Todos los capítulos de รักสวมรอย: Capítulo 101 - Capítulo 110

เธอกระซิบแล้วจูบเขาอย่างใจกล้า ขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาเล่นแผ่วเบาในขณะที่ฝ่ามือเล็กยังครอบครองและลากไล้บนความแข็งขึงนั้นอย่างซุกซน พลางเลื่อนริมฝีปากไปบนแผ่นอกของเขา สบตาซุกซ่อนอารมณ์ลึกซึ้งของเขาอย่างเร่าร้อน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตข้างหน้า เธอต้องการบ่งบอกเขาในวันนี้ว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเป็นไปด้วยความเต็มใจและเสน่หาอย่างไม่มีข้อสงสัย เธอจะแสดงให้เขาเห็นด้วยตัวเองว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น คือความลุ่มหลงในกันและกันอย่างเหลือเกินของทั้งเขาและเธอ “คุณพระ! ยายเด็กแสบ...คุณช่างก๋ากั่นและเร่าร้อนเหลือเกิน แม่ดาวยั่วของผม”ลำคอของเขาแห้งผากและหงายโค้งเมื่อปากของเธอเลื่อนไปบนลำตัวของเขา ริมฝีปากซุกซนของเธอครอบเขาความแข็งแกร่งกลางกายเขาอย่างออนหวานสลับดุดันจนเขาแทบคลั่ง เพียงดาวปลุกเร้าอารมณ์เขาถึงจุดสูงสุดและทันทีที่เขาสิ้นสุดความอดทนจึงเป็นฝ่ายยกตัวเธอขึ้นแล้วจับพลิกนอนหงาย เรือนผมแผ่สยายกระจายรอบตัวเพียงดาว“รักฉันสิคะ...ผู้กองขา คุณจะรักฉันแค่คนเดียวตลอดไปใช่ไหมคะ” เธอครางถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนขณะทอดสายตามองเขาอย่างเว้าวอน“แน่นอนที่รัก ผมจะรักคุณคนเดียวตลอดไป เพียงดาว”ธมกรยื

รุ่งทิวาหายใจลึกพร้อมกับหยุดเดินต่อและเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองหนุ่มสาวทั้งสามก่อนเอ่ยอย่างอับจน “อย่าเพิ่งบีบคั้นให้หม่าม้าต้องตอบในสิ่งที่หม่าม้าไม่มีสิทธิ์จะพูดเลยนะ ไม่ช้าไม่นานหรอก ทุกอย่างมันจะเฉลยให้พวกเธอได้รู้ทั้งหมดเอง”วิทวัสถอนใจยาวพลางเอ่ยลอย ๆ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน “แต่ตอนนี้วี่อยากรู้เรื่องเดียวเท่านั้นแหละหม่ามาว่าไอ้ดาวของเรามันเป็นตายร้ายดียังไง แล้วมันไปอยู่เสียที่ไหนกับใคร”ขณะที่ทุกคนกำลังสับสนหญิงสาวที่ทุกคนห่วงอยู่นั้นกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ปลอดภัยเมื่อคนของพันแสงพุ่งเป้าไปที่เธอเพราะคิดว่าเป็นพราวรุ้งชีวิตของเพียงดาวจึงตกอยู่ในอันตรายอย่างไม่รู้ตัว หญิงสาวอยู่ในงานเลี้ยงเล็ก ๆ อย่างเป็นกันเอง ไม่มีใครสนใจคนของพันแสงที่แอบสังเกตทุกอิริยาบถของ ธมกรกับภรรยาสาวในมุมอับ ซึ่งค่อนข้างห่างจากสายตาคน ทำให้ไม่มีใครสนใจบุรุษที่ซุ่มรอโอกาสชิงตัวเพียงดาวเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นพราวรุ้ง แต่คงไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะเธออยู่ท่ามกลางวงล้อมของหนุ่ม ๆ ที่ล้วนแล้วแต่ชำนาญการรบทุกรูปแบบอย่างนี้เพียงดาวเดินไปตามทางเดินปูหิน เคียงคู่กับธมกรด้วยความรู้สึกผ่อนคลายจริง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบส

“น่าเจ็บใจจริง ๆ คอยดูนะคุณเพ็ญ ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเตี่ย เมียน้อยกำนันแป๊วพูดจาดูถูกบ้านเราเกินไปแล้ว” สายสุรีย์บ่นอย่างมีโทสะ“ฉันเพิ่งทราบว่าหลานสาวคุณสุรีย์หมั้นกับลูกชายกำนัน” เดือนเพ็ญถอนใจแรง“ความจริงหลานสาวฉันก็ไม่ได้เต็มใจหมั้นนักหรอกค่ะ แต่ขัดใจเตี่ยฉันไม่ได้ แต่ก็ไม่แน่หรอกนะคะ บางทีหลานฉันอาจจะไม่ต้องฝืนใจเป็นคู่หมั้นลูกชายกำนันนานนักก็ได้” สายสุรีย์เอ่ยอย่างไม่คลายโทสะ “ฉันภาวนาให้เป็นอย่างนั้นค่ะ อย่าว่าฉันยุแยงเลยนะคะ แต่ครอบครัวกำนันไม่ใช่คนดีนักหรอกค่ะ ลูกสาวฉันต้องตายก็เพราะความมักมากของลูกชายกำนัน ลูกฉันอ่อนเดียงสาเกินไปถึงต้องจบชีวิตก่อนวัยอันควรอย่างนี้” เดือนเพ็ญเอ่ยอย่างหดหู่และอดที่จะมีน้ำตาซึมไม่ได้ทุกครั้งที่พูดถึงจรรย์อมล“ตายจริง! มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอคะ” สายสุรีย์ยกมือทาบอกพลางอุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นรอยน้ำตาบนใบหน้าหม่นเศร้าของเดือนเพ็ญ “ดิฉันเสียใจด้วยนะคะ ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับเตี่ย พฤติกรรมพวกบ้านนั้นต่ำทรามน่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน ฉันทำใจเป็นเครือญาติกับคนอย่างนั้นไม่ลงซะแล้วสิคะ” สายสุรีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำทุกว

