Semua Bab รักสวมรอย: Bab 71 - Bab 80

ผู้กองหนุ่มเลิกคิ้วมองร่างที่เบียดชิดและเกยก่ายอยู่บนร่างกายตนอย่างประหลาดใจก่อนอมยิ้มเอ็นดู อยากรู้ว่าเธอจะทำหน้าเช่นไรถ้าตื่นขึ้นมารับรู้ว่าตัวเองเบียดชิดแทบจะขึ้นมาทับอยู่บนตัวเขาเช่นนี้ เหลือบตามองนาฬิกาปลุกแบบดิจิตอลที่วางอยู่ข้างเตียงแล้วถอนใจยาวก่อนจะยกมือข้างที่ไม่ได้ถูกเบียดทับแตะต้นแขนคนขี้เซาเขย่าเบา ๆ“ถ้าอาไม่ต้องรีบออกไปทำงานก็อยากจะอุทิศตัวเป็นผ้าห่มคลายหนาวให้เราต่ออีกสักชั่วโมงหรอกนะพราวรุ้ง แต่นี่สุดวิสัยจริง ๆ เพราะฉะนั้นตื่นได้แล้วแม่แมวขี้เซา”“อื้อ...ขอหนูนอนต่ออีกเดี๋ยวนะคะหม่าม้า”ความทรงจำอบอุ่นในอดีตที่รุ่งทิวา มารดาชอบเข้ามาปลุกตอนรุ่งสางเสมอ ๆ ผุดขึ้นกลางม่านหมอกมัวซัวกับอาการงัวเงียของคนขี้เซาทำให้เธอเผลอละเมอออกมาจากจิตใต้สำนึก“หม่าม้า...” เขามุ่นคิ้วมองเธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจ “รุ้งหมายถึงอะไรฮึ...ตื่นเถอะคนสวย ขืนเรายังขี้เซาแบบนี้อาได้ถูกไอ้สองคนมันล้อแน่”เขาปัดความสงสัยในประโยคครางอย่างคนละเมอของเธอแล้วเขย่าตัวเธอเบา ๆ อีกครั้ง และเธอกะพริบตาช้า ๆ เหมือนจะยังครึ่งหลับครึ่งตื่น รู้สึกคล้ายยังอยู่ในห้วงฝันขณะขยับตัวยุกยิกอีกครั้งเพื่อพยายามให้อยู่ใน

“แหม...ฉันไม่ใช่คนเอาแต่ใจขนาดนั้นซะหน่อย เอาเป็นว่าฉันให้คุณตัดสินใจแทนก็แล้วกันค่ะ คุณเป็นเจ้าถิ่นน่าจะรู้ดีกว่าฉันว่าแถวนี้มีร้านอะไรที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วอาหารอร่อย ๆ”“อืม...ที่อาหารอร่อยและก็อยู่ใกล้ ๆ แถวนี้ก็เห็นจะมีภัตตาคารอาหารจีนกับครัวข้าวแกงปักษ์ใต้ รุ้งจะเลือกร้านไหนล่ะ” เขาแกล้งถามกลั้วหัวเราะเพราะรู้พราวรุ้งเป็นไม้เบื่อไม้เมากับอาหารจีนรสชาติจืด เธอชื่นชอบรสชาติเผ็ดร้อนของอาหารใต้มากกว่า“อาหารจีนดีกว่าค่ะ ฉันไม่ชอบกินเผ็ด” เธอตอบอย่างไม่ต้องคิดนานคนถามมองคนข้าง ๆ เหมือนไม่เชื่อในคำตอบ เลิกคิ้วเฉียงมองเธออย่างแปลกใจก่อนถามซ้ำเพื่อให้แน่ใจ “หืม...เท่าที่อาเคยเห็น รุ้งกินเผ็ดเก่งกว่าอาเสียอีกนะ”“ไม่จริงมังคะ”เธอปฏิเสธและครุ่นคิดอย่างชักจะไม่มั่นใจเพราะถึงจะจำเรื่องในอดีตไม่ได้แต่ความรู้สึกของเธอกลับแจ่มชัดยืนยันกับตัวเองได้ว่าเธอไม่พิสมัยอาหารรสชาติเผ็ดร้อนอย่างแกงปักษ์ใต้แน่นอน“ช่างเถอะ ความจริงกินอาหารรสชาติอ่อน ๆ อย่างอาหารจีนบ้างก็ดีเหมือนกัน”ถึงจะรู้สึกแปลกใจแต่ก็เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาไม่ใส่ใจนัก และหลังจากนั้นสิบนาทีเขาก็เคลื่อนรถเข้ามาจอดในภัตตาคารจีน

