All Chapters of เพลงรักสีเพลิง: Chapter 131 - Chapter 138

ในเวลาใกล้จะหกโมงเย็นเกวลียืนเกาขอบหน้าต่างทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังอ่อนแสงในเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า แสงสีส้มเรืองรองสะท้อนไปทั่วทั้งบริเวณ งดงามแต่กลับทำให้เธอรู้สึกหดหู่เมื่อนึกถึงท้องฟ้าผืนเดียวกันที่เคยเห็นกลางป่าไม่ไกลจากที่นี่นัก กาญจนบุรี...ที่ที่เธอไม่มีวันจะลืมเกือบครบสัปดาห์แล้วสินะที่เธอมาช่วยพี่ชายดูแลทัชชาซึ่งยังคงเดินได้ไม่คล่องนัก กฤตินไม่มีวันรู้ว่าเธอรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องกลับมาที่นี่อีกในเมื่อเธอไม่เคยคิดจะปริปาก แค่เห็นพี่ชายสบายใจเธอก็ยินดีที่จะทนแบกความทุกข์ไว้ในใจตัวเองลำพัง ยิ่งต้องอยู่ใกล้ทัชชาเท่าไหร่เธอก็ยิ่งคิดถึงผู้ชายบ้า ๆ คนนั้นมากขึ้นเท่ากันทั้งที่เธอเกลียดเขาจับใจ เกลียดที่เขาทำลายชีวิตและศักดิ์ศรีของเธอ เกลียดที่เขาพรากคนที่เธอรักที่สุดไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืน เกลียดที่เขารักแต่แพรไหม เธออยากจะรู้ใจเขานักว่าเคยมีสักครั้งบ้างไหมที่เขาจะคิดรักเธอแต่ทำไมยิ่งบอกตัวเองว่าเกลียดเขามากแค่ไหน หัวใจเธอกลับร่ำไห้โหยหาอ้อมแขนของเขามากขึ้นเท่านั้น เธออยากได้รับคำปลอบโยนจากเขาในขณะเดียวกันก็อยากผลักไส้เขาไปจากชีวิตเธอเช่นกันริมฝีปากอิ่

ทำไมนะ...เมื่อก่อนเขาไม่เคยรู้สึกกับเธอถึงขนาดนี้แต่ทำไมยิ่งได้อยู่ใกล้ ยิ่งได้ครอบครอง เขาจึงยิ่งอยากจะเป็นเจ้าของเธอเพียงผู้เดียว แค่คิดว่าเธอจะมีใครใหม่ เขาก็รู้สึกแทบจะขาดใจ เขารักเกวลี ต้องการเธอ และต้องการอยู่กับเธอไปตลอดจนชั่วชีวิต“แต่งงานกับผมนะกรีน” “ถ้ากรีนบอกว่าไม่แต่งละคะ...” เธอถามเบา ๆ กับซอกคอของเขา“ผมก็จะฉุดคุณไปอยู่กับผม ไปอยู่ในทีที่มีแค่เราสองคน ไม่ให้พ่อแม่ของคุณตามหาเราเจอ ผมไม่ยอมให้พวกท่านยกคุณให้กับไอ้หมอหน้าตี๋นั่นแน่ ๆ” ความหึงทำให้ลมหายใจของปยุตสะดุดเพราะอารมณ์ที่หงุดหงิดจากการคิดถึงใบหน้าหมอหนุ่ม“แล้วคุณไม่หึงพี่คุณแล้วเหรอคะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมและกระตาปริบรอฟังคำตอบ“หึง...ผมหึงผู้ชายทุกคนที่ได้อยู่ใกล้คุณ กลัวว่าคนพวกนั้นจะมีโอกาสถึงเนื้อถึงตัวคุณเหมือนที่ผมเคยมี” เขายอมรับอย่างไม่ชอบใจ“คุณไม่ไว้ใจกรีน...” เธอยกคิ้วสูงมองเขาด้วยความรู้สึกชักจะไม่ชอบใจขึ้นมา“ผมไม่ไว้ใจผู้ชายพวกนั้นต่างหาก ขนาดผมเคยตั้งใจจะเกลียดคุณยังเผลอตกลงมาในหลุมเสน่ห์ของคุณจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น ยิ่งได้อยู่ใกล้ก็ยิ่งอยากจะสัมผัส ยิ่งเห็นก็ยิ่งหวง ผมไม่มีวันยอมเปิดโอกาสให้ผู้ชา

