Alle Kapitel von เพลงรักสีเพลิง: Kapitel 61 – Kapitel 70

หญิงสาวกลับเข้ามาอีกครั้งในเวลาแดดหุบพร้อมปลาจำนวนหนึ่งกับใบตองและกิ่งไม้ เธอวางทุกอย่างกองไว้ข้างกองฟืนและเดินเข้าไปหยุดข้างกายชายหนุ่มซึ่งดูท่าทางเหมือนจะนอนไม่สบายเท่าไหร่นัก เธอยื่นมือออกไปอังหน้าผากวัดความร้อนและต้องกระตุกมือกลับอย่างรวดเร็วเพราะหน้าผากของเขาร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ท่าทางกระสับกระส่ายของเขาทำให้เธอเริ่มเป็นห่วง“คุณยุต”เธอร้องเรียกน้ำเสียงห่วงใย ขณะละล้าละลังว่าจะทำยังไงต่อก่อนตัดสินใจปลดเสื้อผ้าที่ชุ่มชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อของเขาออกจากร่างแม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับสภาพเกือบเปลือยของชายหนุ่มจนหน้าตาร้อนผะผ่าวแต่ความปลอดภัยของเขาย่อมจะสำคัญกว่าเธอรีบนำเสื้อกล้ามที่ถอดออกจากตัวชายหนุ่มชุบน้ำและเช็ดไล่ความร้อนให้เขาอย่างรวดเร็ว หลังระบายความร้อนจากร่างแกร่งได้ในระดับหนึ่งจึงจับเสื้อตัวเดิมคลุมปกปิดตัวของเขาไว้ง่าย ๆ ในขณะที่เขายังคงกระสับกระส่ายเพราะพิษไข้ เขาต้องการยาฆ่าเชื้อและบรรเทาไข้แต่ในป่าเช่นนี้เธอจะหามันได้จากที่ไหน เกวลีเริ่มวิตกและเป็นห่วงในความปลอดภัยของเขาขึ้นมาจับใจเกวลีซุกตัวนอนเบียดเบียดแนบร่างร้อนผ่าวของบอดี้การ์ดหนุ่มไม่ห่างเพราะความหวาดหวั่นในความมืด

เธอสัมผัสได้ถึงรสเลือดปะแล่มคาวคลุ้งอยู่ในโพรงปาก เกวลีพยายามผลักไส้ร่างแกร่งอย่างร้อนรนแต่ทว่าเรี่ยวแรงน้อยนิดของเธอกลับไม่สามารถต่อกรกับพละกำลังช้างสารของคนป่วยซึ่งไม่น่าจะมีแรงขนาดนั้นได้“อื้อ...”หญิงสาวครางประท้วงขณะใช้มือคู่เล็กทุบตีลงบนแผ่นหลังกว้าง พยายามดิ้นสุดฤทธิ์ไม่สนใจความเจ็บที่เกิดยามแผ่นหลังเนียนครูดเสียดสีไปกับผืนผิวขรุขระของพื้นถ้ำลางแห่งหายนะทำให้ดวงตาคู่สวยเจิ่งนองไปด้วยหยดน้ำเมื่อรับรู้ได้ถึงความกร้าวกระด้างที่เบียดชิดเรียวขา เสื้อผ้าน้อยชิ้นบนเรือนกายถูกฝ่ามือหยาบปลดทึ้งไม่ถนอมจนหลุดลุ่ยไร้สภาพสร้างความรู้สึกอดสูให้กับหญิงสาว และทันที่ชายหนุ่มผละริมฝีปากออก ปล่อยเรียวปากอิ่มเป็นอิสระ เธอถึงกลับร้องไห้โฮลั่นถ้ำด้วยความตื่นกลัวแต่คนป่วยไม่มีทีท่าจะใยดีกับการต่อต้านของเธอเลยแม้แต่น้อยเพราะความเจ็บแค้นจากปมในใจตั้งแต่อดีตกำลังระเบิดตูมออกมาในรูปแบบของอารมณ์ที่ปยุตใช้ห้ำหั่นหญิงสาวอย่างไร้ปรานีเวลานี้เธออยากจะดิ้นรนตะกายหนี แต่ติดที่เรี่ยวแรงที่มีเริ่มหดหายเพราะความอ่อนล้าซึ่งสะสมมาอย่างต่อเนื่องทั้งวัน ผิวกายสะอ้านสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวและริมฝีปากที่เต็มไปด้

