All Chapters of รักสวมรอย: Chapter 51 - Chapter 60

“พราวรุ้ง! นี่หยุดเดี๋ยวนี้นะ เธอเป็นบ้าอะไรของเธอฮะ”เขาพยายามจะควบคุมรถในขณะเดียวกันก็ต้องปัดป้องฝ่ามือของหญิงสาวที่ออกฤทธิ์ออกเดชใส่เขาอย่างไม่ดูสถานการณ์ด้วยความตกใจ เป็นจังหวะที่รถของเขาเคลื่อนตัวถึงแยกการจราจรซึ่งมีสัญญาณไฟที่กำลังเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีเหลือง เขาจึงชะลอรถเข้าจอดติดไฟแดงเป็นคันแรกโดยลืมสังเกตรถที่แล่นตามท้ายมาเพราะมัวแต่สนใจหญิงสาวที่อาละวาดอยู่ข้าง ๆปี๊น ๆๆ ฟู่...ฟืด!! เสียงบีบแตจังหวะถี่ ๆ กับเสียงลมถูกปล่อยจากการทำงานของเบรกที่ใช้ลมความดันสูงเป็นตัวช่วยในการเพิ่มแรงเบรกของรถใหญ่จำพวกหกล้อ สิบล้อดังลากยาวขณะต้องเบรกกะทันหันเป็นสาเหตุให้รถที่มีน้ำหนักเสียจังหวะพุ่งเข้ากระแทกท้ายรถคันหน้าที่จอดติดไฟแดงทำให้รถขนาดเล็กกว่าแล่นไถลพุ่งไปข้างหน้าจนร่างระหงไร้พันธนาการของสายรัดนิรภัยของเพียงดาวลอยตามจังหวะกระแทกโครม!!ศีรษะของเธอพุ่งชนคอนโซนหน้ารถและแรงกระแทกทำให้ศีรษะเธอแตก รอยเลือดซึมบาดแผลไหลถึงขมับและใบหน้า ขณะที่ตัวรถถูกเบรกด้วยเสาไฟข้างทาง โชคย

พราวรุ้งจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอมองชะง่อนเขาน้ำตกที่มองเห็นพวกเฟิร์นและกล้วยไม้ป่าขึ้นกระจัดกระจายอยู่ริมลำธาร ลมป่ากลางเที่ยงวันหอบกลิ่นสายน้ำผสมกับกลิ่นมวลไม้ดอกบางชนิดพัดโชยผ่านจมูกจนเธอเผลอสูดลมหายใจลึกและหันไปมาเปิดยิ้มกว้างให้กับคนนำทางที่พยักพเยิดหน้าไปทางหินก้อนกลมเรียบ ๆ ก้อนหนึ่งข้างลำธาร พลางบุ้ยใบ้บอกเธอให้นั่งรอเขาตรงนั้น แต่เธอมัวแต่มองเขาเพลินเมื่อเห็นเขาวางอุปกรณ์ในมือกับพื้นง่ายก่อนจะลงมือปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดแถว ถอดเสื้อเชิ้ตตัวหลวมออกจากกายช้า ๆ ราวกับตั้งใจจะยั่วสายตาหากเพลิงเพชรตั้งใจยั่วเธอจริงอย่างที่เธอคิด เขาก็ทำได้สำเร็จเพราะรูปร่างแกร่งกำยำของบุรุษเพศที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด มัดกล้ามแน่นตึงเป็นมัด ท่อนแขนบึกบึนกับไหล่กว้างจนถึงซิกแพคอย่างคนเอาใจใส่รูปร่างเป็นอย่างดี ประหนึ่งเป้าล่อหลอกสายตาที่ดีที่สุด พาเธอหัวใจสั่นคลอนไม่ผิดกับเด็กซุกซนที่เผลอเดินเร็วจนสะดุดขาขวิดแทบล้มคว่ำคะมำหงาย อารามตกใจทำให้เธอเผลอยกมือขึ้นปิดหน้าที่ร้อนผะผ่าวแต่กลับกางนิ้วกว้างขณะกวาดสายตามองเขาลอดผ่านระหว่างนิ้วของตนเองเพลิงเพชรเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่ย

