All Chapters of เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?: Chapter 31 - Chapter 40

ช่วงที่ถูกคุมขังอยู่ในตำหนัก อันวาร์เคยถามถึงหวังต้าเหยียนจากผู้ตรวจการที่เข้ามาสอบปากคำเขาอยู่สองถึงสามครั้ง แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็มีเพียงคำว่า “เป็นความลับพ่ะย่ะค่ะ” เฉินฝู่หมิงและซูมู่ถงรายงานแก่เขาว่า หวังต้าเหยียนพักรักษาตัวอยู่ที่ตำหนักของนาง อาการค่อย ๆ ดีขึ้นแต่ยังไม่ใคร่แข็งแรงนัก ยังมีแพทย์หลวงคอยดูแลอย่างใกล้ชิดอันวาร์พอทราบอาการนางคร่าว ๆ จากทั้งสองผู้เฒ่าก็รีบไปตำหนักนางทันที ที่นั่นทุกอย่างยังเหมือนเดิม ทั้งดอกยี่โถส่งกลิ่นอบอวล และอารักขาผู้ขานการมาเยือนของเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆในห้องบรรทม หวังต้าเหยียนอยู่ในชุดนอนขาวสะอาด นางกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่กลางแท่นบรรทมใหญ่ รับแดดสายที่สาดผ่านช่องหน้าต่างมาพาดผ่านฟูกนอนอย่างง่วงงุน จนกระทั่งอันวาร์และเสื้อผ้าของเขามาเยือนเขาเลือกใส่ฉลองพระองค์สีสันแสบตา เพราะเป็นวันดีที่จะได้เจอน้องสาว เป็นเสื้อนอกสีไข่แดงเค็มปักดิ้นทองตัวเดียวกันกับที่เคยใส่ไปเจอรจนาครั้งแรก และทันทีที่นางเห็นเขาใต้แสงตะวัน ใบหน้าเล็กซูบตอบก็ปรากฏรอยยิ้มยินดี“ท่านพี่ซิงอีนี่! ข้าตาแทบบอดแล้ว&r

มีเพียงไม่กี่คนในพระบรมมหาราชวังไป๋และนักบวชชั้นสูงเท่านั้นที่รู้ว่า เหตุที่องค์ชายไป๋เหลียนฮวามีพระพลานามัยไม่แข็งแรงมาตั้งแต่วันประสูตินั้น...เป็นเพราะทรงมีพระวิญญาณเพียงครึ่งดวง...และอีกครึ่งของพระองค์ก็คือ เฉินอวี้ ในวัยเยาว์ เฉินอวี้จำได้ว่า ใต้แดดจ้าของโอเอซิสกลางทะเลทรายและร่มเงาของบ้านใหญ่สกุลเฉิน เขาและเพื่อนสนิท..ไป๋เหลียนฮวา  มักจะเล่นหาสมบัติด้วยกันตามส่วนต่าง ๆ ของบ้าน จะอาคารเก็บของหรือห้องหับในเรือนใหญ่ พวกเขาวิ่งเล่นไปด้วยกันทุกห้อง มุดเข้ามุดออกไปเสียทุกที่ไม่ว่าจะใต้โต๊ะอาหารหรือบนขื่อคานของบ้าน จะโดนดุสักกี่ครั้งกี่คราวก็ไม่เคยเลิกพวกเขาติต่างว่าพวกตนเป็นจอมยุทธ์ตามหาสมบัติวิเศษ สมบัติที่ไม่อาจประเมินค่าได้ แต่ขณะเดียวกันก็มิได้ระบุว่าคือสิ่งใด อาจจะเป็นกระบี่ของเทพเซียน คัมภีร์ลับ หรืออัญมณีวิเศษ พวกเขาไม่รู้เลย รู้แค่ว่าต้องตามหาให้เจอ แล้วเมื่อเจอก็คงจะรู้เองว่าคือสิ่งใดพวกเขาเล่นกันทุกวัน แล้ววันหนึ่งก็ไปพบภาพเหมือนภาพหนึ่งในห้องเก็บขอ

เมื่อยามเย็นใกล้เข้ามา อันวาร์จึงเห็นว่าสมควรหยุดการเก็บเกี่ยวได้เสียที เขาเรียกรวมกลุ่มชาวสวนจำเป็นของตนบนทางเดินหิน จุดที่กองเมล็ดดอกตะวันจิ๋วไว้ อันวาร์และซานหลินช่วยกันโกยเมล็ดตะวันจิ๋วลงเสื้อนอกสีไข่แดงเค็ม ด้วยทักษะการมัดเชือกของซานหลินเสื้อนอกตัวนั้นก็กลายเป็นถุงใส่เมล็ดพืชอย่างดีความสามัคคีของพวกเขาออกดอกผลเป็นเมล็ดดอกตะวันจิ๋วหนึ่งถุงน้ำหนักครึ่งกิโลกรัมบนทางเดินหิน สี่บุรุษสภาพเหงื่อโทรมกายเพราะทำงานกลางแจ้ง แต่ที่แย่ที่สุดเห็นจะเป็นอันวาร์ วราหะ ผู้ถกขากางเกงขึ้นสูงและถูกใบไม้ใบหญ้าบาดขาขณะเก็บเกี่ยวจนเป็นแผลเล็กแผลน้อยเต็มไปหมดว่ากันตามจริง ตอนแรกเขาไม่รู้สึกอะไรเลย แต่พอขึ้นมายืนให้ลมโกรกคลายร้อนบนทางเดินหินสักพักก็รู้สึกคันยุบยิบที่ขาขึ้นมา ก้มลงมองก็พบว่าขาตนมีรอยขีดข่วนเต็มไปหมดขันทีหม่าเยว่ตกใจมากยามเห็นว่าขาสองข้างของอันวาร์มีบาดแผล กระวีกระวาดเข้ามาดูราวมันเป็นแผลใหญ่โตพลางตำหนิซานหลินว่า เหตุใดจึงไม่ดูแลองค์ชายให้ดี ซึ่งเจ้าของชื่อก็นิ่วหน้ามองบรรดาแผลเล็กแผลน้อยบนขาของวัยรุ่นชาววัง ขณะที่หนุ่มหล่อนิรนามยืนสำรวมกิริยาอยู่ไม่ไกลนักพอมั่นใจว่าไม่มีแผลใดน่าเป็นห่ว

