Todos los capítulos de รักสวมรอย: Capítulo 121 - Capítulo 130

พราวรุ้งเดินตามบิดาเข้าไปในห้อง...ประสานสายตากับหญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้และต่างคนต่างกะพริบตามองกันอย่างงงงันไปชั่วขณะ เช่นเดียวกับแสงฉานที่เผลออ้าปากค้าง มองพราวรุ้งอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเพราะหากทั้งคู่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเหมือนกัน เขาคงนึกว่าเพียงดาวส่องกระจกอยู่แน่ ๆพราวรุ้งมองคู่แฝดของตนอย่างพิจารณาและเห็นถึงความต่างที่มั่นใจว่าหากทุกคนมองให้ลึกซึ้งพวกเขาต้องแยกออกว่า คนไหนเพียงดาว คนไหนคือเธอที่แววตา เพียงดาวนั้นมีดวงตาเหมือนเด็กซน เฉลียวฉลาดและเปิดเผย แฝงความดื้อดึงไว้อย่างแนบเนียน ขณะที่เธอค่อนข้างไปทางใสซื่อ ไร้เล่ห์เหลี่ยมและเจ้าน้ำตากว่าอย่างเห็นได้ชัด “คุณพระ! นี่ฉันส่องกระจกอยู่รึเปล่านี่” เพียงดาวอุทานเบา ๆ ขณะมองหญิงสาวที่หน้าตาไม่ผิดเพี้ยนจากตัวเองอย่างทึ่ง ๆ“ถ้าไม่เห็นกับตา ฉันก็คงไม่หายแปลกใจว่าทำไมทุกคนถึงคิดว่าพี่เป็นฉันได้อย่างไม่สงสัยกันเลยแบบนั้น” พราวรุ้งเอ่ยแผ่วเบา“ใช่...ถ้าเป็นก่อนหน้านี้พ่อยอมรับว่าถ้าพ่อได้เจอพราวรุ้ง พ่อก็ต้องคิดว่าเป็นเพียงดาวไม่มีทางคิดเป็นอื่นอย่างเด็ดขาด” สายัณห์ยอมรับ“พ่อ...” เพียงดาวทวนคำที่บิดาใช้เรียกแทนตัวแล้วอ

“คุณก็พูดง่ายไปหมด นี่คุณพ่อคุณแม่ของคุณนะคะถ้าคุณต้องขัดใจพวกท่านเพราะเรื่องของฉันกับลูก ฉันคงไม่สบายใจไปจนชั่วชีวิต”“ไม่เอาน่า เราเพิ่งจะมาถึงอย่าเพิ่งวิตกล่วงหน้าไปเลยนะ เข้าไปพบคุณพ่อคุณแม่กันก่อนดีกว่า ไม่แน่นะ...บางทีพอเห็นตาหนูพวกท่านอาจจะใจอ่อนเพราะเอ็นดูในตัวหลานชายขึ้นมาก็ได้ ใครจะไปรู้” เขายิ้มอย่างส่งกำลังใจให้เธอพลางรับตัวลูกชายมาอุ้มเสียเองแล้วโอบบ่าเธอพาเดินเข้าไปในคฤหาสน์ของบิดามารดา พราวรุ้งเดินเข้าสู่ห้องโถง โคมไฟแชนเดอเรียขนาดใหญ่ทิ้งม่านคลิสตัลเป็นระย้าลงจากเพดานโค้งเพิ่มความสวยสง่าอลังการให้กับทุกอณูของบ้าน พื้นหินอ่อนเป็นมันเงาให้ความรู้สึกเยือกเย็นตั้งแต่ย่างก้าวแรกที่เธอย่ำเท้าลงแตะสัมผัส เธอรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ ถึงแววตาเปี่ยมล้นอคติที่จ้องเธอเขม็ง ทำให้เธอเผลอเดินขาสั่นจนต้องรีบเกาะแขนเพลิงเพชรพลางเงยหน้าสบตาเขาอย่างขอกำลังใจสีหน้าและแววตาสับสน ขาดความมั่นใจ กับท่าทางเป็นกังวลของ พราวรุ้งอยู่ในสายตาของนายอัคคีกับท่านผู้หญิงสุชาดาที่นั่งตีหน้าเคร่งอยู่ในห้องโถง โดยมีน้องสาวทั้งสองของเขานั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกับมารดาด้วย ส่วนบิดานั่งเป็นประธานอยู่ที่โซฟ

