All Chapters of เพลงรักสีเพลิง: Chapter 91 - Chapter 100

“คุณกรีนเอาเบอร์โทรพี่ชายคุณให้แนนสิคะ พรุ่งนี้แนนต้องกลับกรุงเทพ แนนจะส่งข่าวเรื่องช่ากับคุณกรีนให้เขารู้ แนนว่ามันจะทำให้ทุกอย่างถูกแก้ไขได้อย่างถูกต้อง” นันทนาเอ่ย“จริงสิคะ...พี่กายเป็นคนผูกเขาก็ควรจะเป็นคนแก้”เกวลีเห็นด้วยกับความคิดของนันทนา เธอจดเบอร์โทรพี่ชายยื่นให้หญิงสาวด้วยความเต็มใจ กฤตินจะต้องเป็นคนแก้ปัญหาเรื่องทัชชาด้วยตัวเขาเอง ส่วนเรื่องระหว่างเธอกับปยุต เธอจะถือว่าชดใช้หนี้ที่เธอก่อไว้กับแพรไหมให้กับเขา รวมทั้งชดใช้หนี้บุญคุณของเขาให้จบสิ้นกันไปซะทีความเกรี้ยวกราดของทัชชาสร้างความลำบากใจให้กับเกวลีเป็นอย่างมากในวันที่ไม่มีนันทนาคอยอยู่ช่วย ทัชชาออกฤทธิ์ออกเดชอาละวาดใส่เธอไม่ยั้ง อาหารที่เธออุตส่าห์ตั้งใจทำสุดฝีมือกลับถูกคนป่วยปัดทิ้งจนเศษอาหารหล่นกระจัดกระจาย นมทั้งแก้วที่เธอสู้อุตส่าห์รินไว้ให้ดื่มถูกสาดใส่หน้าเธอจนเปียกชุ่มเลอะไปทั้งตัว“ช่า!! นี่มันอะไรกัน” ปยุตซึ่งเพิ่งก้าวเข้ามาในจังหวะที่ทัชชาสาดเครื่องดื่มใส่หน้าเกวลีพอดีร้องถาม “ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย”เขาก้าวเข้าไปหยุดยืนข้างเกวลี หันมองหญิงสาวซึ่งกำลังใช้ฝ่ามือปาดน้ำสีขาวบนใบหน้าโดยไม่โวยวาย ตาคมเหลือบมองพื

เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงกลอนถูกปลดและประตูถูกผลักโดยมีร่างเพรียวพุ่งพรวดออกมาจากข้างในห้องน้ำเร็วราวติดจรวดด้วยความกลัวจึงทำให้หญิงสาวไม่มัวรีรอเธอจึงลืมนึกว่าอาจจะชนเข้ากับร่างแกร่งของคนชอบแกล้งก็เป็นได้“โอ๊ะ!/อุ๊ย”ร่างบอบบางกระแทรกเข้าใส่ร่างใหญ่เต็มแรงประกอบกับจังหวะโถมตัวของหญิงสาวทำให้คนถูกชนเสียหลัก ทว่าอ้อมแขนของเขาที่ยื่นออกโอบรัดกายเธอไว้โดยอัตโนมัตเป็นเหตุให้ทั้งคู่หงายหลังล้มลงไปบนเตียงขนาดห้าฟุตพร้อมกันตาสบตาห่างกันแค่คืบ ร่างแนบร่างชิดกันทุกสรรพางค์ ผิวกายเย็นฉ่ำทาบทับอกแกร่งร้อนรุ่ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ระรื่นจากปลายผมของเธอชวนให้เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด ฝ่ามือใหญ่ขยับไล้โลมลูบแผ่นหลังเนียนพร้อมกับยกศีรษะเล็กน้อยเพื่อประทับริมฝีปากบดจูบเรียวปากอิ่มเย้ายวนตรงหน้าอย่างไม่อาจห้ามใจเนื้อตัวของเธอหวั่นไหวไปกับสัมผัสจากฝ่ามือของเขาบวกกับความใกล้ชิดที่เขาจงใจเบียดแนบ ริมฝีปากร้อนบดแทรกปลายลิ้นเข้าไปในอุ้งปากของเธอ เสียงหวานครางอย่างพึงพอใจดังเป็นระยะ ๆ เปรียบเสมือนเชื้อฟืนที่คอยเติมกระตุ้นเชื้อไฟในกายของเขาให้โหมรุนแรง ความกระหายใคร่สัมผัสเร่งเร้าจนร่างกายของเขาเก

