All Chapters of เพลงรักสีเพลิง: Chapter 81 - Chapter 90

ปลายนิ้วเรียวแตะต้องเบา ๆ ไปตามโค้งนูนยวนตา เขาอมยิ้มเมื่อเห็นร่างเพรียวบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่าน ยามปลายนิ้วของเขาสะกิดผ่านบราเซียลูกไม้เบาบาง เธอหอบลมหายใจสะท้านแอ่นกายโค้งสนองสัมผัสเขาด้วยท่าทางสุดแสนยั่วยวนกฤตินประสานสายตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมึนงงสับสนและประหลาดใจของเธออย่างเข้าใจ...ความรู้สึกหลากหลายซุกซ่อนอยู่ในดวงตากลมคู่นี้ เธอเขิน อายและกระดากเมื่อร่างกายของเธอทรยศยินยอมสนองตอบเขาอย่างพร้อมใจเช่นนี้ ความปรารถนาร้อนแรงที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวเธอถูกเขาค้นพบและดึงมันขึ้นมาสร้างความงงงันให้กับผู้เป็นเจ้าของได้อย่างน่าอัศจรรย์ทัชชาไม่เคยรู้ตัวมาก่อนเลยว่าในกายเธอมีไฟชนิดนี้ซ่อนอยู่ ไฟสวาท ไฟปรารถนาที่พวยพุ่งสูงราวลาวาปะทุจากปล่องภูเขาไฟ ร้อนแรง ดุดันเผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้าเพียงเพื่อปลดปล่อยความเร่าร้อนระบายความต้องการที่เปรียบเสมือนแรงดันรอวันระเบิดออกมาจากข้างในกายอย่างไม่เกรงกลัวใด ๆ“คุณ...”ทัชชาพูดไม่ออก รู้สึกอับอายจนต้องเมินหน้าหลบสายตาคู่นั้น มือเรียวคลายออกจากรอบลำคอแกร่ง แต่เขาเหมือนจะไม่ยินยอม ใบหน้าคมโน้มลงใกล้และประกบริมฝีปากประทับลงบนปากอิ่มของเธออีกครั

“เอาล่ะ...วันนี้คุณอาจจะยังไม่พร้อมฟังผม แต่ผมรับรองว่าเรายังจะต้องคุยกัน” เขาเอ่ยอย่างยอมจำนนแต่ไม่ยอมแพ้ “ผมจะไปส่งคุณที่รถตามที่คุณต้องการแต่ผมจะยังไม่เลิกยุ่งกับชีวิตคุณแน่นอนทัชชา”กฤตินถอนหายใจแรงก่อนจะยอมปลดล็อกปล่อยให้เธอก้าวลงจากรถของตนแต่โดยดีพร้อมกับเดินไปส่งหญิงสาวที่รถของเธอ รอจนกระทั่งรถเธอเคลื่อนออกจากผับ เขาจึงนำรถขับตามหญิงสาวไปห่าง ๆ โดยไม่ให้เธอรู้ตัว เขาจะต้องรู้ที่อยู่ของเธอเสียก่อนเขาสะกดรอยตามทัชชาไป กระทั่งรถของเธอเคลื่อนเข้าไปจอดหน้าบ้านในเวลาเกือบจะตีสอง ชายหนุ่มกวาดสายตามองสังเกตภายใน บ้านของเธอเป็นบ้านกึ่งปูนกึ่งไม้สองชั้นหลังเล็ก ๆ สีครีมตัดกรอบหน้าต่างและเชิงชายด้วยสีน้ำตาลมีเนื้อที่สำหรับปลูกต้นไม้ไม่มากนักแต่ก็ดูร่มรื่นพอสมควรเพราะมีกิ่งก้านของต้นมะม่วงซึ่งมีลูกดกเต็มต้นปกคลุมให้ดูร่มครึ้ม จัดได้ว่าน่าอยู่อาศัยพอสมควร ซอยเข้าบ้านก็ดูไม่เปลี่ยวจนเกินไป และสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ก็ดูไม่น่าห่วงกับการที่เธอต้องอยู่ลำพัง...ใช่ เขาเดาว่าเธอน่าจะอาศัยอยู่ลำพังในบ้านหลังนี้ เขารอจนเห็นทัชชาเข้าบ้านอย่างปลอดภัยแล้วจึงยอมขับรถจากไปทัชชาขมวดคิ้วมองประตูที่ควรมีแม่กุญ

