All Chapters of เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?: Chapter 41 - Chapter 50

“แสงรวีท่านมานั่งนี่เร็ว นั่ง ๆ ๆ” เฉินอวี้มองหยางซิงอีตรัสเรียกเขาเสียงใส เห็นพระองค์โบกพระกรไปมาคล้ายกลัวว่าเขาจะไม่เห็น แต่ถึงจะอยากทะยานกายไปนั่งกับองค์ชายตามเสียงเรียกทันทีแค่ไหน ชายหนุ่มก็ยังสำรวมกิริยา คุกเข่าลงคารวะองค์จักรพรรดิหยางก่อน ซึ่งพระองค์ก็รับคารวะ“ท่านทำตัวตามสบายเถิด คืนนี้ข้าเป็นเพียงหยางลู่จื้อ” พระองค์ตรัสแก่เขา แล้วเขาก็ขอบคุณ ก่อนจะเดินไปคุกเข่าลงข้างหยางซิงอีตรงจุดที่องค์ชายผายพระหัตถ์ให้“กระหม่อม...” เฉินอวี้กำลังจะเอ่ยขออนุญาตนั่ง แต่อีกฝ่ายกลับกอดพระอุระตรัสขัดขึ้นมาว่า “ไม่เอาราชาศัพท์ เข้าใจยาก วันนี้ข้าไม่ใช่องค์ชาย” พร้อมช้อนพระเนตรทองคำฉ่ำเยิ้มขึ้นมองอย่างไม่พอพระทัย มองพระองค์ แล้วสมองของเฉินอวี้ก็ว่างเปล่าไปชั่ววินาทีหนึ่ง เคราะห์ดีที่ไม่นานจนผิดสังเกต แต่ชายหนุ่มถามอีกคนเพื่อความมั่นใจว่า “เป็นเช่นนั้นหรือ”&n

อันวาร์เป็นนักอ่านที่ยอดเยี่ยม แต่ถึงจะอ่านหนังสือมามากมายเพียงไร เขาก็ตามเล่ห์เหลี่ยมของคนในโลกจริงไม่ทันอยู่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองเขาไม่ได้ใสซื่อ ออกจะรู้มากเสียด้วยซ้ำ แค่เซ่อซ่าและตาถั่วในหลายเรื่องเท่านั้นเอง “จากนี้ไป หากพระองค์ประสงค์จะร่ำสุรา ขอให้ร่ำสุราแค่กับกระหม่อมแต่เพียงผู้เดียวได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย” คำขอของเฉินอวี้ เขาฟังแล้วกะพริบตาหนึ่งครั้ง ด้วยความร้อนใจที่เกือบจะสร้างปัญหาให้อีกคน แค่ได้ยินสิ่งที่ตนพอทำให้ได้ก็ตอบตกลงทันที และกว่าจะคิดได้ว่าตนเสียประโยชน์ให้พระเอกไปแล้วก็โน้น พระเอกกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักรับรองแล้วเรียบร้อยพอได้นั่งโง่ ๆ ที่ระเบียงทางเดินชมสวนผักสักระยะ สมองของอันวาร์ก็ตกตะกอนสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อบ่าย ความว่าเฉินอวี้ขอให้เขาดื่มแค่กับตน แต่เรื่องของเรื่องคือเขาและเฉินอวี้มีโอกาสเจอกันบ่อยเสียที่ไหน เดี๋ยวอีกไม่นานอีกคนก็คงออกท่องยุทธภพต่อแล้ว และนั่นก็หมายความว่าหากจากนี้ไปเขาร่ำสุราได้แค่กับเฉินอวี้ เช่นนั้นไม่เท่ากับ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนมักมองเฉินอวี้ผิดเป็นไป๋เหลียนฮวา และเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นแก่เขาอยู่ฝ่ายเดียว เพราะหลายครั้งคนก็มักมองไป๋เหลียนฮวาเป็นเฉินอวี้ อันที่จริงเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นตั้งแต่พวกเขายังเป็นเด็กแล้ว เผลอ ๆ จะตั้งแต่ไป๋เหลียนฮวามีประสูติกาลมาเสียด้วยซ้ำ เพราะในวังหลวงก็มักเล่าขานกันว่า บางครั้งก็เห็นองค์ชายรัชทายาทมีพระเกศาสีดำขลับ หรือไม่ก็มีพระปีฬกา[1]ใต้พระเนตรซ้าย แต่ที่แปลกยิ่งกว่าการทักผิดคือ เวลาพวกเขาเดินไปไหนมาไหนด้วยกัน หากคนไม่เห็นพวกเขาเพียงคนใดคนหนึ่งก็เห็นว่าพวกเขาใช้เงาร่วมกันเงาของคนที่อาจเป็นทั้งไป๋เหลียนฮวาและเฉินอวี้ หรืออาจไม่ใช่ทั้งสอง แต่ไม่ว่าจะเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน เฉินอวี้ก็ไม่เคยชินสักที และออกจะไม่ชอบปรากฏการนี้เสียด้วยซ้ำอัตตาอันวาร์ วราหะอาจเซ่อซ่าตามเล่ห์เหลี่ยมคนไม่ค่อยทัน แต่เขาก็พอจะมีข้อดีมาทดแทนข้อเสียนี้ได้อยู่ข้อหนึ่งคือ เขาตามอารมณ์คนค่อนข้างเก่งอาจเพราะเติบโตมาในบ้านของคนชนชั้นกลางที่บิดามารดาออกไปทำงานทั้งสองคน และต้องติดสอยห้อยตามบุพการีไปทำงานด้วยกระมัง เขาจึงต้องตามอารมณ์คนให้ทันอยู่ที่ทำงานกับพ่อแม่จะเล่นอะไรมากก็ไม่ได

