All Chapters of My Boss เจ้านายคนนี้เป็นสามีของฉัน: Chapter 11 - Chapter 20

เพียงฟ้า...วันนี้คุณวายุให้คนมาทำอาหารที่คอนโดเพราะเขาชวนเพื่อนๆมากินมื้อเช้าด้วย เห็นบอกว่าเลี้ยงส่งที่เราสองคนจะไปดูงานที่อาหรับ วันนี้คุณวายุอนุญาตให้ฉันพาเพื่อนหรือคนสำคัญมาได้ด้วยนะฉันเลยก็ถือโอกาสชวนเพื่อนๆฉันมาด้วยแต่ไม่มีใครว่างสักคนจะมีก็แต่จันทราเพื่อนสนิทของฉันเองที่ว่างส่วนยัยฝาแผดอบเชยกับขึ้นช่ายก็มาไม่ได้เพราะไปดูคอนเสิร์ตที่เกาหลีพวกนางเป็นติ่งเกาหลีน่ะหลังจากเกิดเรื่องเมื่อคืนฉันกับคุณวายุก็ไม่ได้คุยกันอีกกระทั่งตอนนี้ก็ด้วย ตอนเช้าฉํนตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอคุณวายุที่ห้องแล้วสงสัยตื่นก่อนฉันแล้วรีบกลับห้องไป จะว่าไปแล้วตอนนี้คุณวายุก็ไม่มองหน้าฉันเลยนะเอาแต่ทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จาจนฉันรู้สึกอึดอัดไปหมดหรือเขาจะกลัวว่าฉันจะพูดเรื่องเมื่อคืนกันนะ จะบ้าหรอใครจะไปพูดกันล่ะฉันก็อายเหมือนกันนะ" ฟ้าขอตัวแป๊บนะคะพอดีน้ำดื่มจะหมดแล้วเดี๋ยวไปเอาน้ำมาเติมให้"ฉันบอกกับพวกพี่ๆที่กำลังทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุสนานเมื่อเห็นว่าน้ำดื่มบนโต๊ะจะหมดแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่ค่อยอยากจะนั่งตรงนี้เท่าไหร่มันอึดอัดน่ะ" เดี๋ยวผมไปเองครับมิส "เสียงคุณอาตันคนสนิทอีกคนของคุณวายุบอกฉันพลางทำท่าจะลุกข

เพียงฟ้า...ก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันยืนเคาะประตูห้องคุณวายุอยู่พักหนึ่งก็ไม่มีทีท่าว่าคนข้างในจะเปิดประตูให้ กะว่าจะไปขอโทษที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเรื่องในครัวและตัดสินใจว่าจะค่อยๆอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง อย่างน้อยพี่เอิร์ธกับพี่เอลฟ์ก็เป็นเพื่อนเขาเขาอาจจะไม่พูดอะไรที่ทำให้สองคนนั้นแตกหักกันหรอกก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันลองเคาะประตูอีกครั้งหนึ่งเผื่อว่าคนด้านในจะมาเปิดให้และมันก็ได้ผลเมื่อคนตัวสูงเปิดประตูให้ฉันแกร๊ก!!"มีอะไร" คนตัวสูงที่มีศักดิ์เป็นเจ้านายฉันถามเสียงเรียบไม่แสดงสีหน้าหรืออาการใดๆออกมา นี่เขาโกรธฉันจริงๆหรอไม่พอใจจริงดิ"คือฉันจะมาคุยเรื่องในครัววันนี้กับคุณค่ะแล้วก็จะมาขอโทษที่ทำให้คุณไม่พอใจวันนี้ด้วย" ฉันรีบบอก" เรื่อง? "" เรื่องในครัววันนี้ไงคะคือว่า... "พรึ่บ!!" อ๊ะ!! " มือใหญ่ของคนตรงหน้าคว้าข้อมือฉันเอาไว้พลางดึงให้ฉํนเดินเข้าไปในห้องเขาก่อนจะดันตัวฉันจนแผ่นหลังติดกำแพง“ ... ” ลมหายใจร้อนๆจากคนตรงหน้ากำลังเป่ารดศรีษะของฉันอยู่ทำให้ฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจากคนตรงหน้าที่อยู่ห่างฉันเพียงไม่กี่เซ็นทำให้ฉันใจเต้นรัวอย่างบอกไม่ถูก" คุณวายุคะคือว่า..

วายุ...หลังจากที่เพียงฟ้าเธอมาส่งผมผมก็ให้คนของผมที่อยู่ที่นั่นคอยดูเธออยู่ห่างๆ อยากรู้จริงๆว่าแขกคนสำคัญของคุณย่าเป็นใครคุณย่าถึงต้องให้เพียงฟ้าไปดูแล หลังจากที่ได้รับข้อมูลจากคนของผมเรียบร้อยแล้วผมนี่อยากเอาอาวุธสงครามทั้งหมดในคลังของผมมาถล่มมันซะจริงๆ" ไอ้ริค... "" นายจะให้พวกผมจัดการเลยมั้ยครับขืนปล่อยไว้แบบนี้มิสอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้"คาซัคลูกน้องคนสนิทของผมเอ่ยขึ้นตอนนี้เราสามคนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นบนเครื่องบินกำลังคุยกันเรื่องนี้นี่แหละ" ผมว่าเราส่งคนไปดูแลมิสดีมั้ยครับนายมือปืนผู้หญิงเราก็มี"อาตันลูกน้องคนสนิทของผมอีกคนเสนอขึ้น" ก็ดีเหมือนกันเพราะถ้าเราบุ่มบ่ามไปไอ้อาริคมันอาจจะไหวตัวทันและเพียงฟ้าอาจจะเป็นอันตรายก็ได้"ผมมีมือปืนผู้หญิงอยู่คนหนึ่งเธอเก่งหลายเรื่องเลยล่ะ ผมจะให้เธอไปดูแลเพียงฟ้าอาริคเป็นคู่แข่งผมมาตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงตอนนี้เราก็ยังเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันและที่สำคัญมันแย่งผู้หญิงคนหนึ่งไปจากผมได้แต่ผมจะไม่ยอมให้มันแย่งเลขาผมไปเด็ดขาดหลังจากที่พวกผมสามคนคุยเรื่องไอ้ริคเสร็จก็คุยกันเรื่องงานที่จะต้องจัดการเมื่อไปถึงอาหรับต่อก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อ

