All Chapters of เพลงรักสีเพลิง: Chapter 101 - Chapter 110

“ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะเป็นห่วงคุณมากนะ” น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยขึ้นลอย ๆ“ใครคะ...พี่เบ็ตนะเหรอ” คิ้วเรียวยกสูง เธอมองเขาด้วยสายตามีคำถาม ไม่แน่ใจว่าเขากำลังพูดถึงพี่เบ็ตตี้อยู่หรือเปล่า“คุณากร...เขาคงเป็นห่วงคุณมากละสิ” เขาถามไม่ปกปิดอาการไม่พอใจ“ค่ะ พี่คุณกับพวกเรา ฉันหมายถึงเพื่อน ๆ อีกสามคนในวงน่ะ พวกเราสนิทกันตั้งแต่เพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ ก็เป็นธรรมดาที่เขาจะเป็นห่วงฉัน ทำไมเหรอคะ” เธอมองเขาด้วยความสงสัย“เปล่า ผมแค่แปลกใจที่เห็นเขาเป็นข่าวกับเพื่อน ๆ ของคุณแต่กลับดูจะให้ความสนิทสนมกับคุณมากกว่าคนอื่นซะด้วยซ้ำ”“ทำไมคุณขับรถช้าจังคะ ขืนขับเร็วกว่าเต่านิดเดียวแบบนี้กว่าจะถึงกรุงเทพคงมืดแน่ ๆ” เธอเปลี่ยนบทสนทนาออกจากเรื่องของคุณากรเมื่อสังเกตไมค์ความเร็วบนหน้าปัดหน้ารถ“ทำไม...กลัวถึงห้องดึกแล้วจะนัดหมอนั่นไม่ทันหรือไง” เขายังพาลเรื่องคุณากรไม่เลิก น้ำเสียงจึงออกจะติดหงุดหงิดจนสังเกตุได้“เอ๊ะ!...คุณนี่ยังไงนะ ฉันกลัวว่าคุณจะกลับถึงบ้านดึกต่างหากล่ะ”“บ้านผมในกรุงเทพก็มี คุณลืมไปแล้วหรือไง” เขาปลายตามองเธอขณะเอ่ยเสียงเรียบ“ใครจะไปรู้คุณล่ะ ฉันก็นึกว่าคุณจะห่วงคุณช่าจนต้องรีบกลับนะสิ

“ขืนนายยังไม่ยอมรับความจริงแบบนี้ คนที่เจ็บที่สุดไม่ใช่มีแค่นายคนเดียวนะยุต ทั้งคุณกรีน ทัชชาก็คงเจ็บปวดไม่แพ้นายเหมือนกัน” นภาศิริถอนหายใจแรง“ฉันไม่ใช่คนสำคัญสำหรับเขา เกวลีจะมาเจ็บปวดเพราะฉันเรื่องอะไร” ปยุตเถียงด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด อดนึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มของศิลปินสาวเมื่อพบคุณากรขึ้นมาไม่ได้“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกสำคัญหรือไม่สำคัญสำหรับคุณกรีนเขาแค่ไหน” นภาศิริทำเสียงหนักพร้อมกับขยับตัวตรงโน้มใบหน้าเข้าไปมองเพื่อนใกล้ ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ฉันอยากจะเตือนแกไว้อย่างนะ คุณกรีนไม่ใช่ผู้หญิงที่แกจะไปทำเล่น ๆ กับเธอได้ ชาติตระกูล การศึกษา อาชีพรวมถึงฐานะทางสังคมของเธอไม่ใช่สิ่งที่แกจะเอามาเหยียบย่ำเล่น ๆ แบบนี้ และที่สำคัญ แกเองก็น่าจะรู้ดีอยู่แกใจว่าเธอเป็นคนน่ารัก เธอไม่สมควรถูกแกดึงให้ตกมาอยู่ในที่ต่ำเพราะความแค้นบ้า ๆ บอ ๆ ในเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดของเธอแบบนี้ เข้าใจไหม”“ดูแกจะเข้าข้างยายนั่นมากกว่าเพื่อนตัวเองอีกนะ” ปยุตยกคิ้วสูงสบตาเพื่อนนิ่ง ๆ“ฉันถามแกตรง ๆ เลยนะ คุณกรีนสำคัญกับแกแค่ไหน” นภาศิริยิงคำถามโดนใจดำเพื่อนเข้าตรงจุด“หล่อนก็เป็นแค่นายจ้าง...” ปยุตตอบเสียงแผ่วพร้อมกับดึงตัว

