EP.37

เพียงฟ้า...

แสงแดดยามสายที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านส่องเข้ามากระทบเปลือกตาทำให้ฉันต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลียก่อนจะค่อยๆยันร่างลุกขึ้นนั่งบนเตียง

ตอนนี้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมดและทุกครั้งที่ขยับตัวจะรู้สึกเจ็บตรงส่วนกลางของร่างกาย พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็ทำให้ใบหน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมา ฉันมองสำรวจร่างกายตัวเองก่อนจะพบว่าสวมเสื้อคลุมไว้อยู่และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครสวมให้

ดีนะที่อย่างน้อยคุณวายุเอ้ยพะพี่วายุก็ไม่ได้ปล่อยให้ฉันนอนแก้ผ้าทั้งคืน ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งจนต้องอมยิ้มออกมา

" ยิ้มแบบนี้คิดถึงพี่อยู่หรอคะหื้มม "

อยู่ๆคนที่ฉันกำลังนึกถึงก็เดินเข้ามาพลางนั่งลงข้างๆพร้อมทำตาปริบๆใส่จนฉันต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะความอาย คนบ้า!!

&nb