Todos los capítulos de รักสวมรอย: Capítulo 91 - Capítulo 100

หลังธมกรกับอาจหาญเดินทางออกไปทำงานพร้อมกัน บ้านก็เหลือแค่เธอ มารดากับลูกชายของพราวรุ้งสามชีวิตเท่านั้น ถึงแม้หญิงสาวจะมั่นใจว่าตนกับพราวรุ้ง ไม่มีวันที่จะเป็นคนคนเดียวกันแน่นอน แต่เธอก็ตั้งใจดูแลทารกน้อยอย่างสุดความสามารถ พยายามเรียนรู้วิธีรับมือกับทุกอาการของคนตัวเล็กจากการสังเกตและซักถามราตรีอย่างใส่ใจ กระทั่งเด็กชายกินอิ่มแล้วนอนหลับไปอีกครั้งในเวลาเกือบสิบโมง และเธอกำลังเรียบเรียงคำถามค้างคาใจ เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องของพราวรุ้งด้วยการพูดคุยซักถามกับราตรี แต่ขณะเดียวกันทุกอย่างก็ต้องเป็นไปอย่างแนบเนียนเพื่อไม่ให้ราตรีสงสัยว่าเธอไม่ใช่พราวรุ้ง“แกจำอะไรได้บ้างหรือยังฮะยายรุ้ง แล้วตกลงว่าเรื่องระหว่างแกกับผู้กองธามคืบหน้าไปถึงไหนกันแล้ว บอกแม่มาสิ”คำถามแรกของหญิงสูงวัยทำเอาหัวใจเธอหล่นวูบ ก่อนกลับมาเต้นแรงจนเลือดสูบฉีดขึ้นหน้ากับคำถามที่สอง เธอจึงเลือกตอบแค่คำถามเดียวและเป็นคำตอบที่ไม่ได้โกหก“หนูยังจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ”“แล้วเรื่องความสัมพันธ์ของแกกับผู้กองธามล่ะ ไม่ต้องมาอ้ำอึ้ง บอกฉันมาก่อนว่าไปถึงไหนกันแล้ว” ราตรีถามและรอคำตอบอย่างจดจ่อ ดวงตาสังเกตจ้องมองใบหน้าบุตรสาวอย่างคาด

“ฉันหลับไปนานแค่ไหนคะ แล้วตอนนี้เราอยู่กันที่ไหนแล้ว”“คุณหลับไปสองวันกับสองคืนเต็ม ๆ และถ้าเราไม่เสียเวลาตอนเจอมรสุม ป่านนี้เราคงถึงปากน้ำชุมพรแล้วล่ะแต่ นี่ก็คงอีกไม่กี่ชั่วโมงหรอก นายท้ายเรือคงเอาเรือเข้าเทียบเข้าท่าที่ปากน้ำชุมพร”“เราจะขึ้นฝั่งกันที่นั่นใช่ไหมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงอิดโรย“ครับ...ผมขอยืมโทรศัพท์ของนายท้ายโทร.สั่งให้คนของผมมารอรับเราสองคนที่นั่นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว”เขาขยับเข้าไปช่วยประคองหญิงสาวที่พยายามลุกขึ้นนั่งแล้วใช้หมอนรองหลังไว้ การออกแรงทำให้เธอดูเหนื่อย สังเกตได้ถึงความอิดโรยขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“แล้วเรื่องคนร้ายที่เอาตัวเราสองคนไปปล่อยเกาะร้างล่ะคะ คุณไม่กลัวว่าพวกนั้นจะรู้ข่าวและติดตามคนของคุณมาเหรอคะ”“ผมกำชับไอ้สอน ผมหมายถึงคนสนิทของผม มันไว้ใจได้เรื่องความรอบคอบ แนบเนียน ผมมั่นใจว่าไม่มีใครรู้ว่ามันติดต่อกับเราได้อย่างแน่นอน” “คุณคิดจะทำยังไงต่อ หลังจากที่เราขึ้นฝั่งแล้ว ฉันจะกลับบ้านของฉันได้เลยไหม”“ขอเวลาให้ผมอีกสักสองสัปดาห์เถอะนะครับ รอให้ผมตามหาตัวคนร้ายให้ได้เสียก่อน ผมถึงจะวางใจปล่อยคุณกลับไปหาครอบครัวได้อย่างไม่เป็นห

“ค่ะ...ขอบคุณคุณป้องมากนะคะ”เธอพยักหน้าและรีบเดินไปหยิบผ้าอ้อมสำเร็จรูปในตะกร้าผ้าเด็กเดินตามธมกรไปทางห้องน้ำ เธอยืนมองดูเขาทำความสะอาดก้นให้เด็กชายด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ลอบทำหน้าแหยเมื่อเห็นความเลอะเทอะที่ส่งกลิ่นฉุนโชยมาปะทะจมูกจนเธอต้องรีบเมินหน้าหนี จากนั้นไม่นานเสียงร้องไห้จ้าของเด็กชายก็เงียบลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบากับเสียงปลอบประโลมอ่อนโยนของเขาซึ่งเธอได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองอาการนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย“คุณช่างเป็นพ่อที่น่ารัก และเป็นสามีที่ทำให้คนเป็นภรรยาต้องรู้สึกภาคภูมิใจที่สุดที่ได้คุณเป็นคู่ชีวิต” เธอเอ่ยแผ่วเบาขณะมองเขาด้วยสายตาวูบโหวงอย่างประหลาดเขาหันไปมองพลางหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะตีความคำพูดของเธออย่างครุ่นคิดแล้วตอบด้วยน้ำอ่อนโยน “แน่นอนที่รัก ผมจะไม่มีวันทำให้คุณผิดหวังที่มีผมเป็นคู่ชีวิตตลอดไป ผมสัญญา”“ถ้าฉันเลือกได้ ฉันก็ต้องการให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไปเช่นกันค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเศร้าเขาอุ้มเด็กชายพาดบ่าจากนั้นจึงเดินมาโอบไหล่ของเธอไว้พร้อมกับโน้มศีรษะก้มหน้าลง แตะริมฝีปากลงบนกระหม่อมของเธอจูบแรง ๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสดงความรู้สึก“คุณเลือ

