All Chapters of รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+): Chapter 261 - Chapter 270

ตอนที่ 5 หลังกองหญ้าหลังจากคืนงานเลี้ยงที่ผ่านมา หัวใจเธอก็เหมือนมีเชือกมัดโยงกับใครบางคนอยู่ตลอด ไม่ว่าจะทำอะไรก็คิดถึงร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตของขุนตลอดเวลาเธอก้าวเท้าเร็วขึ้นจนกระโปรงสะบัดเบา ๆ ลมเช้าพัดผ่านทุ่งหญ้า พอเข้าใกล้โรงม้า ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย“อยู่นิ่ง ๆ สิ เจ้านี่…”เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอดทน เธอก้าวเข้าไป แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้หัวใจบีบรัด ขุนยืนก้มตัวข้างม้าตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งกดผ้าสะอาดแนบแผลบนท่อนแขนตนเอง เลือดซึมผ่านจนแดงฉาน“ขุน!” เสียงเธอหลุดดังอย่างลืมตัว เธอรีบก้าวเข้าไปใกล้ จับแขนเขาไว้ “เกิดอะไรขึ้น”เขาเงยหน้ามา เหงื่อชื้นผมที่หน้าผาก ดวงตาคมยังนิ่ง “เผลอโดนเหล็กเกี่ยว ไม่เป็นไรมากครับ”“ไม่มากอะไร เลือดออกขนาดนี้” เธอกดเสียงแน่น แล้วลากเขาเข้ามุมโรงม้าโดยไม่รอฟังคำค้าน ม้าสะบัดหางเสียงดัง แต่ไม่มีอะไรกวนใจเธอได้แล้วบนโต๊ะไม้เก่า เธอดึงกล่องปฐมพยาบาลออกมา มือเล็กสั่นน้อย ๆ แต่สายตาเด็ดเดี่ยว เธอฉีกผ้าพันแผลออก เตรียมน้ำยาล้างแผลไว้ในถ้วยเล็ก ๆ“ยื่นแขนมา” เธอสั่งเขาเงียบ แต่ทำตามทันทีเมื่อสำลีสัมผัสบาดแผล ขุนสะดุ้งเล็กน้อย เธอเห็นสันกรามเขา

ตอนที่ 7 ยังแน่นเหมือนเดิมสี่ปีผ่านไป ห้องกว้างของบ้านไม้เงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องแผ่วเบาใต้ชายคา ไฟตะเกียงวางบนหัวเตียงให้แสงสลัวดูอบอุ่นบนเตียงไม้สัก ผกามาศนอนอยู่เคียงลูกสาวตัวน้อย วัยสามขวบที่เพิ่งหลับไป ผมเธอปรกแก้มเล็ก ๆ หน้าอกขยับขึ้นลงสม่ำเสมอ เธอเฝ้ามองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก ก่อนจะค่อย ๆ หันไปสบตากับชายผู้ยืนพิงกรอบประตูอยู่ขุน ไม่เปลี่ยนไปมากนัก กล้ามเนื้อยังแน่นดุดัน ดวงตาคมยังคงแฝงความร้อนแรงเหมือนวันแรกที่ได้ครอบครองเธอ เขาเอียงคางเล็กน้อยเป็นเชิงถามว่าลูกสาวหลับสนิทแล้วหรือยัง ผกามาศพยักหน้าเบา ๆขุนยกยิ้ม ก่อนจะย่องเข้ามาใกล้ เขากระซิบเสียงต่ำ“หลับแล้วใช่ไหมครับ”“หลับแล้วค่ะ” ผกามาศเอ่ยเบา ๆ แต่แก้มกลับร้อนวูบเมื่อเห็นสายตาหิวกระหายของเขาขุนโน้มตัวลงจูบสั้น ๆ ที่ริมฝีปากเธอ รสสัมผัสเพียงแผ่วก็ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เขาเอื้อมมือหนาขึ้นมาโอบแขนเธอ ลากเธอออกจากเตียงอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกตื่นไม่นานนัก…ร่างสองร่างก็ถอยหลังออกจากห้องไปทางโซฟาหนังหน้าเตาพิงขุนกดร่างเธอลงบนโซฟา ก้มจูบซุกไซร้ลำคอ กลิ่นสบู่อ่อนของเขาทำให้ผกามาศสะท้าน