เธอหอบลมหายใจทั้งสะอื้น พยายามทำใจให้เข้มแข็งเพื่อจะต่อต้านเขาแม้จะรู้ว่าทำได้ยาก “เลิกถามฉันด้วยคำถามบ้า ๆ แบบนี้ซะทีได้ไหมนายหัวเพลิง แล้วก็กรุณาออกไปให้ห่างจากตัวฉัน เลิกแตะต้องฉันเสียที”“เพราะคุณกลัวคำตอบของตัวเองใช่ไหมพราวรุ้ง กลัวว่าสุดท้ายแล้วหัวใจของคุณจะเฉลยความจริงออกมาว่ามีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่คุณจะมอบตัวให้ด้วยความเต็มใจ”“ไม่...ฉันไม่ได้เต็มใจ” เธอปฏิเสธซ้ำ ๆ อย่างตั้งใจที่จะตอกย้ำเตือนตัวเองมากกว่า“หึ ๆ คุณนี่ไม่ผิดอะไรกับพิน็อกคิโอเพราะช่างโกหกได้อย่างไม่แนบเนียนไปเสียทุกเรื่อง”เขาจบประโยคด้วยการจูบเธออย่างดูดดื่มหิวกระหาย และจงใจดูดพลังชีวิตทั้งหมดของเธอออกจากปอด เสียงครางดังขึ้นลึก ๆ ในลำคอของเขา เมื่อเขาจงใจจูบเธออย่างล้ำลึกมากขึ้น ใช้ลิ้นดุนปากเธอให้เปิดออกรับลิ้นของเขาอย่างกระด้างและดุดัน “ปฏิเสธผมสิ พราวรุ้ง” เขากระซิบเสียงนุ่มขณะสำรวจปากเธออย่างไร้ปรานี บังคับให้เธอตอบสนอง “ปฏิเสธแรงดึงดูดระหว่างเราสองคน ปฏิเสธว่าหัวใจของคุณไม่ได้ทรยศต่อผู้ชายคนนั้นและศิโรราบให้กับผมอย่างเต็มใจ พูดออกมาสิ พราวรุ้ง”“ฉัน...” ความเร่าร้อนในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอติดกับอารมณ

หัวใจคร่ำครวญด้วยความสำนึกผิด ตรองไม่ตกว่าจะรับผิดชอบต่อความรู้สึกของธมกรเช่นไรกับการกระทำอย่างไร้สำนึกของตน ทำอย่างไรเธอถึงจะสามารถไถ่โทษที่ได้กระทำการราวกับหยามหมิ่นเกียรติยศศักดิ์ศรีของ ผู้มีพระคุณได้“หยุดร้องไห้เถอะนะคนดี ผมรู้ว่าคุณรู้สึกผิดกับเขา แต่มีความจริงบางอย่างเกี่ยวกับเขา ที่ผมก็ยังไม่ได้บอกกับคุณ และมันอาจจะทำให้คุณรู้สึกผิดต่อเขาน้อยลงบ้างก็ได้นะที่รัก” พราวรุ้งใช้หลังมือปาดน้ำตา สูดลมหายใจลึก ควบคุมอารมณ์อยู่นานกว่าจะคลายจากอาการสะอื้นแล้วหันกลับมาสบตามองเขาอย่างคนคว้า“เรื่องอะไรคะ”“ผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องยุ่ง ๆ นั่นมันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ตอนนี้เพียงดาวอยู่กับผู้ชายคนนั้นในฐานะภรรยาของเขาที่ชื่อพราวรุ้ง ทุกคนที่คุณรู้จักคิดว่าเพียงดาวกับคุณเป็นคนคนเดียวกัน รวมไปถึงพ่อกับแม่ของคุณด้วย”“เป็นไปได้ยังไงคะ มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง” เธอถามขึ้นอย่างมึนงง “ถ้าให้ผมเดา...พรหมลิขิตกำลังเล่นตลกกับพวกเราทุกคน ผมมั่นใจว่าคุณกับเพียงดาวต้องเป็นพี่น้องฝาแฝดกันอย่างแน่นอน” เขากอดเธอพลางลูบไล้เส้นผมเธอแผ่วเบาอย่างปลอบประโลมพร้อมกับเอ่ยไปตามที่คิด“เป็นไปได้หรือคะก็ในเมื่อตั้ง