All Chapters of รักสวมรอย: Chapter 61 - Chapter 70

เสียงร้องเร่งของหญิงสาวปลุกเขาขึ้นจากอาการตกตะลึง รีบกระตุกหัวใจที่ล่วงลงไปกองอยู่ต่ำกว่าเอวกลับขึ้นมาอย่างเร่งด่วน เลือดเห่อขึ้นหน้าจนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ต้องรีบยื่นผ้าขนหนูส่งให้กับเธอแล้วรีบหมุนตัวหันหลังให้บานประตูอย่างว่องไวแล้วพ่นลมหายใจแรง ๆ ขณะหลับตาดึงสติ“ขอบคุณค่ะ”คนในห้องอาบน้ำเอ่ยพลางใช้ผ้าขนหนูในมือซับน้ำและแชมพู    สระผมที่ไหลเปื้อนเปลือกตาก่อนจะลืมตาแล้วหวีดร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นความโปร่งของบานประตูจึงนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้ในขณะที่เขายืนอยู่อีกด้านของประตูบานเดียวกันถึงเขาจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษด้วยการยืนหันหลังให้ประตูไม่ได้หันมามองเธอก็เถอะ “ว๊าย!”หญิงสาวรีบตวัดผ้าขนหนูรัดรอบลำตัวอย่างกระโจมอกอย่างรวดเร็วแม้จะรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแต่สถานการณ์ตอนนี้บังคับให้เธอไม่สามารถหลบหลีกเขาได้ จึงจำเป็นต้องข่มความรู้สึกด้วยการบอกกับตัวเองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ในเมื่อเธอโป๊ต่อหน้าเขาซึ่งเป็นสามี‘ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยนะ  ทำอย่างกับว่าไม่เคยโป๊ให้เขาเห็นอย่างนั้

“ตอนที่พวกเราสองคนรู้ว่าหลังแยกกันที่บางรักแล้วพี่ธามกับคุณรุ้งไปเกิดอุบัติเหตุ พวกเรารู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้พี่ธามกับคุณรุ้งมีปากเสียงกันจนเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องในคืนนั้น นี่ถ้าคุณรุ้งได้รับบาดเจ็บมากกว่านี้ละก็พวกเราคงจะไม่กล้ามาเสนอหน้าให้พี่ธามเห็นอีกแล้วล่ะครับ” เก่งกาจเอ่ยไปอย่างที่รู้สึก“คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นหรือคะ ทำไมผู้กองไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังเลยคะ” เธอเอียงคอมองนายทหารทั้งสองอย่างสงสัยพลางเอ่ยถามอย่างสนใจในขณะที่ธมกรมุ่นคิ้วส่งสายตากำราบสองเพื่อนนายทหารรุ่นน้องแทนคำสั่ง เตือนไม่ให้เอ่ยอันใดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดในคืนนั้น เพราะยังไม่ต้องการให้เธอรื้อฟื้นความทรงจำจากเรื่องในคืนนั้นเพราะหากหญิงสาวจำแสงฉานได้จริง ๆ เธอก็อาจจะกลับไปติดต่อกับหมอนั้นอีก ซึ่งเขาไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นดังนั้นจึงมองทั้งสองตาเขม็งและทั้งคู่ก็เข้าใจและสามารถพลิกลิ้นได้อย่างฉับไว“อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเรารู้ว่าพี่ธามไม่ชอบเห็นคุณรุ้งดื่มเหล้า แต่เราสองคนดันคะยั้นคะยอชวนพี่ธามไปที่บางรักจนเป็นเรื่องขึ้นมานะครับ” เก่งกาจตอบเสียงร

สายน้ำที่ให้ความรู้สึกสดชื่นทำให้เธอเพลินจนลืมความเครียดได้ชั่วขณะ เมื่อเห็นดอกไม้ป่าสีสวยยั่วตา ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนให้เอื้อมมือเด็ด เธอไม่ทราบว่ามันคือดอกไม้ชนิดใดแต่เผลอสูดกลิ่นกำซาบนั้นอย่างชอบใจและเพลิดเพลินอยู่กับวังวนสายน้ำ กระทั่งได้ยินเสียงบางอย่างแหวกผ่านน้ำลงมาพร้อมกับระลอกคลื่น ที่แผ่เป็นวงแล้วเลือนหายไปในพริบตา อารามตกใจทำให้เธอรีบหันรีหันขวางพร้อมกับปกปิดร่างกายส่วนสงวนด้วยท่อนแขนทั้งสองข้างของตนก่อนจะค่อย ๆ ชะโงกหน้ามองผ่านชะง่อนหินออกไปเธอเห็นเพลิงเพชรยืนห่างไปไม่ถึงร้อยเมตร เขาหันหลังให้ เธอจึงเผลอมองเรือนกายล่ำสันนั้นอย่างสำรวจ ท่อนล่างตั้งแต่ช่วงเอวลงไปถึงปลายเท้าจมอยู่ในน้ำ ยามที่เขาหมุนตัวเอี้ยวมาทางเธอเล็กน้อย บางส่วนของแผงอกและ เสี้ยวหน้าด้านข้างที่เห็นทำเอาเธอเผลอมองตาปรอย กระทั่งเขามุดตัวลงไปในน้ำแล้วโผล่พรวดขึ้นมายืนในท่าเดิมขณะที่เส้นผมสีดำสนิทของเขาถูกเสยพ้นหน้าผากซึ่งมีน้ำไหลลงมาตามเส้นผมเป็นทางลงตามความโค้งนูนของกล้ามเนื้อแผ่นหลัง จวบจนเขาเอี้ยวตัวและหันหน้ามาทางเธอซึ่งกำลังแอบมองเขาอยู่หลังโขดหินโดยที่คิดว่าเขาไม่รู้ตัวพราวรุ้งอ้าปากแล้วรีบหุบพร้อมกับยก