เพียงฟ้า...ครืด ครืด ครืด" สวัสดีค่ะ "ฉันเอ่ยทักปลายเมื่อชื่อที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอตอนนี้ทำให้ฉันแปลกใจที่เขาโทรเข้ามา หลายวันแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงคุณวายุแต่ก็ไม่กล้าโทรไปรบกวน[ เธอไม่คิดจะโทรถามเจ้านายบ้างหรือไงว่าถึงที่หมายอย่างปลอดภัยมั้ย งานที่ต้องเคลียร์เป็นยังไงบ้าง ]เสียงดุๆปลายสายทำให้ฉํนอึ้งหนักกว่าเดิมเป็นอะไรอีกนะเจ้านาย" ฉันคิดว่าคุณวายุยุ่งอยู่นี่คะใครจะกล้าโทร "ตอบแบบนี้คงดีที่สุดแหละมั้ง[ หึ้ย!! แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนเนี่ย ]" อยู่บนรถค่ะกำลังออกไปทานข้าว "[ ไปกะ... ]ยังไม่ทันที่คุณวายุจะได้พูดต่อรถของคุณริคก็เลี้ยวเข้าไปจอดในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ ตกแต่งคล้ายรีสอร์ท ร้านอาหารอิสาน ทำให้ฉันหันไปมองอย่างสนใจจนลืมคนในสายไปเลย" ถึงแล้วครับฟ้ามาครับเดี๋ยวผมปลดเบลท์ให้ "คนที่นั่งฝั่งคนขับพูดกับฉันพลางเอื้อมแขนมาปลดเบลท์ออกก่อนจะเดินลงรถไปเปิดประตูให้ฉัน ทำไมเจ้านายของฉันไม่เป็นแบบนี้บ้างนะ" ขอบคุณค่ะ ว่าแต่คุณริคจะทานอะไรคะทำไมวันนี้ถึงมาร้านอาหารอิสาน... "“ ผมเห็นนักท่องเที่ยวเขาพูดถึงอาหารสไตล์นี้บ่อยๆน่ะครับก็เลยอยากลองดู ”คนที่เดินอยู่ข้างๆหันมาตอบ ให้ตายสิล

เพียงฟ้า...รถยนต์คันงามสีดำเงาวับมูลค่าหลายสิบล้านเคลื่อนผ่านประตูที่ใหญ่ราวกับกำแพงวัง เคลื่อนผ่านสวนหย่อมที่ใหญ่เหมือนสวนหลวง ร.๙ ที่ประเทศเราจอดเทียบประตูหน้าบ้านหลังใหญ่สีขาวราวราชวังในอังกฤษบริเวณรอบบ้านกำแพงและทางเข้ามีชายชุดดำหลายสิบคนยืนตามจุดต่างๆประหนึ่งรักษาความปลอดภัยให้เชื้อพระวงศ์ เบื้องหน้าของฉันมีแม่บ้านกลุ่มหนึ่งสวมอาบายะตามธรรมเนียมของชาวอาหรับเดินมายืนเรียงแถวหน้ากระดานราวกับมาต้อนรับใคร" นี่คือคุณเพียงฟ้าเธอเป็นเลขาของเจ้านายเรา"คุณคาร์ซัคแนะนำฉันกับบรรดาแม่บ้านที่ยืนเรียงกันอยู่ด้วยภาษาอาหรับที่ฉันเองก็ฟังไม่ออกแต่พอจะรู้ว่าแนะนำฉันนั่นแหละเพราะมีชื่อฉันปรากฎในประโยคนั้นด้วย“ สวัสดีค่ะ ”ฉันส่งยิ้มหวานให้พวกเธอพลางยกมือไหว้แบบไทยเพื่อทำความเคารพแม้จะรู้ว่าหลายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือแม่บ้านก็เถอะแต่ดูท่าทางแล้วคงจะอายุเยอะกว่าฉันแน่ๆอย่างน้อยฉันก็ขออ่อนน้อมไว้ก่อนล่ะกันมาต่างบ้านต่างเมืองทั้งทีเนอะ" เดี๋ยวผมให้คนพามิสไปดูห้องนะครับ "คุณอาตันพูดขึ้นพลางส่งกระเป๋าเดินทางของฉันให้แม่บ้านคนหนึ่งก่อนที่เธอจะลากกระเป๋าและผายมือให้ฉันเดินตามไปโดยมีแม่บ้านอีกคนเดินตา