“ไม่เป็นไรนะรุ้ง อย่าเพิ่งคิดมาก ยังจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” เขาปลอบอย่างอาทรและสงสารในชะตาของเธอ“ฉันเป็นอะไรกับคุณคะ ทำไมฉันถึงจำคุณไม่ได้เลยล่ะ” เธอมองเขาอย่างมึนงงและไม่ไว้ใจ“รุ้งชื่อพราวรุ้ง เป็นภรรยาของอา เราแต่งงานกัน และรุ้งเพิ่งคลอดลูกชายให้กับอาเมื่อเกือบสี่เดือนที่ผ่านมายังไงล่ะ” เขาค่อย ๆ ตอบช้า ๆเธอเบิกตาโพลงขึ้นอย่างตกใจในคำตอบที่ได้ยิน “ภรรยา! แต่งงาน...คลอดลูก!!”‘ไม่จริง!! เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางที่จะเป็นความจริงอย่างเด็ดขาด’ อะไรบางอย่างในใจมันคัดค้านและส่งสัญญาณไปถึงสมองที่ร่ำร้องปฏิเสธละล่ำละลักอยู่ในใจอย่างตื่นตะลึงและงงงัน“ทำไม...” เขาเลิกคิ้วมองและเอ่ยถามอย่างสงสัย “รุ้งไม่เชื่อ คิดว่าอาโกหกเราอย่างนั้นรึ”“ฉัน...ฉันไม่รู้ แต่ว่าฉันรู้สึกเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะคะ”เธอมองเขาอย่างหวาดระแวงไม่เชื่อถือแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อย่างที่ใจคิดเพราะความทรงจำที่มืดดับไม่เอื้ออำนวยให้เธอขุดค้นหาสิ่งใดขึ้นมาคัดค้านคำพูดของเขา

“ก็แล้วทำไมคุณถึงไม่พาฉันกลับบ้านที่สุราษฎร์ล่ะคะ พาฉันมาที่นี่ทำไม” เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาอย่างสนใจ“อายังมีงานทางนี้ต้องจัดการเลยยังไม่มีเวลาจะพารุ้งกลับบ้านเพราะยังไม่มีเวลากลับไปอธิบายให้ใครต่อใครฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับรุ้งบ้าง”“ถ้าอย่างนั้น ฉันก็อยากจะรู้ว่าเราแต่งงานกันมานานแค่ไหนแล้วคะ ทำไมคุณถึงไม่เคยพาฉันมาที่นี่ แล้วฉันรู้มาก่อนหรือเปล่าคะว่าคุณมีห้องพักหรูหราอย่างนี้อยู่ในกรุงเทพฯ”เธอเดินผ่านเขาออกไปที่ระเบียงซึ่งเชื่อมต่อกับส่วนของห้องนั่งเล่น เลื่อนประตูกระจกเปิดออกเพื่อรับลมพร้อมกับสูดหายใจลึก ๆ ด้วยความรู้สึกพึงพอใจและสบายใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพและความโอ่โถงของห้องพัก“เราเพิ่งจะแต่งงานกันได้ครบปี และถึงรุ้งจะไม่เคยมาที่นี่แต่ก็ใช่ว่ารุ้งจะไม่รู้ว่าที่นี่เป็นบ้านอีกหลังของอา” เขาเลิกคิ้วมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังกวาดสายตามองสำรวจออกไปภายนอกพร้อมกับตอบไปตามความเป็นจริงหญิงสาวหมุนตัวกลับและเดินมาทิ้งกายลงบนโซฟาหนังพร้อมกับถอนใจยาวอย่างสับสน บอกตัวเองว่าสถานที่ไม่คุ้

หญิงสาวอ้าปากเหวอมองเขาตาโพลงและรีบขืนตัวเมื่อเขาเดินเข้ามาฉุดข้อมือเธอทำท่าจะดึงไปที่ห้องลองสินค้า “จะพาฉันไปไหนคะ”“ก็ไปลองชุดไงล่ะ อาเลือกชุดนี้แต่ก่อนซื้อก็อยากจะเห็นก่อนว่ามันเหมาะกับรุ้งจริง ๆ หรือเปล่า”เขาต้องกลั้นหัวเราะจนปวดแก้มเมื่อเห็นสีหน้าตระหนกผสมเขินอายของหญิงสาวที่รีบขืนตัวไม่ยอมเดินตามแรงรั้งของเขาง่าย ๆ“อื้ม...มะ ไม่ต้องลองหรอกค่ะ ถ้าคุณชอบชุดนี้ก็เอาชุดนี้แหละ” เธอส่ายศีรษะรัวพลางขืนตัวไม่ยอมเดินตามพลางเอ่ยอย่างละล่ำละลัก“ถ้าไม่ลองแล้วอาจะรู้ได้ยังไง ว่าอากะขนาดไซน์ของเราพลาดไปหรือว่าพอดีกันแน่ เผื่อครั้งหน้ารุ้งไหว้วานให้อามาหาซื้อให้อีก อาจะได้เลือกไปได้ถูกยังไงล่ะ” เขาเป็นฝ่ายพลิกเกมกลับมาอยู่เหนือหญิงสาว“ไม่ต้องค่ะ...ไซน์ที่คุณเลือกนั่นแหละคือไซน์ที่ฉันใส่”เธอรีบบอกเสียงหลงขณะปรายหางตามองค้อนเขาวงใหญ่ก่อนจะรีบคว้าชุดชั้นในจากมือเขาส่งให้กับพนักงานขายและหันไปบอกเขาอย่างหมั่นไส้“คุณเดินไปจ่ายเงินให้ด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปยืนรออยู่ตรงนู้น”