“เพิ่งมาถึงได้สองวันครับ แต่รุ้งเขาไม่ค่อยสบายนิดหน่อย ถ้าเขาพูดหรือถามอะไรแปลกไปบ้างก็อย่าถือสากันนะครับป้าแหวน”“ไม่สบาย! หนูรุ้งเป็นอะไรเหรอผู้กอง” แม่ค้าวัยกลางคนถือตะหลิวค้างและเงยหน้าขึ้นมองพราวรุ้งอย่างสำรวจ“ตอนที่รุ้งเขาขึ้นไปอยู่กับผมที่กรุงเทพฯ ผมขับรถไม่ดีเลยพาเขาไปประสบอุบัติเหตุมาครับป้า สมองรุ้งเขาได้รับความกระทบกระเทือน ความจำของเขาเลยยังไม่ปกตินัก ผมถือโอกาสรบกวนป้าแหวนให้ช่วยอธิบายกับทุกคนให้เข้าใจรุ้ง หรือช่วยแนะนำเขาด้วยนะครับ ถ้าเขาจำใครไม่ได้ก็อย่าถือสากันเลยนะครับ”“ตายจริง! โถ...น่าสงสารจริงแม่คุณ แต่ไม่เป็นอันตรายมากก็โชคดีแล้ว หมอเขาว่าความจำหนูรุ้งจะกลับมาเหมือนเดิมได้ไหมล่ะคะผู้กอง” นางแหวนถามอย่างสงสัยและรอฟังอย่างจดจ่อ“ได้ครับ แต่คงต้องใช้เวลานิดหน่อย” เขาหันไปเอ่ยกับคนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นี่ป้าแหวน อาหารของที่นี่อร่อยทุกอย่าง เผื่อผมไม่อยู่คุณจะออกมาฝากท้องที่ร้านนี้ก็ได้”เพียงดาวส่งยิ้มบาง ๆ อย่างผูกมิตรกับเจ้าของร้านพลางกวาดตามองผู้คนรอบตัวผ่าน ๆ และไม่สนใจที่จะขบคิดทบทวนหาความทรงจำเพราะมั่นใจเสียแล้วว่าที่แห่งนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับอดีตขอ

ริมฝีปากของเธอแยกเผยอรับเขา ลมหายใจของเธอร้อน ขณะที่ลิ้นพบกับลิ้นของเขาด้วยสัมผัสนุ่มนวลอ่อนหวานไม่ผิดกับวิปครีม เธอโอบแขนรัดรอบลำคอของเขาไว้เป็นหลักยึดขณะที่เขารั้งเอวเธอยกขึ้นเพื่อให้สัมผัสกันได้โดยถนัดเมื่อความโหยหาอาบไล้ไปทั่วเรือนกายสุภาพบุรุษผู้กร้าวแกร่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนเผยกาย ประกาศศักดาขึ้นอย่างกร้าวกระด้าง ชั่วโมงนี้เขาซาบซึ้งกับคำโบราณที่ว่าข้าวใหม่ปลามันแล้วอย่างถ่องแท้ เพราะเพียงแค่คลอเคลียชิดใกล้ ไฟรักก็พร้อมจะลุกโชติช่วงขึ้นอย่างท่วมท้น ไฟปรารถนาโหมกระพือและพร้อมที่จะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่งให้วอดวายในฉับพลัน“เพียงดาว...” เขาพึมพำเสียงพร่าอยู่ในลำคอเมื่อเธอแนบริมฝีปากลงกับปากเขาพร้อมกับดูดแผ่วเบาเธอได้ยินเสียงครางพึมพำของเขาแต่จับใจความไม่ได้ว่าเขาพูดอะไร จึงไม่ได้สนใจและรับรู้ว่าเขาครางเรียกเธอด้วยชื่อที่เป็นชื่อของเธออย่างแท้จริง ธมกรรู้สึกตัวทุกห้วงอารมณ์ขณะสัมผัสและบอกรักเธอด้วยหัวใจ ร่างกายและจิตวิญญาณของเขาอย่างเร่าร้อนและดุดัน เธอลูบมือไปใต้เสื้อเชิ้ตของเขา สัมผัสแผ่นอกกว้างและแข็งกร้าวไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงอย่างสำรวจ มือซุกซนไต่ไล้และปลดทึ้งกระดุมเสื้อของเขาจ