Todos os capítulos de My Boss เจ้านายคนนี้เป็นสามีของฉัน: Capítulo 31 - Capítulo 40

เพียงฟ้า...ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงประตูห้องดังขึ้นจากด้านนอกทำให้ฉันที่กำลังเตรียมตัวเข้านอนต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ เวลานี้คนที่มักจะมาเคาะห้องฉันบ่อยๆก็มีแค่คนเดียวนั่นแหละ " คุณวายุมีอะไรคะทำไมไม่อยู่กับพี่เอิร์ธพี่เอลฟ์"ฉันถามคนตรงหน้าที่เอาแต่ยืนยิ้มแก้มปริอยู่ เฮ้อ!! ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิดทำให้ร้องไห้อีกสักทีดีมั้ย " มาเอาหมอน "คนตรงหน้าที่ยืนยิ้มแป้นอยู่พูดขึ้น " เดี๋ยวฟ้าเอามาหะเฮ้ยยย "อยู่ๆคนตรงหน้าก็พรวดพราดเข้ามาในห้องแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงหน้าตาเฉยจนฉันห้ามไม่ทัน เขานี่นะ!! " ออกมาเลยนะคะคุณวายุ "ฉันขึ้นไปดึงผ้าห่มออกจากคนตัวใหญ่ที่ตอนนี้ทำ

วายุ..." อื้อออ" " อยู่เฉยๆสิคะคนดี "ผมผละออกจากจูบแสนหวานนั้นก่อนจะสบตากับคนตัวเล็กใต้ร่างที่ตอนนี้น้ำตาคลอใบหน้าแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ เวรแล้วมั้ยล่ะ!! " พี่วายุคะฟ้าเจ็บไปหมดแล้ว "คนตัวเล็กใต้ร่างพูดกับผมเสียงสั่นพลางมองหน้าผมด้วยแววตาน่าสงสาร อาทำไงดีล่ะทีนี้พี่วายุก็อยากจะหยุดนะคะแต่น้องวายุนี่สิประท้วงใหญ่เลยปวดหัวฉิบบบ " อีกรอบนะคะคนดี "ผมเอ่ยเสียงหวานให้คนตัวเล็กพลางจูบหน้าผากเธอเบาๆ " เมื่อกี้ก็พูดแบบนี้พี่โกหก "คนใต้ร่างพูดกับผมน้ำตาคลอ เฮ้อออ " คราวนี้ไม่เจ็บแน่นอนพี่ทำแป๊บเดียวนะคะคนดี "

เอิร์ธ...ก๊อก ก๊อก ก๊อกผมเคาะประตูห้องไอ้วายุรัวๆแต่ไม่มีเสียงตอบรับหรือว่ามันอยู่ห้องฟ้าวะผมจึงหันมาเคาะประตูห้องเพียงฟ้าที่อยู่ข้างๆแทนอย่างเอาเป็นเอาตาย จำได้ว่าอามีนบอกว่าสองคนนี้พักห้องข้างกัน ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ไอ้เชี้ยยวายุ!!! เปิดประตูให้กูที!!!"ผมตะโกนให้คนข้างในเปิดประตูให้ผมอย่างร้อนรนผมไม่ได้กลัวว่าไอ้เอลฟ์มันจะตามมาหรอกนะแต่ผมอยากเข้าไปนั่งสงบสติอารมณ์ข้างในเท่านั้นเอง และผมก็ไม่คิดเข้าข้างตัวเองด้วยว่าไอ้เอลฟ์จะรู้สึกแบบเดียวกันกับผมเพราะที่มันทำเมื่อกี้นี้คงเป็นเพราะมันโกรธผมมากกว่าที่ไปยุ่งกับอามีน " กูไม่ว่าง!! พรุ่งนี้ค่อยคุย!! "เสียงไอ้วายุตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดหรือมันยังเคืองผมเรื่องเพียงฟ้าอยู่วะแต่ตอนเย็นก็คุยกันรู้เรื่องแล้วนี่หว่า

เพียงฟ้า...แสงแดดยามสายที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านส่องเข้ามากระทบเปลือกตาทำให้ฉันต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลียก่อนจะค่อยๆยันร่างลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตอนนี้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมดและทุกครั้งที่ขยับตัวจะรู้สึกเจ็บตรงส่วนกลางของร่างกาย พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้ใบหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมา ฉันมองสำรวจร่างกายตัวเองก่อนจะพบว่าสวมเสื้อคลุมไว้อยู่และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครสวมให้ ดีนะที่อย่างน้อยคุณวายุเอ้ยพะพี่วายุก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันนอนแก้ผ้าทั้งคืน ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งจนต้องอมยิ้มออกมา " ยิ้มแบบนี้คิดถึงพี่อยู่หรอคะหื้มม "อยู่ๆคนที่ฉันกำลังนึกถึงก็เดินเข้ามาพลางนั่งลงข้างๆพร้อมทำตาปริบๆใส่จนฉันต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะความอาย คนบ้า!!&nb

เพียงฟ้า...สองเดือนผ่านไปฉันรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของร่างกายตัวเองเพราะรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนและวินเวียนศรีษะอยู่บ่อยๆ ปกติฉันก็เป็นแบบนี้แหละช่วงประจำเดือนใกล้จะมา " หมอครับภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ"เสียงพี่วายุที่นั่งเฝ้าฉันอยู่ข้างๆถามคุณหมอขึ้นหลังจากที่ตรวจอาการฉันเรียบร้อยแล้ว " หมอขอแสดงความดีใจด้วยนะครับตอนนี้ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้วครับ"ทันทีที่หมอพูดจบน้ำตาของฉันกับคนข้างๆก็ไหลลงอาบแก้มพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย นี่ฉันจะเป็นแม่คนแล้วสินะ ความรู้สึกดีใจพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อนในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสักทีวันที่ฉันกัลพี่วายุภาวนาให้มาถึงเร็วๆวันที่เรารอคอยที่จะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหมือนคนอื่น หลายวันต่อมา...