“ผมทิ้งคุณไว้แบบนี้ไม่ได้กรีน ผมจะพาคุณผ่านมันไปด้วยกัน ไว้ใจผมได้ไหม” เขาวิงวอนเธอด้วยสายตาสำนึกผิด“ไม่...ฉันขอร้อง ปล่อยฉัน” เธอพยายามจะขืนตัวออกแต่มันยิ่งทำให้เธอเจ็บเมื่อต้องขยับ“ชู้ว์...อย่าขยับ มันจะทำให้คุณยิ่งเจ็บ ได้โปรดยกโทษให้ผมเกวลี” เขารั้งตัวเธอไว้พร้อมเอ่ยปลอบเสียงอ่อนพร้อมกับตัดสินใจเดินหน้าทำตามที่คิดไม่ฟังเสียงหญิงสาวเวลานี้ปยุตรู้ตัวแล้วว่ากำลังอยู่ที่ใดกับใคร สติของเขาตื่นเต็มที่ไม่ได้ครึ่งหลับครึ่งตื่นเหมือนเช่นเคย จูบของเขาจึงไม่หวานซึ้งเหมือนที่มอบให้แพรไหมในฝันทว่าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเว้าวอนขอโทษหญิงสาวด้วยความรู้สึกจากใจ มือหยาบเคลื่อนย้ายไปทั่วเรือนกายต่อต้านอย่างงอนง้อขอให้เธออภัย ริมฝีปากอุ่นเวียนกระซิบคำหวานข้างใบหูหญิงสาว“คุณหวานมากกรีน หวานจนผมแทบทนรอให้คุณพร้อมต้อนรับผมแทบไม่ไหวแล้วรู้ไหม...”เขากล่าวพร้อมมอบจูบเร่าร้อนลงบนริมฝีปากเธออีกครั้งพร้อมกับโอบประคองทรวงอกขนาดเหมาะกับเรือนร่างแบบบางของเธอไว้อย่างถนอม ไล้วนส่วนปลายยั่วเย้าอารมณ์สาวให้หวามไหว ล้อหลอกให้เธอเริ่มผ่อนคลายอาการเกร็งเขาขยับตัวอย่างเชื่องช้าและค่อย ๆ รุกทีละนิดจนคนด้อยประสบการ

“โชคดีที่พวกเขามาไม่ทันเห็นนางกินรีตอนถอดปีกถอดหางเล่นน้ำนะ” ปยุตกระซิบแหย่หญิงสาวเบา ๆ พอได้ยินกันแค่สองคน“...” เธอสะบัดตามองค้อนโดยไม่ต่อความกับเขารีบเดินหนีเข้าไปพูดคุยกับนายทหารหนุ่มคนหนึ่งแทนปยุตมองหญิงสาวยิ้ม ๆ แต่ทันทีที่คิดถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนซึ่งเพิ่งผ่านพ้นไป รอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหายพร้อมเสียงถอนหายใจพรืดใหญ่ แววตาแสดงให้เห็นถึงความเครียด เขายังคิดไม่ตกว่าจะแก้ปัญหาที่เกิดจากความผิดพลาดของตนในครั้งนี้อย่างไร เดินหน้ารับผิดชอบเธอ...ก็เท่ากับทำผิดต่อวิญญาณของแพรไหม แต่ถ้าไม่ เขาก็ผิดต่อเกวลีเช่นกัน เขาควรตัดสินใจอย่างไรกับเรื่องนี้ดี“อะไรนะ! พวกมึงเจอตัวน้องกูแล้วอย่างนั้นเหรอ” กฤตินตะโกนผ่านโทรศัพท์ในมือดังลั่นเมื่อเพื่อนนายทหารโทรมารายงานข่าวคราวของเกวลี“แล้วตอนนี้ยายกรีนอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร” เขาถามเสียงรัวพลางจดจ่ออยู่กับคำตอบของปลายสาย“บอกยายกรีนด้วยว่ากูจะไปหาเดี๋ยวนี้” กฤตินฝากถึงน้องสาวก่อนตัดสายเมื่อได้รับคำตอบนายทหารหนุ่มถอนหายใจแรง รู้สึกโล่งอกไปเปราะกับเรื่องของเกวลีแต่กับเรื่องของหญิงสาวอีกคนนี่สิ เขายังตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำเช่นไรกับเธอ ถ้าสิ่งที่ทัชชาพูดมาโ

“คุณช่าไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้ได้หรอกพี่กาย เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ถึงจะแค้นกรีนแค่ไหนแต่ก็คงไม่ทำกันถึงขนาดนี้แน่ ส่วนคุณยุต...เขาช่วยกรีนไว้หลายครั้ง กรีนมั่นใจว่าพวกเขาไม่ใช่คนร้ายค่ะ”เกวลีเอ่ยด้วยความมั่นใจ ถึงเธอจะไม่รู้จักทัชชาเป็นการส่วนตัว แต่จากเสียงล่ำลือเกี่ยวกับความเก่งกาจในการทำงานหน้าที่พีอาร์บริษัทของหญิงสาวและความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อแก่เพื่อนร่วมงานแม้เจ้าหล่อนจะมีนิสัยแรง ๆ หลายอย่างก็ตาม เกวลีจึงมั่นใจว่าผู้หญิงอย่างทัชชาไม่มีทางทำเรื่องร้ายกาจขนาดนี้ได้แน่ ๆ“พี่ว่าอย่าเพิ่งวางใจนักก็ดี ถึงเรื่องในวันนี้จะไม่เกี่ยวกับหล่อน แต่ผู้หญิงอารมณ์ร้ายเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างยายนั่น สักวันอาจสร้างปัญหาให้แกก็ได้ ใครจะไปรู้” กฤตินเผลอเอ่ยถึงหญิงสาวเจ้าอารมณ์คนนั้นตามที่รู้สึก“พี่กายพูดเหมือนกับว่ารู้จักกับคุณช่าแล้วอย่างนั้นแหละ” เกวลีขมวดคิ้วเอียงคอมองพี่ชายเหมือนจะจับพิรุธ“เปล่า...ฉันจะไปรู้จักหล่อนได้ยังไง” กฤตินรีบปฏิเสธเสียงสูงพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงรีบหาทางเลี่ยงเอาตัวรอดจากสายตาระแวงของเกวลีทันที“เดี๋ยวฉันไปดูอาการบอดี้การ์ดของแกหน่อยดีกว่า เขาอุตส่าห์เสี่ย