Semua Bab รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+): Bab 271 - Bab 280

ตอนที่ 8 รู้ไหมว่าเป็นห่วงมือแกร่งรวบเอวของเธอไว้แน่น ก่อนจะผลักร่างบางให้นอนลงด้วยแรงที่ไม่อาจทัดทานได้ ร่างเขาทาบทับลงมาอย่างจงใจ กักเธอไว้ใต้ร่างทั้งตัวและหัวใจ“รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอ” เขากระซิบชิดข้างหู น้ำเสียงต่ำพร่าแฝงแรงอารมณ์เธอไม่ตอบเป็นคำพูด นอกจากหอบหายใจแรง ดวงตาฉ่ำเยิ้มสบเขาด้วยสายตาวิงวอน มือเล็กสอดเข้าใต้เสื้อเขา ลูบไล้กล้ามเนื้อแน่นตึงอย่างโหยหาเขากัดฟันกรอดก่อนจะดึงเสื้อของตัวเองขึ้นโยนทิ้ง เผยให้เห็นแผงอกที่แข็งแรงราวกับหินสลัก กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนแน่นตึงจนหญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายริมฝีปากของเขาทาบลงมาใหม่ คราวนี้ไม่ใช่แค่จูบ แต่เป็นการจู่โจม ปลายลิ้นร้อนลากเลียอย่างเร่าร้อน กวาดต้อนลิ้นของเธอไปจนไม่มีที่ให้หนี เสียงจูบดูดดื่มดังก้องในห้องเงียบ ๆ ปนเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่“อื้อ...อื้มม...” เธอครางในลำคอ ขาเรียวยกขึ้นเกี่ยวรอบเอวเขาโดยไม่รู้ตัวมือเขาลูบผ่านเอว สะโพก แล้วเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเธอทีละเม็ด แผ่วเบาแต่แน่วแน่ เสื้อบางแยกออกเผยให้เห็นผิวเนียนขาวและบราลูกไม้ที่สั่นสะท้านตามแรงหายใจ“สวยจนอยากฉีกให้ขาด...” เขาครางต่ำก่อนจะก้มลงใช้ฟันขบเบา ๆ ที

ตอนที่ 10 ที่รัก ขึ้นให้หน่อยได้ไหมราวกับโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า ขาของเมธาวีอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เธอร้องไห้ราวกับคนเสียสติ ความเจ็บปวดบีบรัดหัวใจจนแทบแหลกสลาย คำสัญญาที่เคยให้ไว้ แผนการที่เคยวาดฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา ความหวังทั้งหมดมลายหายไปกับสายลม เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ไม่อาจทานทนได้ด้วยสติที่กลับคืนมาเพียงน้อยนิด เธอรีบออกเดินทางทันที จุดหมายปลายทางคือโรงพยาบาลที่คุณคาดว่าร่างเขาจะอยู่ที่นั่น ตลอดเส้นทาง ภาพเหตุการณ์เลวร้ายยังคงฉายซ้ำในหัวไม่หยุดหย่อน หัวใจของคุณบีบรัดแน่นด้วยความหวังอันริบหรี่ปนกับความกลัวที่กัดกินจิตใจเมื่อไปถึงโรงพยาบาล บรรยากาศที่เงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความหดหู่ก็โอบล้อมคุณไว้ กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้งในอากาศ เสียงกระซิบกระซาบของผู้คนและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของบุคลากรทางการแพทย์ ทำให้คุณยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย คุณเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยขาที่สั่นเทิ้ม พยายามรวบรวมความกล้า เอ่ยถามถึงร่างไร้วิญญาณตามที่ปรากฎในข่าวพยาบาลสาวเงยหน้าขึ้นม

ตอนที่ 1 เด็กเสริฟหน้าใหม่เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มราวกับผนังถล่มลงมา ทำให้แสงไฟสะบัดเป็นจังหวะอยู่ภายในคลับชื่อดังแห่งหนึ่ง ย่านใจกลางเมือง ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องการความหรูหรา เพราะเจ้าของคลับแห่งนี้คัดเลือกทั้งลูกค้า และพนักงานอย่างพิถีพิถัน สายขิม นักศึกษาสาวปีสาม ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหลังร้านด้วยความรู้สึก สั่นไหว เธอเพิ่งได้งานที่นี่หลังมาสมัครเมื่อวันก่อน และงานนี้คือความหวังสุดท้ายก่อนเส้นตายค่าเทอมจะมาถึง เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะพามาอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้ ที่ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ เสียงหัวเราะและ สายตานับร้อยคู่ที่มองทุกสิ่งเป็นเพียง เกมสนุก“เด็กใหม่ใช่ไหม รีบ ไปเปลี่ยนชุดข้างในซะ แล้วเอาเครื่องดื่มขึ้นเสิร์ฟโต๊ะ VIP” หัวหน้างานพูดเร็วปร๋อราวกับกลัวเธอจะเปลี่ยนใจเธอรีบทำตาม ชุดสีดำรัดรูปที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูก ยัดลงไปในร่างของคนอีกคน กระโปรงสั้นเหนือเข่า เสื้อรัดและเน้นช่วงอกจนหายใจแทบไม่ออก ผมยาวถูกมัดขึ้นลวก ๆ จากนั้นจึงเดินถือเครื่องดื่มมุ่งหน้าสู่ชั้นบนสุดตามทางเดินแคบ ๆทันทีที่ขึ้นมาถึงชั้นนี้ สายขิมก็สังเกตได้ว่าชั้นนี้ เงียบผิดปกติ จากโซนอื่น กลิ่นควัน