เพราะเสร็จจากกิจธุระ (ช็อปปิ้ง รับหลินซีกลับวัง และช็อปปิ้งอีกที) นอกพระบรมมหาราชวังหยางเร็วกว่ากำหนดเวลาพอสมควรอย่างไม่น่าเชื่อ รจนาและหลินซีจึงมาถึงวังหลวงตั้งแต่ช่วงเย็นที่ตะวันยังทอแสงทอง และตามประสาหญิงสาวเจ้าสำอางค์รักสวยรักงามนางหนึ่ง สิ่งแรกที่รจนาทำจึงเป็นการช่วยหญิงรับใช้และหลินซีหอบข้าวของที่ซื้อมาทั้งหมดไปไว้ในห้องทรงงาน เพื่อหลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ หล่อนจะได้มานั่งจัดของที่ซื้อมาเข้าที่อย่างสบายอุราเป็นจักรพรรดินี่ก็ดีอยู่นะ อย่างน้อยหล่อนก็มีเงินใช้สอย แต่จะดีกว่านี้มากถ้าหล่อนมาในตำแหน่งพระมเหสีของผัวขาเฮ้อ ได้แต่ถอนหายใจแล้วเอาแก้มซบมือแกร่งพลางจินตนาการถึงฉากต่าง ๆ นานาในนิยายทะลุมิติรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่เคยอ่าน นิยายที่มักจะขึ้นต้นว่า “เกิดใหม่เป็นพระมเหสี...จะทำอย่างไรดี” ซึ่งต้องใช้น้ำเสียงน่าหมั่นไส้อ่านตรง “จะทำอย่างไรดี” ด้วยอุ๊ยว้าย แค่คิดรจนาก็เขินแล้วค่ะเจ้าแม่ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นผัวขาจะต้องเป็นองค์จักรพรรดิเพลย์บอยทรงแบดด้วยรึเปล่านะ อย่าเชียวนะคะพี่ลู่จื้อ ถ้าพี่เป็นแบบนั้นรจนาจะโกรธพี่มาก ๆ เลย เอาละอย่าไปคิดถึงอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจสาวน้อยเลยดีกว่า คิดถึงแค่ฉา

แล้วคืนนั้น รจนาก็มายืนโอดครวญในใจอยู่หน้าตำหนักองค์ชายเจ็ด โดยมีหลินซีและซานหลินยืนอารักขาอยู่ไม่ไกลนักอันวาร์แก…แกมันร้ายกาจคิดได้ยังไง เอากิจกรรมที่ต้องใช้สติมากเป็นพิเศษมารวมกับกิจกรรมชวนขาดสติน่ะหึ! แตกแน่ ๆ แอ๊บแมนของรจนาแตกแน่ จบจากนี้หล่อนจะควิซอันวาร์ให้หนัก ให้เขาไม่มีเวลาออกไปเดินตลาดเลยคอยดูหล่อนเหลือบตามองคนที่ทำให้หล่อนต้องมาตกระกำลำบาก อันวาร์บอกหล่อนว่า ไม่ต้องเป็นห่วงเขาจะดูแลหล่อนเอง แต่พอคำพูดนั้นออกมาจากปากอันวาร์ผู้คออ่อนกว่าหล่อน หล่อนก็รู้สึกว่า ดูแลตัวเองน่าจะเจริญกว่าเจ้าแม่คะ ประทานความเข้มแข็งให้รจนาด้วย อันวาร์หลังแจ้งแก่ซูมู่ถงถึงนัดหมายที่เขามีกับเฉินอวี้ และขอให้ราชองครักษ์สูงวัยไปตามชายหนุ่มมาที่ตำหนักเสร็จก็หันหลังไปสนใจรจนา เขารู้ดีว่าตนรบกวนหล่อนครั้งใหญ่แล้ว และก็รู้ด้วยว่าหล่อนเป็นกังวล ฉะนั้น เพื่อให้หล่อนกังวลน้อยลงเขาจึง...หันไปชูนิ้วโป้งให้กำลังใจ เหมือนเวลาเดินสวนกับเพื่อนในคาบพละ แล้วมันกำลังตั้งใจฝึกซ้อมปิงปอง “สู้เว