ พอเขาโทรหาฉันไม่ติดก็เลยโมโห”“แค่นั้น? แกแบตหมดเนี่ยนะ”“เขาให้เหตุผลเรื่องความปลอดภัย ที่จริงฉันก็เห็นด้วยนะ ก็เลยขอโทษเขา ลงไปนั่งกราบตักที่พื้นเลย”“ฉลาดสมเป็นเพื่อนฉันจริง ๆ แล้วคุณเขาหายโกรธไหม” เพื่อนสาวมองหน้าเธอพลางตบไหล่อย่างภาคภูมิใจ แต่สุดที่รักอยากจะบอกว่าอย่าเพิ่งเลยเธอไม่ได้เอาตัวรอดได้ตลอดรอดฝั่งหรอก“ก็หาย ตอนแรกบรรยากาศมันดีขึ้นนะ มาแย่ลงตอนกินข้าวเย็นกันอีก คุณสิงห์เขาให้ฉันซื้อโทรศัพท์ใหม่ บังเอิญฉันมัวแต่อร่อยจนลืมว่าเขาไม่ชอบให้ปฏิเสธเวลาจะซื้ออะไรให้”“แล้วแกก็ปฏิเสธโทรศั