ตอนที่ 1 ผู้หญิงคนนี้ของกูเสียงใบไม้ไหวสะท้านกับลมเย็นยะเยือก ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างไร้เสียงเหนือโขดหินริมลำธาร ผิวแทนเข้มของเขากลืนไปกับผืนป่าที่เขียวจัด ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเก่า ๆ สีซีด กางเกงทหารลุ่ยตรงปลายขา มีมีดพกเหน็บไว้ข้างสะโพกซ้ายและปืนสั้นซุกอยู่ในซองด้านขวา ทุกการเคลื่อนไหวของเขาแม่นยำ สงบ เยือกเย็น…และอันตรายเขาไม่พูดมาก ไม่ยิ้มบ่อยและไม่มีใครกล้าสบตานานเกินห้าวินาที ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้แนวป่า และคนในกลุ่มโจรเรียกเขาแค่ “ไอ้เหนือ” เหนือไม่เคยบอกใครว่าชื่อจริงว่าอะไร มาจากไหน แม้แต่หัวหน้าโจรที่เขาทำงานรับใช้มากว่าสองปีแต่ทุกคนรู้…ถ้าอยากอยู่รอดในป่าแห่งนี้ อย่าแตะต้องของของไอ้เหนือเด็ดขาด เขาเป็นมือขวา เป็นเสือเงียบที่คนทั้งกลุ่มเกรงใจ และไม่มีใครรู้เลยว่า...หลังดวงตาคมเข้มใต้เงาหมวกปีกกว้างนั้น ซ่อนบางสิ่งที่อันตรายกว่ากระสุนไว้มากกว่าที่พวกมันจะคาดคิดไม่ไกลจากจุดที่เหนือยืนอยู่ เสียงใบไม้แห้งลั่นกรอบแกรบขณะที่หญิงสาวในเสื้อแขนยาวสีครีมและกางเกงขายาวเปื้อนโคลนพยายามปีนข้ามเนินเตี้ยอย่างทุลักทุเล“แฮ่ก…แฮ่ก…บ้าเอ๊ย!” เมธาวีสบถ พลางถอดหมวกปีกกว้างออกปาดเหงื่อจา

ตอนที่ 3 หัวไวนักนะร่าใหญ่ที่ดวงตาแดงวาบเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และสิ่งกระตุ้นบางอย่างที่ทำให้ ร่างกายร้อนฉ่า หัวใจเต้นแรงแทบระเบิด“เมธาวี” เขาเอ่ยชื่อของเธอตามในบัตรคล้องคอที่เห็นตอนอุ้มเธอกลับมาด้วยเสียงที่แหบพร่า แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาเกินข่ม เธอเบือนหน้าหลบ แต่ไม่ได้ขยับหนี กลับสั่นน้อย ๆ อยู่ใต้ร่างของเขา“เม...” เขาเรียกชื่อเธอสั้น ๆ อีกครั้งราวกับคำสั่ง ก่อนจะโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากกับเธออย่างรุนแรงปลายลิ้นแทรกเข้าไปลิ้มชิมความหวานในโพรงปากอย่างไม่รีรอ มือหนาก็เริ่มสำรวจร่างกายของเธอทุกส่วน เมธาวีครางออกมาเบา ๆ เมื่อเขาไล้ลิ้นไปตามยอดอกที่ชูชัน ร่างทั้งร่างของเธอก็สะท้าน“อื้อออ ซี้ดด น่ะ..เหนือ...” เสียงเธอเบาหวิว แต่กลับยิ่งปลุกความคลั่งของเขาให้โหมกระหน่ำ“ขอโทษนะ ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บ”เขากระซิบใกล้ ๆ หู กัดเบา ๆ ที่ติ่งหูของเธอ ก่อนจะเลื่อนมือหยาบกร้านลงไปยังจุดที่อ่อนโยนที่สุดอีกครั้ง“อ๊า...เหนือ”นิ้วของเขาสัมผัสจุดอ่อนไหวที่แฉะชื้นจนเขายิ้มออก“เธอนี่หัวไวจริง ๆ แฉะขนาดนี้แล้ว"เขากระซิบชิดผิวแก้มที่ร้อนผ่าว แล้วถอนตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ เขาถอดกางเกงตัวเองออก เผย

ตอนที่ 5 ดูไม่เหมือนโจรนิ้วหยาบแตะวนที่จุดสวาทของเธอ ที่ยังแดงระเรื่อจากแรงกระแทกเมื่อคืนนี้ ปลายนิ้วของเขาไล้วนอย่างแผ่วเบา ดั่งต้องการปลอบโยน แต่กลับปลุกเร้าในคราเดียวกัน“อื้อ...” เธอสั่นสะท้าน ร่างทั้งร่างเบียดแนบเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเขาโน้มตัวลงอีกครั้ง ปลายนิ้วไล้กดแรงขึ้นเล็กน้อยเธอก็ครางออกมาเบา ๆ แล้วหลับตาแน่น“อื้ออ เจ็บ” น้ำเสียงของเธอปนความอายและเจ็บหน่วง ริมฝีปากเม้มแน่นเขาชะงัก ปลายนิ้วหยุดค้าง ดวงตาคมจ้องเธอนิ่ง แล้วโน้มหน้าลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา“ขอโทษ...” เขากระซิบ ริมฝีปากแตะที่ขมับ ก่อนจะลูบเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา แล้วผละออกจากเธอไปยืนรอที่ด้านหน้าต่อเมธาวีหอบหายใจช้า ๆ พยายามตั้งสติ เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นคือความกลัว ความสับสนหรือความรู้สึกอย่างอื่น เธอใช้เวลาราดน้ำเย็นใส่ตัวเอง ราวกับพยายามลบสัมผัสที่ยังติดอยู่ที่ผิว แต่น้ำเย็นแค่ไหนก็ไม่อาจดับความรู้สึกในอกได้เมื่ออาบน้ำเสร็จ เธอก็พบผ้าซับตัวผืนใหม่พับไว้อย่างเรียบร้อย พร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เหนือส่งให้ เสื้อผ้าที่เธอสวมไม่ใช่ของใหม่ แต่ก็ดูสะอาดและเรียบร้อยเมื่อกลับมาที่บ้าน เหนือเตรียม