All Chapters of เพลงรักสีเพลิง: Chapter 71 - Chapter 79

กฤตินยืนมองตามท้ายรถของตนที่มีพลทหารทำหน้าที่ขับไปส่งเกวลีและปยุตเดินทางกลับเข้ากรุงเทพเคลื่อนไปจนลับสายตาด้วยความรู้สึกโล่งอก ต่อไปก็เหลือปัญหาเรื่องทัชชาที่เขาจะต้องจัดการแก้ไขให้จบเร็วที่สุด เพราะเขายังมีปัญหาใหญ่กว่าอย่างเรื่องของไอ้เสี่ยดำเกิงรอให้กลับไปจัดการอยู่นายทหารหนุ่มสูดลมหายใจเต็มปอดเตรียมตัวที่จะกลับไปรับมือกับทัชชา ไม่รู้ว่าเธอจะออกฤทธิ์ออกเดชสักแค่ไหนกับการเจรจาสงบศึกและคำขอโทษของเขา แค่คิดชายหนุ่มก็ถอนหายหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินลัดเราะแทรกตัวไปตามพุ่มไม้ทะลุสวนหลังบ้านผ่านรั้วไม้ระแนงออกไปยังที่ดินรกร้างซึ่งมีบ้านไม้ทรุดโทรมปลูกสร้างอยู่โดดเด่นกลางลานดินที่รายล้อมไปด้วยแมกไม้นานาพันธ์“กรี๊ดดดด...ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ” เสียงโวยวายของทัชชาลอยตามสายลมผ่านเข้าโสตหูของเขาตั้งแต่ยังไม่ทันโผล่พ้นแนวไม้ซะด้วยซ้ำ“เฮ้อ...ยายสิบแปดหลอดเอ๊ย อาละวาดลั่นทุ่งแบบนี้จะคุยกันดี ๆ รู้เรื่องไหมวะเนี่ย” เขาสบถขณะถอนหายใจและรีบเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังบ้านไม้ที่เห็นอยู่ตรงหน้า“ไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว แกอยู่ที่ไหนกลับมาปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ลูกหมา” ทัชชาตะโกนด่าชายหนุ่มซึ่งกำลังวิ่

“ผมพูดเรื่องจริง แล้วคุณก็หยุดใช้แต่อารมณ์ได้แล้วมันไม่มีประโยชน์และก็ไม่ช่วยให้คุณได้ความสาวกลับคืนมาหรอกน่า” เสียงทุ้มเอ่ยแหบพร่าลงทุกขณะ จมูกโด่งเริ่มปฏิบัติการล่วงเกินลำคอระหง ริมฝีปากไต่ไล่ขบใบหูนุ่มเบา ๆ อย่างหยอกเอิน“ลุกไปจากตัวฉันนะ แล้วก็พาฉันกลับไปส่งบ้านเดี๋ยวนี้” เธอร้องสั่งเสียงสั่นเพราะใจตัวเองก็เริ่มจะสั่นไปกับสัมผัสใกล้ชิดเกินจำเป็นของเขาแล้วเช่นกัน“คุณกำลังกลัวใจตัวเองใช่ไหมทัชชา ร่างกายคุณมันกำลังคุ้นชิ้นกับสัมผัสของผมเหมือนที่ผมก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับคุณใช่ไหม” ริมฝีปากร้อนผ่าวกระซิบแผ่วก่อนจะส่งปลายลิ้นสากลงหยอกยั่วเย้าแหย่เข้าไปในรูหูของเธอ“อี๊...เอาลิ้นของแกออกไปจากรูหูของฉันนะ” เธอขยับศีรษะหนี ดวงตาทั้งสองหลับปี๋เอียงคอหลบขณะที่หัวใจเต้นระรัวเรี่ยวแรงอ่อนระทวยลงไปทุกขณะ“ร่างกายเราเข้ากันได้ดี...คุณว่าไหม” เขาจงใจเบียดตัวเสียดสีร่างบอบบางเหมือนจะยัดเยียดให้เธอยอมรับความจริง“ไอ้เลว...ฉันเกลียดแก ปล่อยฉัน” เธอยังทำปากแข็งตอบโต้เขาทั้งที่นอนใจสั่นระรัว“หึหึ...ใจคุณเกลียดแต่ร่างกายคุณมันน่าจะอยู่ฝ่ายตรงข้ามนะคนสวย ตัวคุณสั่นจัง” เขากระซิบแผ่วขณะซุกไซ้หาความหอมไ