“เป็นอะไรไปหรือเปล่าฮึ หน้าตาแกดูซีด ๆ ชอบกลนะกรีน” กฤตินวางทัพพีในมือพร้อมกับหรี่ไฟอ่อนและหันไปล้างมือก่อนจะเช็ดจนแห้งแล้วจึงเดินตรงเข้ามาสัมผัสหน้าผากคนเป็นน้องเบา ๆ เพื่อวัดไข้“เมื่อคืนกรีนคงนอนดึกไปหน่อยค่ะพี่กาย เลยรู้สึกคลื่นไส้เวียนหัวชอบกล กรีนขอข้าวนิดเดียวพอนะคะ”“ไปหาหมอไหม...เดี๋ยวพี่พาไป” กฤตินถามก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับไปตักข้าวต้มในหม้อใส่ชามและเดินกลับมาวางบนโต๊ะให้เกวลี“อย่าเพิ่งเลยค่ะ กรีนยังไม่อยากออกไปไหนตอนนี้ พี่กายไม่ต้องเป็นห่วงกรีนหรอกค่ะ รีบไปหาคุณช่าและตกลงกับเธอให้เรียบร้อยจะดีกว่า ทางนี้กรีนยังมีพี่เบ็ตตี้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เดี๋ยวกรีนโทรรบกวนพี่เบ็ตให้พาไปหาหมอเองก็ได้ค่ะ”“แต่ว่าแกป่วยอยู่อย่างนี้จะไม่ให้พี่เป็นห่วงได้ยังไง” กฤตินมีสีหน้าลำบากใจ“กรีนไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะพี่กาย คุณช่าเธอป่วยมากกว่ากรีนอีก พี่กายต้องสนใจเธอมากกว่ากรีนสิคะ ในเมื่อพี่กายทำผิดต่อเธอไว้ขนาดนั้น” เกวลีเตือนพี่ชายเสียงอ่อน“ถ้าอย่างนั้นแกกินข้าวเถอะ เดี๋ยวพี่กินเสร็จแล้วจะไปแวะรับคุณแนนเขาที่บ้าน นัดเขาไว้แล้วหละ” กฤตินเอ่ยหลังตักข้าวต้มใส่ชามถือมาวางข้างน้องและทรุดตัวนั่งลงก

“นี่ขนาดแกป่วยอยู่นะเนี่ย...แกยังอาละวาดได้ขนาดนี้เลยเหรอวะช่า” นันทนาถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางมองเศษแก้วเกลื่อนพื้นด้วยความเบื่อหน่าย เพราะมันกลายเป็นหน้าที่ของเธอที่ต้องเก็บกวาดนะสิ“แกก็อย่าให้ไอ้บ้านั่นเข้ามาสิ ฉันเกลียดมัน แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ามันทำอะไรไว้กับฉันบ้าง” ทัชชาเถียงเสียงขุ่น“ฉันรู้...แต่ว่าเขาก็สำนึกผิดและต้องการมาขอโทษแกจริง ๆ แกจะลองเปิดใจมองเขาใหม่ไม่ได้เหรอวะช่า” นันทนาเตือนเพื่อนเสียงอ่อนพลางเดินเลี่ยงเศษแก้วขยับเข้าไปยืนข้างเตียง“ไม่มีทาง ฉันเกลียดพวกมัน แกได้ยินไหม ฉันเกลียด” ทัชชาตอบเสียงแข็งกระด้าง ดวงตาเป็นประกายเกรี้ยวกราด“ไฟแค้นมันร้อนนะไอ้ช่า มันไม่ได้แค่เผาใจแกเท่านั้น มันยังเผาใจพวกเราทุกคนที่รักแกให้มอดไหม้ไปด้วย ฉัน พี่ยุต พี่นท พวกเรารักแก แกก็รู้ใช่ไหม...แล้วถ้าแกทำร้ายตัวเองเพราะมัวแต่จมอยู่ในไฟอาฆาตแบบนี้ก็เท่ากับแกพลอยทำร้ายพวกเราทุกคนนะทัชชา”“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง ให้ฉันยอมยกโทษให้พวกมัน ให้นังนั่นมีความสุขกับพี่ยุตบนกองทุกข์ของฉันอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง ฉันไม่ยอม แกเข้าใจไหมว่าฉันไม่มีวันยอม” ทัชชาโวยวายเสียงลั่น“แล้วแกคิดว่าการยอมหรือไม่ยอมของแ

“ทีหน้าผัวละไม่อยากจะเห็นหน้า แต่ถ้าเป็นคุณปยุตละก็ พี่ยุตคะ พี่ยุตขา ทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวานประจบเขาเชียวนะ” กฤตินแซวด้วยความหมั่นไส้“แกไม่ใช่ผัวฉัน แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉันด้วย ออกไป อย่าเสล่อเข้ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฉันเกลียดแก”คำก็ไล่ สองคำก็ไล่...คำพูดไม่รักษาน้ำใจของหล่อนทำให้คนอารมณ์ร้อนโดยปกติอย่างกฤตินชักจะหมดความอดทน ก้าวพรวดเดียวถึงร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่กลางเตียง เล่นเอาเจ้าหล่อนขวัญผวา เบิกตากว้างมองเขาหน้าตาตื่น“จะต้องให้ทบทวนไหมว่าเราเคยเป็นผัวเมียกันด้วยท่าไหนต่อท่าไหนบ้างนะ”เขาก้มลงเท้าแขนค่อมร่างเธอ สบตากันใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผะผ่าว...กลิ่นเหงื่อและกลิ่นน้ำยาโกนหนวดผสานกับกลิ่นบุหรี่ระเหยจากร่างสูงเข้าจมูกเธอจนทัชชาเริ่มจะหวาดหวั่น พยายามจะขยับตัวอย่างยากลำบากเพราะอาการอกสั่นขวัญแขวนกิริยาทำท่าจะกระโดดหนีกับใบหน้าตื่นกลัวของทัชชาทำให้เขารู้ว่าเธอกลัวเขาแม้จะพยายามทำเป็นกล้าข่มความประหวั่นพรั่นพึงไว้ภายในสักแค่ไหนก็ตาม แต่แววตาหวั่นไหวของเธอก็ไม่สามารถปิดได้มิด ดังนั้น ดวงตาจ้าไปด้วยเพลิงอารมณ์ของเขาจึงคลายตัวอ่อนโยนลงหน้าหวาน ๆ ดวงตาตร