เสียงลมพัดอู้อึงด้านนอกหมดความหมายเมื่อเพลิงพิศวาสข้างในกำลังโหมไหม้อย่างบ้าคลั่ง เพลิงเพชรค่อย ๆ โน้มดึงร่างเพรียวทอดไปตามความยาวของแคร่ไม้ แล้วเอนตัวตามลงไปโดยไม่ผละห่าง น้ำหนักตัวถูกถ่ายเทลงบนท่อนแขนข้างหนึ่งที่หยัดงอ วางราบข้างตัวหญิงสาว ขณะวนเวียนจูบเธออย่างเสน่หา เรียกร้องอย่างละโมบเมื่อสัมผัสถึงการตอบรับอย่างเต็มใจของเธอ เสียงครางแผ่วพร่าของพราวรุ้งปลุกเร้าอารมณ์ดิบเบื้องลึกของเขาให้ตื่นเพริดขึ้นอย่างดุดัน ลมหายใจร้อนผ่าวกับเสียงหอบหายใจสะอื้น และอาการยินยอมพร้อมใจของเธอผลักเขาให้เตลิดไปข้างหน้าอย่างคึกคะนองพราวรุ้งหลุดเสียงครวญพร่าออกมาอย่างตื่นเร้า เรี่ยวแรงที่เคยมีพลันสลายไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนข้างกาย ฝ่ามือเกาะเกี่ยวโอบรัดอยู่กับรอบลำคอแกร่ง ในขณะที่กลไกบางอย่างในร่างกายกำลังออกคำสั่งให้เธอตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างจัดจ้าน เมื่อเขายอมละริมฝีปากจากกลีบปากอิ่มและไล่พรมจูบลงตามลำคอ ก่อนจะยอมหยุดและดึงกายออกห่างเพลิงเพชรยกกายขึ้น ส่งสายตามองความงามละลานตาตรงหน้าอย่างชื่นชมแล้วเหลือบตาขึ้นสูงสบสายตาวับวาวเปล่งประกายพิศวาสของเธออย่าง เร่าร้อน ทำให้หญิงสาวเกือบจะวางหน้าไ

เธอเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ หันรีหันขวางอย่างทำอะไรไม่ถูกกว่าครู่ใหญ่กว่าจะเอื้อมมือหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่เขาตัดมาใช้บรรจุน้ำดื่มขึ้นมา และค่อย ๆ ดึงร่างหนักของคนป่วยออกห่างจากกองไฟ ลงมือปลดกระดุมเสื้อกับกางเกงของเขาถอดออก ระบายความร้อน ตัดสินใจถอดเสื้อของตัวเองออกมาใช้ต่างผ้าขนหนู ชุบน้ำเช็ดตัวให้เขาอย่างแผ่วเบา “ไปให้พ้น! ผู้หญิงสับปลับ แพศยา ผมเกลียดคุณ” เขาละเมอคำรามเสียงขุ่นพลางสะบัดตัวอย่างแรงแรงสะบัดเหวี่ยงแขนของเขาทำเอาเธอเกือบล้ม โชคดีว่าเธอหลบทันจึงถูกแค่ปลายนิ้วมือของเขาเฉี่ยวผ่านตัวไป พราวรุ้งมองเขาอย่างยุ่งยากใจ ไม่ได้สนใจเสียงคำรามขุ่น ๆ ของคนป่วยที่เธอได้ยินไม่ถนัดและถอนใจแรงพลางบอกกับตนเองว่าต้องระวังให้มากขึ้นเมื่อต้องเข้าไปใกล้เพื่อเช็ดตัวระบายความร้อนให้กับเขา ในขณะที่คนป่วยยังคงพึมพำไม่เป็นภาษาแผ่วเบาสลับครวญครางเป็นระยะจนเกิดเสียงฟันกระทบกันดังกึก ๆ“ตะวัน...ผมเกลียดคุณ”ในฝันที่สับสนของเขา เพลิงเพชรเห็นพิศตะวันส่งยิ้มเยาะหยันให้เขา ใกล้กันนั้นคือผู้หญิงอีกคนที่กำลังยืนมองเขาด้วยแววตาสับสนก่อนจะหันหลังเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนเขาต้องรีบเดินตามไขว่คว้าตัวเธอ แต่ตามไม่ทัน