ใครว่าการเลือกพู่ห้อยกระบี่เป็นเรื่องง่ายกัน...พู่ห้อยกระบี่ของพระเอก ดั้งเดิมเป็นผลงานจากฝีพระหัตถ์ของนายเอกผู้มากความสามารถ แต่ปัจจุบันเป็นหน้าที่ของเขา คนต่างโลกท่านหนึ่ง ที่ต้องหาของดีกรีเดียวกันมาทดแทน แต่ ‘ทานโทษนะ ในโลกนี้นี่มันจะไปมีอะไรมาสู้ของที่นายเอกทำได้อีกเหรอวะ!ก็ไม่มีไง! ถึงเป็นผลงานของศิลปินเอกของโลก แค่เจอผลงานของนายเอกเข้าไปทุกอย่างก็ดูดำไปหมดสิ้น ยิ่งเป็นของคู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง โบราณ (?) ก็บอกอยู่ว่า “พู่ห้อยกระบี่จากนายเอกเหมือนเกิดมาเพื่อคู่กับกระบี่ของพระเอกฉันใด พู่ห้อยอื่น ๆ ที่ไม่ได้มาจากนายเอกก็ไม่เข้าคู่กับกะบี่ของพระเอกฉันนั้น”คนไม่ใช่มันทำแทนกันไม่ได้เด้อสู!แล้วพระเอกก็แปลกที่ให้เขาเป็นผู้เลือกแทนที่จะเลือกเองแล้วให้เขาจ่ายเงิน หรือนี่คือบททดสอบความเป็นสายแฟชั่นของเขาที่สวรรค์ส่งมากัน โอ้ มายพระสงค์! เอ้ยไม่ได้ผิดธีม เรื่องเกี่ยวกับสีสันเกี่ยวกับของสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้ เขาต้องอุทานแบบนี้ต่างหาก โอ้ ผ้าสามสี!อันวาร์เบ้หน้าจ้องพู่ห้อยกร

นัยน์ตาสีชาดเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าได้ยกดวงตาให้แก่ราชวงศ์ไป๋แล้ว นี่คือลักษณะเด่นของคนตระกูลเฉิน ตระกูลผู้ติดตามใกล้ชิดของราชวงศ์ไป๋ถวายให้แล้วทั้งเลือดเนื้อและวงศ์ตระกูล รจนาน้ำชาแทบพุ่งจากปากยามทราบว่า หนึ่งในคณะทูตที่จะมาร่วมงานฉลองวันคล้ายวันประสูติ (ชดเชย) ของหยางลู่จื้อคือ เฉินจางหย่งหญิงสาวในร่างชายหนุ่มรีบส่งขันทีคนสนิทไปตามองค์ชายเจ็ดมาเข้าพบเป็นการด่วน และอาการของอันวาร์ยามทราบข่าวการมาเยือนของเฉินจางหย่งก็ไม่ใคร่ต่างจากหล่อนเท่าไรนักเขาสำลักน้ำชาพ่อมาว่ะ เฉินอวี้พ่อนายมา!เฉินจางหย่งผู้นี้...ในนิยายอาจไม่ได้มีบทบาทมากมายเท่าบิดาอีกคนของเฉินอวี้ แต่หากตั้งใจอ่านดี ๆ จะพบว่าเขามีอิทธิพลต่อเบื้องลึกเบื้องหลังของชายหนุ่มอยู่มาก เพราะเขาเป็นผู้นำตระกูลเฉินแน่นอน ครอบครัวของพระเอกทั้งที อันวาร์และรจนาในฐานะผู้ที่เคยอ่าน “ยอดองครักษ์เคียงหทัย” ย่อมต้องรู้ข้อมูลคร่าว ๆ ของตระกูลนี้อยู่บ้างตระกูลเฉินเป็นตระกูลที่รับใช้ราชวงศ์ไป๋มาช้านาน ไม่ว่าจะเป็นแม่ทัพหรือราชองครักษ์ ในราชสำนักไป๋คนสนิทขององค