ตอนที่ 3 สุดความยาว NC25+เขาเริ่มจากการไล้ปลายลิ้นอุ่นชื้นไปรอบ ๆ ปากทางเข้าที่บวมแดงอย่างแผ่วเบา “ฮึก…ฮึก…คุณ อย่านะ” สายขิมสะดุ้งเฮือก เธอหยุดร้องไห้ทันทีที่ลิ้นอุ่นนุ่มแตะลงส่วนนั้น ทำเอาเธอใจหายวาบ ยกมือออกหน้าใบหน้าเลือนมาดันหัวของเขาออก แต่ยิ่งดันออกเขาก็บีบต้นขาเธอแน่นขึ้น พร้อมกับซุกหน้าลงกดลิ้นหนัก ๆ จนเธอเริ่มหายใจหอบ หมดแรงที่จะขัดขืนเพราะความเสียวเริ่มเข้ามาแทนที่“อื้ออ…อื้ออ พะ…พอได้แล้ว ซี้ดด เบา ๆ ซี้ดด” จากเสียงร้องไห้เมื่อครู่นี้กับมาเป็นเสียงครางกระเส่าอีกครั้งศิลายังคงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ รอฟังว่าสายขิมจะห้ามอีกไหม แต่ความเสียวที่เขาปรนเปรอกำลังแล้นพร่านไปทั่วร่างทำให้เธอไม่สามารถเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้นอกจากเสียงครางฮือในลำคอเมื่อไม่ได้รับการปฏิเสธ เขาก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเริ่มรุกล้ำเข้าไปด้วยลิ้นอุ่นที่แตะตวัดเบา ๆ จนเธอกระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่าน มือที่เคยดันหัวเขาคลายออกแล้วเปลี่ยนมากุมศีรษะเขาไว้เป็นการอนุญาตศิลาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอย่างใจร้อน เสียงดูดดุนดังสลับกับเสียงครางกระเส่าของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อนบางทำให้ความรกระสันยิ่งทวี

ตอนที่ 5 ร้ายกาจเกินไปแล้วสองวันเต็ม ที่สายขิมเก็บตัวอยู่แต่ในห้องพัก เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาออกจากประตู ไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัย ไม่กลับไปทำงานที่คลับแห่งนั้น แต่เธอได้โทรไปหาหัวหน้างานเพื่อขอลาป่วย โดยให้เหตุผลว่าไม่สบายหนักเธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่หัวหน้างานดูใจดีผิดปกติอย่างไม่น่าเชื่อ เขาไม่เพียงแต่ไม่อิดออด แต่ยังกำชับให้เธอพักผ่อนให้หายดีก่อนค่อยกลับมาทำงานได้ เธอไม่มีทางรู้เลยว่า ทุกครั้งที่เธอกดโทรศัพท์หา ศิลาคือผู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และเป็นคนควบคุมทุกคำพูดในสายส่วนศิลานั้นสองวันมานี้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูสีดำสนิทที่จอดติดเครื่องอยู่หน้าหอพักของเธอเป็นเวลาหลายชั่วโมง เขาจ้องมองขึ้นไปที่หน้าต่างห้องของเธออย่างเงียบ ๆ รอคอยให้เธอปรากฏตัวออกมา ทว่าเธอก็ไม่ยอมออกมาเสียทีเขาจะขึ้นไปหาเธอถึงห้องก็ทำได้ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ แต่ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูกกลับฉุดรั้งเขาไว้ เขากลัวว่าหากทำเช่นนั้น เธอจะยิ่งหวาดกลัวและหนีเขาไปไกลกว่าเดิม เขาจึงเลือกที่จะรอ รออย่างอดทนราวกับพรานที่กำลังซุ่มเหยื่อจนกระทั่งในที่สุดวันนี้ ศิลาก็สืบจนรู้ตารางเรียนและเว