All Chapters of เพียงชั่วคืน: Chapter 51 - Chapter 60

เนื่องจากพ่อกับแม่เธอมักไหว้วานให้ณภัทรดูแลเธอทั้งเรื่องเรียน และให้ไปรับไปส่งอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่ หลังจากคืนนั้น พอสบโอกาสเขากับเธอไม่แวะโรงแรม ก็ลักลอบใช้ห้องใดห้องหนึ่งในคฤหาสน์เป็นสังเวียนสวาทอยู่เสมอ โดยเฉพาะลีลาของณภัทรนั้นทั้งดุดัน ถึงอกถึงใจ จึงไม่แปลกที่เด็กสาวอ่อนประสบการณ์อย่างพริ้มพราวจะทั้งรักทั้งหลงอาเลี้ยงของตัวเอง ไม่ว่าเขาอยากทำอะไร หรือสอนบทรักแบบไหนมา เธอก็เต็มใจสนองเขาอย่างเต็มที่ ดังนั้นกับอีแค่ใช้ปากและลิ้นง้องอนเขา ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอในตอนนี้อีกแล้วพริ้มพราวหลุบตาลง จ้องมองไปยังที่สิ่งรอท่าอยู่ใต้กางเกงชั้นใน ก่อนจะลงมือลูบไล้ไปตามความนูนยาวจากภายนอก หัวใจเธอเต้นตึกตัก หน้าแดงเห่อร้อน เพราะขนาดยังไม่ทันทำอะไรมันยังน่าเกรงขามขนาดนี้แล้วแม้ความอ่อนนุ่มของฝ่ามือจะมีผ้าขวางกั้น แต่ตัวตนของ ณภัทรกลับตอบสนองอย่างว่องไว ถูกลูบไปไม่เท่าไรก็แข็งขึงชวนให้อึดอัด จนเจ้าของนึกอยากจะควักมันออกมา“พราว...” ณภัทรครางเรียกชื่อสาวสวยเบาๆ พลางขยับสะโพกเล็กน้อยพริ้มพราวเป็นของณภัทรมานานพอที่จะเดาออกว่าเขาต้องการอะไร เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างยั่วยวน ในขณะที่ดึงกางเ

ณภัทรล้มเลิกความคิดที่จะผละจาก เข้าโน้มศีรษะลงไปแล้วจูบกลีบปากสีชมพูหนักๆ ราวกับจะบดบี้ให้แหลก พริ้มพราวตั้งสติ พยายามตอบสนองรสจูบซึ่งดุดันกว่าที่เคย ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กที่สั่นระริก หลอกล่อให้เธอเผยอริมฝีปาก แล้วยื่นปลายลิ้นนุ่มตามออกมา “อ๊ะ” เขาขบปลายลิ้นเธอจนรู้สึกเจ็บ ก่อนจะโลมเลียมันอย่างปลอบประโลม พริ้มพราวรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนไปหมด ปล่อยให้เขาตวัดปลายลิ้นแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานหอมทั้งหมดจากเธอจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบครั้นจูบเธอจนพอใจ ณภัทรก็เปลี่ยนเป้าหมายไปยังลำคอขาว แต่เพราะไม่อาจสร้างร่องรอยใดๆ ทิ้งไว้ตรงนี้ได้ เขาจึงผละจากมันหาปลายยอดชมพูที่เด่นหราอยู่ตรงรอยแยกบนบราเซียสุดเซ็กซี่ แล้วเม้มปากขบมันแรงๆ จนร่างบางสะดุ้ง “อุ๊ย อาภัทร”แต่เขาบอกไปแล้ว ว่าต่อไปนี้จะไม่สนใจคำประท้วงใดๆ จากเธอ เขายังตั้งหน้าตั้งตาดูดเลียขบกัดสร้างรอยประทับสีแดงจัดบนเต้าอวบ“อ๊า อาภัทร หน้าอกพราวช้ำหมดเลย”“ช้ำสิดี เวลาตัวผู้หน้าไหนมาเห็นจะได้รู้ว่าพราวมีผัวแล้ว”“พราวจะเอาไปให้ใครดูล่ะคะ มีแต่อาภัทรเท่านั้นแหละที่ได้เห็น”“แบบนั้นยิ่งดีเลย เพราะอาชอบเวลาเห็นรอยพวกนี้บนตัวพราว” ว่าแ

“พราวเชื่ออาภัทรค่ะ” เธอพึมพำคำตอบในวันนั้น แล้วเคลื่อนเข้าไปจูบริมฝีปากบางเบาๆ แบบไม่ต้องการปลุกให้เขาตื่น แต่คนที่น่าจะหลับอยู่กลับกระชับอ้อมแขน แล้วจูบตอบเธออย่างวาบหวามดื่มด่ำภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกำยำเสียดสีกับผิวนุ่ม ฝ่ามืออุ่นลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนก่อนเคลื่อนมากอบกุมโนนเนื้อกลมกลึง พลางใช้นิ้วโป้งถูไถยอดอกช้าๆ จนแข็งเป็นไตสู้นิ้ว พริ้มพราวครวญครางแผ่วเบาในขณะที่ถูกเขาพลิกกายให้นอนหงาย แล้งก้มลงไปดูดดุนครอบครองทรวงอกอวบอิ่ม เขาตวัดลิ้นและขบเบาๆ บนยอดสีชมพูซ้ายทีขวาที“อือ อาภัทร...” พริ้มพราวครวญคราง เมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของณภัทรเริ่มเลื่อนลงมาป้วนเปี้ยนบนโคกเนิน และความสาวที่บวมเป่งจากการถูกเขากระแทกแบบไม่ยั้งจนแทบแหกเมื่อคืน“โดนดูดนมแค่นี้ก็แฉะซะแล้ว ขี้เงี่ยนนักนะเรา” เขาพูดพลางแยงนิ้วเข้าออกในร่องสวาทแน่นหนึบ“อ๊า!!! ก็ฝีมืออาภัทรทั้งนั้น ยังจะโทษคนอื่นอีก นิสัยไม่ดีเลยนะคะ”“แล้วถ้าไม่ให้เรียกคนที่แอ่นนม เด้งเอวสู้ปากสู้นิ้วคนนิสัยไม่ดีคนนี้อยู่ว่าเด็กขี้เงี่ยน แล้วจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ ฮืม” เขาพูดพลางตวัดลิ้นระรัวบนยอดอก แล้วส่งนิ้วที่สองเข้าไปในร่องสาว “ดูสิตอดขนาดนี้ อยา

