جميع فصول : الفصل -الفصل 60

**VAUGHN** Nagising ako dahil kanina pa ako naiihi. Nagpipigil lang ako dahil sa antok kaya inaantok pa akong inabot ang remote sa ibabaw ng nightstand para i-switch on ang ilaw. Pagkabukas na pagkabukas nito ay napapikit-pikit pa ang mga mata ko dahil sa sobrang liwanag hanggang sa unti-unti ring nakapag-adjust ang paningin ko. Agad kong nailibot ang mga mata ko sa paligid at kaagad na itinuon ang tingin sa sofa kung saan dapat natutulog si Mira. Gayunpaman, laking gulat ko nang makitang walang tao sa sofa. “Where is she?” mahinang tanong ko sa sarili. Tuluyan na akong napabangon para lapitan ang sofa at doon ay nakakita ako ng ilang strands ng buhok, pero wala na ang taong inaasahan ko. Naisip ko tuloy kung nasaan na siya dahil maging ang unan at kumot na pinahiram ko sa kanya ay wala na rin doon. Napailing na lang ako saglit bago naisipang pumasok muna sa banyo. Pagkatapos kong umihi ay dumiretso ako sa wardrobe para maghanap ng maisusuot dahil naka-silk robe pa rin ako hangga

**MIRA** Nagising ako nang tuluyan kong makapa ang uluhan ko at mapansing wala roon ang cellphone ko. Napabalikwas ako at agad itong hinanap sa ilalim ng unan, sa kumot, at pati sa ilalim ng double-deck bed, pero wala. Kahit saan ako tumingin, hindi ko talaga makita ang phone ko. Shit. Nasaan na ba iyon? Nakaluhod pa rin ako sa sahig at sinisilip ang ilalim ng kama para siguraduhing wala talaga ito doon nang dumating si Thelma. “Ma’am Mira, ano pong ginagawa ninyo?” usisa niya. Marahan akong napatayo habang pilit na kinakalma ang sarili. “My phone is missing, Ate Thelma. Sa uluhan ko lang po iyon inilagay,” mahina kong saad bago napunta ang tingin ko sa bandang sulok kung saan ko inilagay kagabi ang dalawa kong maleta. “Yung dalawang luggage ko, nasaan?” agad kong tanong. “Pinadala po ni Sir Vaughn sa kwarto niya. Si Aida po ang inutusan niyang magdala roon,” sagot niya. Dahil doon ay napaisip ako nang malalim. Hindi kaya nasa kanya rin ang phone ko? “Ah, ganun po ba,” sabi ko

Tuluyan akong nahulog sa malalim na swimming pool. The water was freezing cold. I tried kicking my feet para makaangat, pero mas lalo lamang akong lumulubog. The water was clear. I saw how a wicked smile was etched on Vaughn's lips. It seemed he was happy watching me drown in this wide and deep pool. Mukhang ito na yata ang katapusan ko. Wala siyang balak na iligtas ako, at matapos niya akong panoorin ng ilang sandali ay tumalikod na siya at iniwan ako. Napapikit na lamang ako habang tuluyan akong nilalamon ng tubig. Napaluha ako dahil hindi ko na maigalaw ang aking mga kamay at paa na siyang mas lalong nagpatibay sa ideyang ‘katapusan ko na’. Mukhang namamatay na nga talaga ako. Mamamatay lang pala ako sa tubig. Bakit pinatagal ko pa ang mabuhay sa mundong ito para lamang magdusa? There's a lot of memories came flooding back to me. Happy memories from my past. Dahil doon ay napangiti na lamang ako at tuluyan nang nagpaubaya sa kamatayan na naghihintay sa akin. ★★★ **VAUGHN**

“Thank you, Yue,” pasalamat ko sa kanya noong kaagad siyang nakarating sa mansiyon, dala-dala ang pinabili ko sa kanya. “Kung may iuutos pa po kayo, sir, sabihin niyo lang po,” nakangiting saad niya bago nagpaalam na aalis na. Bitbit ang isang sanitary pad, kumuha ako ng kanyang underwear at ako na mismo ang naglagay ng napkin sa panty niya. After I let her wear this, she needs to take medicine for her fever. Muli ko siyang nilapitan para palitan siya ng underwear. Akmang huhubaran ko na sana siya nang bigla na lamang siyang nagising at mabilis niyang hinawakan ang kamay ko. “W-What are you doing?” tanong niya sa mahinang boses bago pinilit na bumangon, pero halatang mabigat ang kanyang pakiramdam. “Papalitan kita ng underwear. You had your period. Don't worry, I put a sanitary pad on this underwear. Malakas ang daloy ng menstruation mo, so you need a napkin to prevent leaks and bloodstains on my bed,” paliwanag ko sa kanya. “I can do it alone,” saad niya sabay hawak sa kan

**MIRA** “Do you think one month is enough to make them believe, to make them stop interfering in your love life?” usisa ko. “I think it's impossible to do it in just one month, especially since there are so many people you consider as enemies,” dagdag ko pa. “One month is enough. I'll make sure that after one month, they'll all disappear from this mansion and leave me alone,” aniya, bakas ang kompiyansa sa kanyang boses. “Sana nga ganun lang kadali iyon,” iyon na lamang ang sagot ko. Sana kayanin ko ang laban na ito. “Magdu-duty ako ngayon. Marami akong pasyenteng aasikasuhin. You stay here, take a rest and don't forget to take your medicine at the right time para kaagad kang gumaling,” paalala niya sa akin. “Yes, sir.” “Honey,” aniya na siyang nagpaangat ng aking tingin diretso sa kanya. Ang boses niyang iyon, ang lambing ng pagkakabigkas ay biglang nagpatambol ng mabilis sa aking dibdib. “Honey, baby, darling, babe or whatsoever—kung anong gusto mong pet name, iyon na ang