ตั้งแต่หมออนุญาตให้เธอกลับมารักษาตัวเพื่อฟื้นความทรงจำที่บ้านได้ ช่วงเวลากลางคืนภายในห้องรโหฐานยามอยู่กันสองต่อสอง กลายเป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดก่อความหงุดหงิดอย่างไร้ทางระบายให้กับเขามากขึ้นทุกวัน ทั้งที่ก่อนประสบอุบัติเหตุพราวรุ้งไม่เคยทำให้เขารู้สึกเช่นนี้มาก่อน พราวรุ้งคนเก่าไม่เคยสร้างความปั่นป่วนให้เขายุ่งยากใจเหมือนดังเช่นขณะที่เธอไร้ความทรงจำในวันนี้ ดวงตาสุขุมทอดมองทุกอิริยาบถของหญิงสาวและพร่ำถามตัวเองอย่างสงสัยว่าเขามีเซ็กซ์ครั้งสุดท้ายเมื่อใด และมีความจำเป็นแล้วใช่หรือไม่ที่เขาจะต้องหาผู้หญิงสักคนเพื่อมีเซ็กซ์ด้วยเป็นการระบายความพลุ่งพล่านที่เกิดขึ้นอย่างฉุกละหุกเพราะภรรยาในนามของตนตั้งแต่กลับมาจากห้างสรรพสินค้า เธอก็แยกขึ้นห้องมาก่อน ขณะที่เขานั่งสนทนากับเก่งกาจและป้องหล้าพักใหญ่ถึงค่อยเดินตามเธอขึ้นมาบนห้อง หลังเดาเอาเองว่าหญิงสาวน่าจะจัดการกับธุระส่วนตัวเรียบร้อย เมื่อเวลาล่วงเลยมาเกือบถึงยี่สิบสองนาฬิกา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากประตูแบบขุ่นที่บัดนี้มีม่านพลาสติกที่เธอขนซื้อมาขึงกั้นไว้อีกชั้นอย่างดี เขาจึงหอบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนเดินสวนเข้าไป

เธอจิกเล็บบนศีรษะของเขา ขณะขบฟันลงบนริมฝีปากล่างของเขา ความตื่นตัวตอบสนองของเธอทำให้เลือดในกายของเขาเข้มข้นขึ้น นายทหารหนุ่มรุกไปข้างหน้าด้วยความลุ่มหลง สมองเขาหมุนติ้วขณะมึนเมากับรสชาติของหญิงสาวที่กำลังตอบรับเขาด้วยภาษาของร่างกายอย่างเร่าร้อน ภายใต้ความหิวโหยในปรารถนากับความเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับเธอตลอดสองสามวันที่ผ่านมาทำให้ธมกรหมดความยับยั้งชั่งใจ ความแข็งเกร็งที่ขยับขยายขึ้นอย่างรวดร้าวบ่งบอกความต้องการของเขาอย่างเปิดเผย ทำให้เขาต้องรีบเบียดกายเข้าหาความอ่อนนุ่มสัมผัสเครียดขึงที่เบียดเสียดเข้าหาความอ่อนนุ่มกึ่งกลางเรือนร่างของเธออย่างดุดันกระชากสติสัมปชัญญะของเธอขึ้นจากหลุมอารมณ์ปรารถนาที่เขาขุดล่อ ความหวาดกลัวเร้นลึกตามประสาคนด้อยประสบการณ์ฉุดรั้งเธอขึ้นจากอารมณ์พิศวาสอย่างไม่ยอมคล้อยตามไปกับเขาอีก“ยะ...หยุด หยุดเถอะค่ะผู้กอง”เธออ้อนวอนเสียงฉ่ำหวาน ฝ่ามือทั้งสองวางอยู่บนแผงหน้าอกของเขาในขณะที่แก้มเธอร้อนผ่าวเมื่อเหลือบตาต่ำ และต้องรีบเงยหน้าขึ้นมองเขาตาตื่นทันทีที่สัมผัสความแข็งชันกึ่งกลางเรือนกายเขาแต่เจ้าตัวทำเหมือนไม่สะทกสะท้านแม้ความปรารถนาที่กระชั้นและรัดรึงก

“สำหรับคนส่วนใหญ่รวมถึงคุณอาจจะเป็นแบบนั้น แต่สำหรับผมไม่ใช่พราวรุ้ง ชีวิตเป็นของผมเพราะฉะนั้นผมจะสู้เพื่อให้ความถูกใจของผมกลายเป็นความถูกต้อง ถึงใครจะไม่พอใจ ผมก็ไม่สนถ้าสิ่งที่ผมตัดสินใจไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน” “ฮึ...พูดง่าย ๆ เหมือนเด็กเอาแต่ใจ” เธอปรายตาค้อน“หึ ๆ ไม่ได้เอาแต่ใจ แต่ผมจะเอาแต่คุณต่างหาก ไม่เชื่อคุณก็คอยดู ผมจะต้องทำทุกทางเพื่อให้ได้ครอบครองคุณ ทั้งตัวและหัวใจ”“ครอบครองคุณ ทั้งตัวและหัวใจ” ฟอลคอนกระพือปีกและส่งเสียงเลียนแบบเพลิงเพชรได้ถูกต้องทุกคำ“หึ ๆ ใช่...ฉันจะต้องครอบครองพราวรุ้ง ทั้งตัวและหัวใจให้ได้”เขาหันไปพูดกับเจ้านกแสนรู้ขำ ๆ และสอนให้มันพูดตามเขา โดยเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ“เอ้า ไหนลองพูดสิ พราวรุ้ง-เป็นของ-นายหัว-เพลิง ฟอลคอนพูดตามสิ พราวรุ้ง-เป็นของ-นายหัว-เพลิง”เจ้านกแสนรู้ทำท่าเงี่ยหูฟังแล้วทำหัวหงึก ๆ แต่ไม่ยอมพูดตามในขณะที่พราวรุ้งหมั่นไส้คนสอน เลยฟาดมือลงไปบนไหล่กว้างนั้นแรง ๆ พร้อมกับดุเบา ๆ“บ้า! ไปสอนฟอลคอนพูดบ้า ๆ แบบนั้นทำไมฮะ” เธอตวัดตาค้อนเขาวงใหญ่“นายหัวเพลิงบ้า พูดบ้า ๆ”อยู่ ๆ ฟอลคอนเจ้านกแสนรู้ก็เกิดจำคำพูดของเพลิงเพชรกับพราวรุ้งมาผสมกั