All Chapters of My Boss เจ้านายคนนี้เป็นสามีของฉัน: Chapter 21 - Chapter 30

เพียงฟ้า...แอ๊ดดด!!!" คุ... ว้าย!! "เพล้ง!!ยังไม่ทันทีฉันจะเดินเข้าไปได้ถึงสามก้าวเท้าเจ้ากรรมก็ดันลื่นกับอะไรสักอย่างตอนนี้ฉันนอนทับคุณวายุอยู่บนพื้นห้องใบหน้าของเราสองคนห่างกันไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ถูกพ่นออกมาพร้อมกับลมหายใจของคนตัวใหญ่ที่ฉันนอนทับเขาอยู่ ส่วนข้าวผัดไข่ของฉันนั้นน่ะหรอ หึ หึ กระจายเต็มพื้นพร้อมให้เชื้อโรควิ่งเข้าไปทำรังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อดกินไปตามระเบียบวายุ...หลังจากที่คนข้างนอกเดินเข้ามาผมก็รีบพยุงตัวเองลุกขึ้นกะว่าจะเหวี้ยงหมัดหนักๆเข้าให้แต่อาการงัวเงียเวียนหัวจากการที่รีบลุกขึ้นกระทันหันรวมทั้งฟทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก็ทำให้ผมพลาดท่าล้มหงายท้องไปกองกับพื้น แล้วอยู่ๆเพียงฟ้าก็ล้มลงมาทับบนตัวผมโดยที่ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ นี่ผมคิดถึงเธอจนตาฝาดเห็นคนที่นี่เป็นเพียงฟ้าไปหมดแล้วหรือไงนะ" ออกไป!! "ผมตวาดลูกน้องของผมที่ตอนนี้ผมเห็นหน้ามันเป็นเพียงฟ้าพลางผลักมันออกไปจากตัวของผม ก่อนที่ผมจะพยุงตัวลุกนั่งกับพื้นในท่าขัดสมาธิแล้วมองหน้ามันอย่างอารมณ์เสีย" คาร์ซัค!! อาตัน!! กูบอกให้มึงออกไป!!ไม่ว่ามึงจะเป็นใครกูไม่อยากเห็นหน้ามึง!!"ยังอีกยังหน

อามีน..." พริกน้ำปลา? "เสียงทุ้มต่ำของนายใหญ่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะในห้องอาหารดังขึ้นพร้อมกับคิ้วเข้มสองข้างที่ขมวดเข้าหากัน สายตาเกรี้ยวกราดก็สาดเข้ามาหาฉันกับบรรดาแม่ๆที่ยืนรอรับใช้อยู่ ทำเอาฉันกับเหล่าบรรดาแม่ๆชะงักกันเป็นแถวเอาแล้วระเบิดหรือนิวเคลียร์จะลงล่ะทีนี้ ก็นายใหญ่เกลียดน้ำปลาไงมันเหม็นและสั่งห้ามทุกคนไม่ให้นำน้ำปลาเข้ามาให้บ้านนี้เด็ดขาดขนาดเวลาทำกับข้าวยังต้องใช้เกลือแทนเลยฉิบหายล่ะมันไปอยู่บนโต๊ะอาหารได้ไงวะใครเอามา!! " อ้าว หาตั้งนานคิดว่าหายไปไหนอยู่นี่เองยิ่งมีน้อยๆอยู่ด้วย"เสียงหวานๆของนายหญิงลอยมาพร้อมกับร่างบางๆนั่งลงเก้าขี้ฝั่งซ้ายมือของนายใหญ่ อย่าบอกนะว่านายหญิงเอาเข้ามาน่ะนายหญิงจะถูกยิงตายมั้ยเนี่ย " ข้าวผัดที่ฟ้าทำมันจืดนะคะคุณวายุลองชิมยัง ฟ้าเลยทำพริกน้ำปลามาด้วยคุณวายุเอาด้วยมั้ยคะ"เส

วายุ..." เพียงฟ้า "ผมเรียกชื่อคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังทาโฟมโกนหนวดให้ผมอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เราสองคนอยู่ในห้องน้ำคนตัวเล็กตรงหน้ากำลังลูบไล้ผิวหน้าตามคางและลำคอของผมไปมาอย่างแผ่วเบา มือนุ่มๆเกลี่ยโฟมโกนหนวดเนื้อละมุนไปมาซ้ำๆอา...ตอนนี้ผมชักปวดหัวขึ้นแล้วสิหัววายุน้อยอะนะ " คะ " " ผมไม่อยากให้คุณเป็นเลขาเป็นเลขาผมแล้ว"ผมเอ่ยบอกคนตัวเล็กพลางโอบเอวเธอไว้หลวมๆแล้วดึงเธอเข้ามายืนใกล้ๆ คนตัวเล็กที่ก่อนหน้านี้กำลังทาโฟมให้ผมชะงักมือลงดวงตาแดงก่ำมีน้ำใสๆคลอเบ้าสงสัยผมคงทำให้เธอตกใจสินะ " คุ คุณวายุพะพูดว่าอะไรนะคะ "คนตัวเล็กพูดเสียงสั่นพลางหลุบตาลงผมกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ผมอยากจะบอกว่าก่อนหน้านี้หลังจากทานมื้อเที่ยงกับเพียงฟ้าเสร็จผมก็รีบต่อสายหาคุณย่าของผมทันท

เพียงฟ้า...ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ใครคะ "หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็กำลังจะเข้านอนก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นดึกป่านนี้แล้วใครกัน ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงคนข้างนอกยังคงเคาะประตูอยู่ ถามก็ไม่ตอบใครกันนะ!! " มาแล้วค่าาา "ฉันลุกจากเตียงด้วยความรีบร้อนก่อนจะเดินไปเปิดประตูไหนดูซิใครมาดึกป่านนี้ " คุ คุณวายุ!! "คนตรงหน้าอุ้มหมอนสีขาวใบโตพลางส่งยิ้มแป้นจนตาหยีมาให้อย่าบอกนะว่า...หึ้ย!! " คุณวายุมาทำไมคะออกไปเลยค่ะห้ามเข้า "ฉันยืนเอามือเท้าเอวสองข้างไว้พลางพูดกับคนตรงหน้าที่ตอนนี้จ้องฉันตาไม่กระพริบ 

เพียงฟ้า..." พี่เอิร์ธ!!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะไหนคุณคาร์ซัคบอกว่าวันนี้สายๆ"ฉันที่กำลังเดินลงมาจากบันไดถามคนตรงหน้าอย่างดีใจก่อนจะวิ่งเข้าไปหา " พอดีเที่ยวบินมีปัญหาน่ะเลยมาถึงก่อนกำหนด " " แล้วใครมาบ้างคะหรือพี่เอิร์ธมาคนเดียว "ฉันถามพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้คนข้างๆยังไม่ลืมใช่มั้ยเรื่องของคืนนั้น " ไอ้เอลฟ์ก็มาแต่ไอ้ราหูมาไม่ได้ "พี่เอิร์ธตอบพลางอมยิ้มแล้วหันหน้าไปทางอื่นเขินอ่ะเด้ฉันแอบเห็นหน้าพี่เขาแดงด้วยนะ " ว่าแต่เราเถอะมีอะไรจะบอกพี่มั้ย เล่ามาให้หมดเลยนะ"พี่เอิร์ธพูดพลางชี้นิ้วใส่ฉันแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เอ๋หรือว่าเขารู้แต่คุณวายุยังไม่ได้บอกใครนี่นอกจากคุณย่า