“ซี๊ด ดูดแรงๆ กว่านี้อีก อาจะเสร็จแล้วพราว” ณภัทรครางโหย ใบหน้าแหงนหงาย ใช้มือแกร่งขยำเส้นผมของหญิงสาวเอาไว้จนเสียทรง พร้อมกับกระแทกสะโพกสวนขึ้นรับจังหวะที่ถูกดูดกลืนเร็วขึ้น และแรงขึ้น กระทั่งร่างแกร่งเกร็งกระตุก ส่งเสียงคำรามแหบโหยยามแตกพ่ายให้ความกระสันอยากตามธรรมชาติมิเกลพยายามดูดกลืนธารน้ำรักอุ่นจัดสีขาวขุ่นที่พรั่งพรูออกมามากมายจนไหลย้อยออกมาตรงมุมปากณภัทรลืมตาตื่นจากจินตนาการ ก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังตวัดปลายลิ้นลิ้มรสน้ำกามของเขาบนลำเอ็นด้วยความเอร็ดอร่อย แม้ภาพที่เห็นจะดูยั่วยุกามตัณหาในกระแสเลือดเพียงไหน แต่เขากลับไม่อยากไปต่อ และก่อนที่มิเกลจะกลับขึ้นมานั่งบนตักเขาได้อีกครั้ง ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นจากโซฟา แล้วปรายตามองคนที่เขาใช้เป็นตัวแทนของพริ้มพราวด้วยสายตาเย็นชา“คุณมองเกลแบบนี้ หมายความว่ายังไงคะภัทร” มิเกลถามเขาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรอก”“มันจะมากไปแล้วนะภัทร” แค่ถูกเห็นเป็นตัวแทนคนอื่นเธอก็จุกในอกเต็มทีแล้ว นี่เขายังคิดจะสลัดเธอทิ้งหลังจากแตกใส่ปากเธอจนล้นขนาดนั้นอีก“มากไปตรงไหนไม่ทราบ เป็นคุณที่เสนอตัวทำให้ผมเองนะ”“ภัทร!” มิเกลผุดลุกขึ้

“อาภัทร...”“ทำไมกัน!” เขาตวาดลั่น ถามหาเหตุผลของการนอกใจ “อาถามว่าทำไม!!!”“ก็เพราะอาภัทรชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตคนอื่นแบบนี้ไงคะ พราวเบื่อ”“ก็ไหนว่าไม่ชอบมัน แต่ไปแบให้มันเอาเนี่ยนะ” ร่างสูงตระหง่านขมวดคิ้ว กำหมัดแน่น เขาปราดเข้าไปจับไหล่แบบบางแล้วเขย่าอย่างแรง จนพริ้มพราวแทบทรงตัวไม่อยู่“พราวเจ็บ! ปล่อยนะอาภัทร”“ฝันไปเถอะพริ้มพราว ฉันไม่มีทางยกเธอให้มันแน่”ความหึงหวงทำให้ณภัทรขาดสติ เขาเบียดกายแนบชิดกักร่างบางไว้กับเสาเตียง แล้วก้มลงบดริมฝีปากที่เอ่ยถ้อยคำไม่น่าฟังอย่างดุดัน พอถูกต่อต้านด้วยการสะบัดหน้าหนี เม้มปากแน่น เขาก็ยกมือขึ้นบีบปลายคางบังคับให้เธออยู่นิ่งๆ แล้วโฉบลงขบกลีบปากสีแดงจัดแรงๆ เป็นการลงโทษ“โอ๊ย…อุ๊บ...” สิ้นเสียงร้องประท้วง ปลายลิ้นอุ่นร้อนก็แทรกซุกสู่โพรงปากหวาน เขาตวัดปลายลิ้นเวียนวน พลางสูบลมหายใจเธอจนแทบจะขาดห้วงพริ้มพราวรู้สึกเหมือนจะตาย เพราะหายใจแทบไม่ออก แต่ต่อให้ดิ้นยังไงมือแกร่งก็ล็อคปลายคางเธอเอาไว้แน่น เลยตัดสินใจกัดลิ้นที่ซอนเซาะอยู่ แม้เธอจะยั้งปาก แต่มันก็แรงมากพอที่จะเรียกเลือดจากผิวที่อ่อนนุ่มความเจ็บที่ปลายลิ้นหยุดการตะโบมจูบจากณภัทรได้สำเร็จ