“แล้วแผนการอนาคตที่เราเคยมีร่วมกันล่ะ คุณลืมทุกอย่างไปหมดแล้วใช่ไหม” เขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่งาม“คุณกับฉันไม่เคยมีคำว่า “เรา” อย่าลืมสิว่าคุณแต่งงานกับพราวรุ้งส่วนฉันก็มีคู่หมั้นแล้ว และฉันรู้ว่าคุณกับคู่หมั้นของฉันเป็นศัตรูกัน”เธอเอ่ยอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้ยินจากคำบอกเล่าของ แสงฉาน เขาเป็นพี่ชายของจรรย์อมลอดีตคนรักที่เลิกรากับแสงฉานได้ไม่นานก็เลือกวิธีจบชีวิตตนหนีความจริงที่เจ็บปวด เธอจำเรื่องของน้องสาวเขาได้ไม่ลืม“มันบอกกับคุณว่ายังไงบ้างล่ะ” เขาหรี่ตามองเธอพร้อมกับเอ่ยถามเสียงต่ำ “คุณไม่ต้องสนใจหรอกว่าเขาจะบอกอะไรกับฉัน เพราะเรื่องระหว่างเขากับน้องสาวคุณ ฉันรู้มานานแล้ว เพียงแต่เพิ่งรู้ว่าจรรย์อมลเป็นน้องสาวของคุณเท่านั้นเอง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะสบสายตาเขานิ่ง ๆ“อย่าบอกนะ...ว่าคุณกำลังคิด ว่าผมจะใช้คุณเป็นเครื่องมือแก้แค้นไอ้แสงฉาน”“ฉันจะคิดยังไงมันก็ไม่สำคัญเท่ากับว่า คุณกำลังคิดจะทำอะไรต่างหาก คุณถึงไม่เลิกวุ่นวายกับฉันเสียที ทั้งที่เราต่างคนต่างก็มีพันธะอยู่กับคนของตัวเอง”“ผิดแล้ว...นอกจากคุณแล้ว ผมไม่ได้มีพันธะผูกพันกับใครอีก พราวรุ้งกับสามีของ

“งานเกี่ยวกับอะไร แล้วไปที่ไหน บอกได้ไหมคะ”“สอดแนม ชายแดนเชียงใหม่” เขาตอบ“สอดแนมอะไรคะ หรือว่ามีก่อการร้ายคะ” เธอถามเสียงรัวอย่างตกใจ“ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ แต่มันเป็นความลับทางราชการ ผมบอกอะไรคุณมากไม่ได้เสียด้วยสิทูนหัว รับรองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะ”“แต่ก็คงไม่ใช่เรื่องเล็กถึงต้องใช้กำลังทหารชำนาญการรบพิเศษแบบพวกคุณ อย่างนี้จะไม่ให้ฉันห่วงได้ยังไง” เธอเผลอบ่นตามความรู้สึก“ชื่นใจจริง...แค่รู้ว่าคุณเป็นห่วงผม ถึงตายผมก็ตายตาหลับแล้วล่ะ” เขาเผลอเอ่ยอย่างไม่ได้คิดอะไร“คนบ้า!” เธอมองเขาตาโพลงพลางตวาดเสียงแหลม “พูดคำว่าตายออกมาได้ยังไง มาให้ฉันตบปากคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ ปากไม่เป็นมงคลเอาเสียเลยคุณนิ”“หึ ๆ ผมขอโทษ แต่เปลี่ยนจากตบเป็นจูบแทนได้ไหม ผมจะรีบเข้าไปให้คุณทำโทษเดี๋ยวนี้เลยเอ้า”เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาอย่างครุ่นคิด “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ เริ่มแรกเพราะเข้าใจผิดว่าฉันคือพราวรุ้ง กับช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราเคยอยู่ร่วมกันแบบไหน ฉันยังนึกไม่ออก ว่าคุณจะรักฉันที่เป็นตัวของฉันได้ยังไง หรือที่คุณบอกว่ารัก ความจริงไม่ใช่ตัวฉัน แต่เป็นความ

แม้น้ำเสียงที่จะจะราบเรียบเหมือนไม่สะทกสะท้านแต่ลึก ๆ ในใจของเธอกลับยอกแสลงแลเจ็บปวดทุกครั้งที่คิดว่าตนไม่เป็นที่ปรารถนาของ ผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้ามาตั้งแต่แบเบาะจึงทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดีมานานกว่ายี่สิบปีเช่นนี้“เป้าหมายในชีวิตแต่ละคน มักจะมีเส้นทางให้เลือกเดินหลากหลายเสมอ และบนเป้าหมายเดียวกัน แต่คนเลือกเป็นคนละคน ก็เป็นไปได้ว่าคนทั้งคู่จะคิดเห็นไม่เหมือนกันอย่างกรณีของเตี่ยหนูกับแม่ราตรี ทั้งคู่มีเป้าหมายในชีวิตเดียวกันคือแยกทางกันเพื่อต่างมีความสุขกับครอบครัวใหม่ แต่เส้นทางการตัดสินใจแตกต่าง”รุ่งทิวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างคนที่มองทุกอย่างเป็นกลางก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มอ่อนโยนปลอบบุตรสาวที่ตนเลี้ยงมากับมือแล้วเอ่ยอย่างให้มุมมอง“แม่ราตรีอาจจะเลือกวิธีการที่หักดิบไปซะหน่อย ตัดสินใจพา พราวรุ้งทิ้งหนูไว้กับเตี่ยเพื่อมาอยู่กับผู้พันอาญหาจ ถ้าให้หม่าม้าเดา หม่าม้าจะเดาว่าหัวใจของแม่ราตรีคงเจ็บปวดไม่น้อยที่ต้องทิ้งลูกแบเบาะไว้ลำพัง แต่ถ้าตัดสินใจพาลูกไปด้วยก็อาจจะต้องเสียลูกไปอย่างไม่สามารถช่วยอะไรได้ในเมื่อตอนนั้นหนูอ่อนแอมาก เลือกทางไหนแม่ราตรีก็ต้องเจ็บปวดไม่ ยิ่งหย่อ