“พี่ยุตคงยังไม่หายดีมั้งคะพี่เบ็ตตี้ ตั้งแต่ออกมาจากป่าก็อยู่แต่ในโรงพยาบาล เพิ่งกลับบ้านได้ไม่กี่วันนี่เองมั้งพี่” เปรี้ยวยิ้มแหย ๆ พร้อมกับแก้ตัวแทนเพื่อนร่วมงาน“ฮึ...ป่วยก็ให้สัมภาษณ์ได้ แต่นี่เหมือนคนไม่ใส่ใจต่างหาก”เบ็ตตี้บ่นกระปอดกระแปดแม้จริง ๆ จะรู้อยู่แก่ใจว่าเกวลีเป็นฝ่ายขอร้องไม่ให้ดึงปยุตเข้ามายุ่งเกี่ยวเพราะไม่อยากสร้างความยุ่งยากใจให้ผู้มีพระคุณ แค่ที่ชายหนุ่มช่วยเธอออกมาจากป่าได้ เกวลีก็ถือว่าเป็นบุญคุณที่เธอยังไม่สามารถชดใช้ให้เขาได้แล้ว“ถ้าอย่างนั้นพี่ฝากคุณเปรี้ยวช่วยดูแลยายกรีนแทนพี่ด้วย ช่วงนี้งานพี่ก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาส่วนตัวเลยเหมือนกัน ต้องวิ่งไปดูคนนู้นทีคนนี้ทีให้วุ่นวาย แล้วแม่สาว ๆ พวกนี้เขาก็ขยันหาเรื่องปวดหัวมาให้พี่ตามแก้กันทุกคนจริง ๆ เชียวคุณเปรี้ยว” เบ็ตตี้อดบ่นถึงสาว ๆ ในความดูแลด้วยความระอาปนเอ็นดูให้บอดี้การ์ดคนใหม่ของเกวลีฟังไม่ได้“ค่ะ...เปรี้ยวจะพยายามทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีของคุณกรีนแทนทุกคนนะคะ” บอดี้การ์ดสาวรับปากเบา ๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองไปทางเวทีมองเกวลีด้วยความรู้สึกเห็นใจ“พี่ขอบคุณแทนยายกรีนจริง ๆ ค่ะ” เบ็ตตี้เอ่ยเสียงอ่อนแล้วจึงเหลือบมองนา

“พี่ขอโทษที่มากวนเวลาเราดึก ๆ” ปยุตเอ่ยเสียงเรียบ“ไม่กวนหรอกค่ะ แนนเพิ่งแวะไปดูช่ามันมา”“วันนี้เป็นยังไงบ้าง ช่าอาการดีขึ้นบ้างไหม” ปยุตถามน้องสาวนภาศิริด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ก็เอาแต่นั่งเหม่อเหมือนเดิมแหละพี่ยุต แนนถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ ดีหน่อยที่มันยังยอมกินอะไรบ้าง”“ขอโทษนะคะ พวกคุณช่วยบอกฉันก่อนได้ไหมว่ากำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่ แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับฉันไม่ทราบ”เกวลีถามขัดขึ้นด้วยความหงุดหงิด เธอเหนื่อย เธอง่วง อยากพักผ่อนจะแย่อยู่แล้ว ดึกขนาดนี้เธอไม่มีอารมณ์จะเยี่ยมไข้ใครตอนนี้ทั้งนั้น“พี่ยุตพาคุณกรีนมาเยี่ยมช่าเหรอคะ” แนนทำตาปริบมองหน้าสองหนุ่มสาวสลับกันไปมา“เดี๋ยวพี่คุยกับเธอเอง แนนไปนอนเถอะ ขอบใจนะที่มาช่วยพี่ดูแลช่า”“ไม่เป็นไรค่ะ ช่ามันเป็นเพื่อนของแนนนี่คะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้ปยุตก่อนจะหันไปเอ่ยกับศิลปินสาวเบา ๆ “แนนไปนอนนะคะคุณกรีน แล้วพรุ่งนี้แนนจะมาแนะนำตัวกับคุณอีกทีค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”เกวลียังไม่ทันเปิดปากเอ่ยอะไรซ้ำยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หล่อนก็หันหลังเดินจากไปเสียแล้ว สรุปว่าเธอก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าปยุตพาเธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วผู้หญิงที่ชื่อช่าคือใคร เกี่ยวอ

ปยุตแตะขอบกางเกงยีนส์ที่หญิงสาวสวมและเริ่มลงมือปลดดุมดึงลงมาตามเรียวขาขาว เขาเงยหน้าขึ้นสบตากลมหวานที่รีบเบือนหนีสายตาเรียกร้องของเขาใบหน้าตลอดจนถึงเนื้อตัวของเธอแดงจัดเพราะความอาย แต่เพราะตัดสินใจพลีกายสังเวยเป็นเครื่องชดใช้ให้กับทุกสิ่งที่เขาสูญเสีย เธอจึงสู้อุตส่าห์ข่มความอายยินยอมทำตามที่เขาเรียกร้องโดยไม่ปริปาก ร่างกายตลอดจนใบหน้าของเธอร้อนผ่าวยามถูกสายตาคมกวาดมองทุกสัดส่วนอย่างเปิดเผย แต่สู้ทนนั่งนิ่งปล่อยให้เขาชื่นชมตามอำเภอใจริมฝีปากหยักเปิดยิ้มพึงพอใจ ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนย้ายสำรวจผิวสะอางทุกสัดส่วน ตั้งแต่ทรวงอกงดงาม หน้าท้องราบแบนไร้ไขมันไปจนเรียวขาเสลาได้สัดส่วนอย่างเชื่องช้า ยั่วเย้าหยอกเอินหญิงสาวทุกสัมผัส เขารู้สึกได้ถึงอาการตัวสั่นของคนตรงหน้า เธอหลับตาปี๋และสะดุ้งทุกครั้งที่ฝ่ามือร้อนแตะต้องตรงจุดไวต่อสัมผัสเขาจับขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดวางบนบ่าโดยไม่ยอมให้เธอได้ขัดขืน ดวงตากลมเปิดกว้างพร้อมกับรีบส่ายศีรษะปฏิเสธและพยายามจะดึงขาลง แต่เขาหรือจะยินยอมให้เธอทำได้ดังใจ ใบหน้าคมค่อย ๆ โน้มต่ำลงจนน่าหวาดเสียวก่อนที่เขาจะเข้าครอบครองความเร้นลับของเธอไว้ด้วยริมฝีปาก“อื้ม...”เก