“ฉันยังไม่ได้บอกแกเลยสักคำว่าแค้นเด็กนั่น แค่ฉันทำใจให้ลืมไม่ได้เท่านั้นว่าหล่อนคือต้นเหตุทำให้ไหมต้องตายไป ไม่ได้คิดอะไรกับหล่อนทั้งนั้นแหละ” ปยุตอธิบายด้วยเสียงหงุดหงิด“โล่งอกไปที...เอ่อ แล้วตอนนี้ทัชชาเขาไปอยู่ที่ไหนแล้วอ่ะ น้องสาวฉันเขาบ่นอยู่ว่าน้องคนรักแกหายตัวไปเป็นอาทิตย์แล้วนะยุต” หมอนทถามเมื่อนึกขึ้นได้หลังฟังน้องบ่นถึงทัชชามาหลายวัน“ช่านะเหรอหายไป...” ปยุตยกคิ้วสูงเอ่ยทวนประโยคซ้ำอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน“ก็ใช่นะสิ ยายแนนมาบ่นกระปอดกระแปดว่าติดต่อทัชชาไม่ได้เลย” คุณหมอคนสวยกล่าวอธิบาย“คงจะยุ่งอยู่กับงานของเขาอยู่นั่นแหละ เห็นต้องเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้บ่อย ๆ ตอนนี้อาจจะกำลังทำงานของเขาเพลินเลยไม่ได้ติดต่อใครอยู่ก็ได้”“แกว่าไหมว่าคุณดูมีท่าทางเป็นห่วงกรีนมากเป็นพิเศษ แกรู้หรือเปล่าว่าคู่นี้เขามีความสัมพันธ์กันนอกจอจริง ๆ หรือเปล่าฮึยุต” หมอนทเงยหน้าขึ้นมองโทรทัศน์พลางเปลี่ยนเรื่องคุยกับเพื่อนหนุ่มเมื่อเห็นภาพความสนิทสนมระหว่างสองศิลปินร่วมค่ายผ่านสื่อ“ไม่รู้สิ ฉันไม่ค่อยได้สนใจเรื่องของเด็กนั่น”ปากบอกไม่สนใจแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามเมื่อชายหนุ่มตัดบทสนทนากับหมอนทด้

ปฏิกิริยาของเกวลีดูจะค่อนข้างเย่อหยิ่งและนิ่งสงบอย่างไม่น่าเชื่อ หรือเหตุการณ์ในคืนนั้นไม่มีผลกับเธอแม้แต่น้อย ทั้งที่เขามั่นใจว่าเขาคือคนแรกที่ได้ครอบครองร่างกายของเธอ จะเป็นไปได้ยังไงว่าเธอจะไม่รู้สึกรู้สมกับการจากลาของเขาบ้าง อารมณ์ฉุนเฉียวกำลังทำให้เขาหงุดหงิด เรื่องราวที่เกี่ยวกับศิลปินสาวกำลังเข้ามารบกวนใจของเขาจนน่าโมโห เกวลีทำให้เขาเสียความมั่นใจได้อย่างไม่น่าเชื่อเขาตั้งใจว่าวันนี้จะอยู่บ้านกับตัวเองตามลำพังเพื่อทบทวนความรู้สึกของตนที่มีต่อเกวลีอีกครั้ง ความสับสนทำให้เขาเริ่มที่จะลังเลไม่มั่นใจในความรู้สึกที่มีต่อศิลปินสาว เขาโทษมโนธรรมที่ทำให้เขารู้สึกผิดต่อเจ้าหล่อน แต่มโนธรรมก็ไม่น่าจะทำให้เขารู้สึกฉุนเฉียวเมื่อเห็นหญิงสาวให้ความสนิทสนมกับคุณากรถึงขนาดหมอนทยังจับสังเกตได้ไม่ใช่หรือส่วนเกวลีหลังจากปยุตวางสาย เธอยังคงครุ่นคิดถึงชายหนุ่มอยู่ลำพังบนเตียงคนไข้ขณะที่บอดี้การ์ดคนใหม่ของเธอเลือกที่จะเดินเตร่สังเกตการณ์อยู่แถวหน้าห้องมากกว่าจะนั่งเฝ้าเธออยู่เฉย ๆ ข้างใน วันนี้ไม่มีนักข่าวและคนมาเยี่ยมไข้เธอเลย นอกจากพี่เบ็ตตี้กับคุณากรที่แวะมาคุยเรื่องงานด้วยแค่ชั่วโมงเศษเท่านั้น

หนึ่งในสามหนุ่มเดินออกจากโต๊ะมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทัชชาไม่รู้ แต่เขากำลังจ้องข้อมือเธอที่ถูกกฤตินกระชับไว้แน่นและมองนายทหารหนุ่มด้วยสายตาเอาเรื่อง เธอเงยหน้าขึ้นส่งสายตาข่มขู่พลางสะบัดมือให้เขาปล่อยแต่เมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะยอมทำตามคำเรียกร้องของเธอทัชชาเตรียมจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากชายที่ยื่นมือเข้ามา หากไม่มีเสียงกระซิบกร้าวลอดไรฟันของเขาขู่ฟ่อขึ้นเสียก่อน“ถ้าอยากให้เรื่องของเราปูดขึ้นมาละก็ ลองดู”“ไม่มีใครเขาเชื่อที่แกพูดแน่” เธอกระซิบตอบอย่างถือดี“เชื่อเถอะว่าผมสามารถทำให้พวกเขาเชื่อได้แน่ ๆ” ดวงตาคมหรี่ลงยามสบตาเธอราวจะประกาศเตือนทำให้อีกฝ่ายจำใจต้องหันไปเอ่ยไอ้หมอนั่นโดยดี“ไม่เป็นไรค่ะ เขาเป็นเพื่อนฉันเอง ฉันดูแลตัวเองได้” เอ่ยจบเธอจึงหันมาข่มขู่กฤตินด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นอีกระดับ “คราวนี้แกจะปล่อยฉันได้หรือยัง แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะ”กฤตินไม่ใส่ใจอาการขืนตัวของนางแมวสาวที่ทำท่าเหมือนจะพองขนข่มขู่ศัตรูอยู่ในขณะนี้แม้แต่น้อย“เฮ้ยไอ้กาย...มาได้ไง แล้วนี่พาใครมาด้วยวะ แนะนำให้พี่รู้จักเดี๋ยวนี้เลยมึง”กฤตินยังไม่ทันตอบทัชชา เสียงยติทำให้ทุกอย่างระหว่างเขาและเธอหยุดชะงัก