กฤตินไม่รู้ว่าพวกมันจะทำอะไรแต่แน่ใจได้เลยว่าคงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาแน่ ๆ ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่คิดจะรอให้พวกมันบุกเข้ามาถึงตัว เขาจะเป็นฝ่ายล่าพวกมันด้วยตัวเอง นายทหารหนุ่มก้าวออกจากห้องพักด้วยเครื่องแต่งกายชุดใหม่รัดกุมทะมัดทะแมง กระเป๋าเป้คล้องอยู่บนไหล่ด้านซ้าย อาวุธพร้อมมือถูกบรรจุกระสุนเตรียมใช้ปลิดชีวิตศัตรูกฤตินวิ่งลงไปตามบันไดจนถึงประตูบ้าน เปิดออกกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังลานจอดรถและเลือกจีฟคันใหญ่เพื่อสะดวกต่อการฝ่าตะลุยได้ทุกพื้นที่ เขาเคลื่อนรถออกจากบ้านด้วยท่าทีปกติพร้อมกับสังเกตรถไอ้พวกที่มันมาแอบซุ่มดูเขาอยู่ เขามั่นใจว่าพวกมันจะต้องตามและมันก็เป็นจริงอย่างที่เขาคาด มอเตอร์ไซต์เอ็นเอสอาร์คันใหญ่ปิดไฟหน้าถูกสตาร์ทเคลื่อนตามมา พวกมันคงคิดว่าเขาจะไม่รู้ตัวหากทำเช่นนั้นความเร็วของรถถูกเร่งขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่พวกมันคงจะรู้แล้วว่าเขารู้ตัว ไฟหน้ารถมอเตอร์ไซต์จึงสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงกระสุนปืนเฉี่ยวกระทบถูกรถของเขาหลายนัดแต่พวกมันไม่สามารถตามเขาได้ทันจนกระทั่งนัดสุดท้าย...“ปัง...” ยางรถของเขาระเปิดข้างหนึ่ง“ปัง...” แล้วอีกข้างในเวลาไล่เลี่ยกันกฤตินยิ้มเหี้ยมมุมริมฝีปากพร้อ

คำพูดของทัชชาเขย่าหัวใจเกวลีให้แกว่ง เธอเองก็อยากจะรู้ว่าเขาจะตอบคำถามนี้ว่ายังไง...“อย่ามายุ่งกับเรื่องของพี่ ออกไปซะ” ปยุตประกาสเสียงกร้าวพลางส่งสายตาดุใส่หญิงสาว“ฮึ...ช่าออกไปก็ได้แต่พี่ยุตต้องออกไปกับช่าเดี๋ยวนี้ พี่ยุตคงลืมไปแล้วว่าวันนี้มีนัดพาช่าไปพบหมอ” ทัชชาเอ่ยอย่างดื้อดึง“ออกไปรอพี่ข้างนอก” เขาสั่งห้วน ๆ ขณะเหลือตามองต่ำ เกวลีกำลังร้องไห้เงียบ ๆ ตาเธอเศร้าจนเขารู้สึกใจหาย“ไม่ค่ะ ช่าจะรอพี่ยุตอยู่ตรงนี้ เราจะออกไปพร้อมกัน พี่ยุตรีบลุกสิคะ ช่าไม่ยอมออกไปลำพังแล้วปล่อยให้พี่เสียเวลาอยู่กับผู้หญิงหน้าหนาอย่างนังนี่อีกแม้แต่นาทีเดียว”ทัชชาเอ่ยเสียงเยาะพลางเดินไปหยิบผ้าขนหนูมายื่นส่งให้ปยุต เธอยิ้มสะใจเมื่อเห็นไหล่ของเกวลีสะท้านเบา ๆ มันคงกำลังร้องไห้เหมือนครั้งหนึ่งที่เธอต้องเผชิญมาแล้วเช่นกัน“มันจะมากเกินไปแล้วนะทัชชา” เขากัดฟันกรอด มองผ้าขนหนูในมือทัชชาอย่างไม่หยี่ละและไม่คิดจะแตะ“ถ้าพี่ยุตเห็นมันดีกว่าช่า แล้วพี่ยุตมาช่วยชีวิตของช่าไว้ทำไมคะ ทำไมไม่ปล่อยให้ช่าตายตามพี่ไหมไปซะเลยล่ะ”ทัชชาเม้มปากแน่นและตัดพ้อเสียงแหลม ดวงตาคู่งามคลอน้ำตา เธอแค้น เธอเจ็บ และเธอไม่ยอมให้เ

“แต่ว่าฉันอโหสิกรรมให้กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นค่ะ ฉันไม่ต้องการให้เรามีบาปติดค้างกันอีก เท่าที่ฉันติดค้างคุณแพรไหมก็มากจนชาตินี้ทั้งชาติ ฉันคงไม่สามารถชดใช้ให้เธอได้ ฉันจะไม่ขอสร้างกรรมกับใครอีก” เกวลีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้างามเฉยชาราวรูปสลักจากศิลา“ฉันไม่เชื่อ...อย่ามาเสแสร้งทำตัวเป็นแม่พระเลยดีกว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกจะทำใจกับการสูญเสียอย่างนี้ได้ แต่เอ๊ะ!...หรือว่าเธอมันจะเป็นพวกชอบทำบุญด้วยเรื่องอย่างว่ากับผู้ชายถึงได้ทำใจได้ง่ายขนาดนี้ฮะ” ทัชชาเอ่ยเสียงเยาะ ดวงตาเรียวกวาดมองเกวลีตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า“หยุดเดี๋ยวนี้นะช่า! จะพูดจะจาอะไรก็ให้มันเกรงใจกันบ้าง อย่าให้มันมากเกินไปนัก” ปยุตโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับคำพูดของทัชชาในขณะที่เกวลีเม้มปากแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองเต็มที่ไม่ให้ชกหน้าทัชชาเข้าสักหมัดเกวลีถอนหายใจหลังจากรวบรวมสติได้ แล้วจึงกล่าวอย่างถือดี “เอาเถอะค่ะ...ในเมื่อคนมีการศึกษาอย่างคุณคิดได้เท่านี้ ฉันก็คงไม่มีอะไรจะพูดอีก ลาก่อนค่ะคุณทัชชา” เธอเดินผ่านทัชชาไปอย่างไม่หยี่ละ“พี่ผิดหวังในตัวเธอมากทัชชา ถ้าป้าเตือนกับไหมยังอยู่ก็คงรู้สึกไม่ต่างกับพี่เหมือนกัน”