“แต่หนูจะแต่งกับคุณปยุตเท่านั้นคะพ่อ หนูไม่ได้รักพี่หมอวี หนูรักคุณยุต” เกวลีเอ่ยอย่างดื้อดึง“ไอ้กรีน! นี่แกเห็นมันดีกว่าพ่ออย่างนั้นเหรอ” ท่านกอบศักดิ์หันไปจ้องหน้าบุตรสาวอย่างเอาเรื่อง“หนูไม่มีวันเห็นเขาหรือใครดีกว่าพ่อแน่นอน แต่พ่อไม่มีเหตุผลนี่คะ หนูเป็นคนมีชีวิตจิตใจนะคะ อยู่ ๆ พ่อจะเอาหนูไปยกให้ใครที่ไหนทั้งที่หนูไม่เต็มใจได้ยังไงล่ะ หนูไม่มีวันยอม” เธอเถียงพร้อมกับทำหน้าง้ำใส่บิดาปยุตมองสองพ่อลูกถกเถียงกันไปมาด้วยความรู้สึกอ่อนใจ เพราะทั้งสองคนเหมือนถอดกันมาทั้งใบหน้าและท่าทางเอาเรื่อง ดูใบหน้าหงุดหงิดแสดงความไม่ได้ดังใจของคนเป็นพ่อก็พอจะรู้ว่าการต่อล้อต่อเถียงในลักษณะเอาชนะคะคานกันของสองพ่อลูกไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกอย่างแน่นอน เพียงแต่ครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่กว่าทุกครั้งเท่านั้นเอง“แม่ว่าเราเข้าไปนั่งคุยกันดี ๆ จะดีกว่านะ มายืนทะเลาะกันอยู่อย่างนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก คุยกันแบบผู้ใหญ่จะดีกว่าไหมคุณ” เจ๊หม่วยซึ่งยอมรับอะไร ๆ ได้ดีกว่าคนเป็นสามีเอ่ยขัดขึ้นเบา ๆ“ไม่จำเป็น บ้านผมไม่ต้อนรับไอ้พวกหน้าตัวเมีย” ท่านยังไม่วายพาลพะโลพะเล“พ่อขา...” เธอกอดเอวท่านพลางส่งเสียงอ้อนใหม่

“เหน็บกินเหรอครับ” ปยุตกระซิบถามเบา ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มนั่งไม่นิ่ง“นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบเบา ๆ พร้อมส่งยิ้มแหย ๆ ให้เขา“อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวผมนวดให้” เขาเอ่ยปลอบพร้อมกับส่งยิ้มให้กำลังใจกระทั่งพิธีช่วงเช้าสิ้นสุดแขกเหลื่อจึงเริ่มทยอยกันกลับ ส่วนงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสจะถูกจัดขึ้นในตอนค่ำที่โรงแรมทำให้บ่าวสาวมีเวลาพักผ่อนอีกหลายชั่วโมงทีเดียว“เป็นยังไงบ้างคะคุณกรีน เมื่อยขาหรือเปล่า” ทัชชาถามยิ้ม ๆ เมื่อเห็นเจ้าบ่าวประคองเจ้าสาวลงจากตั่งน้ำสังข์ด้วยอาการทะนุถนอม“เหน็บกินค่ะ เดี๋ยวพอถึงคราวคุณช่าแต่งกับพี่กายบ้างแล้วจะรู้ว่ากรีนต้องอดทนแค่ไหน”“บ่นเก่งจริงคุณภรรยา ไป...เดี๋ยวผมจะไปนวดให้” ปยุตเอ่ยอย่างเอาใจ“หวานจริงนะคะพี่ยุต” ทัชชายิ้มบาง ๆ มองทั้งคู่อย่างมีความสุขและอดคิดไม่ได้ว่า หากเธอไม่มีกฤตินเคียงข้าง วันนี้เธอจะอิจฉาเกวลีมากสักแค่ไหน“พูดอย่างกับคุณกายเขาไม่หวานกับเราแนะ พี่เห็นร้องเรียกแต่เมียจ๊ะเมียจ๋าตั้งแต่เช้าจรดค่ำจนทุกคนในบ้านเขาพากันเลี่ยนกินของหวานไม่ลงกันไปหมด” ปยุตกระเซ้าหญิงสาวยิ้ม ๆ“อื้อ...คุณกรีนดูพี่ยุตสิคะ” ทัชชาอายจนหน้าแดงรีบหันไปหาคนช่วย“น่ารักดีออกคะ ก