The CEO's Wallflower: His Wife in Name Only のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

Sunod-sunod na tumunog ang message sa phone ni Juliane habang sila ay nagtatanghalian.Sinubukan ni Shire na huwag pansinin, pero hindi niya maiwasang mapatingin dahil nakikita niya ang ngiti at halakhak ni Juliane habang nagta-type, halatang sobrang saya niya."Busog na ako," sabi ni Shire, iniwan ang kutsara at naglakad palabas ng canteen nang hindi naghihintay, kasi mukhang hindi naman siya gaanong pinapansin."Ano?" Agad na sinarado ni Juliane ang cellphone at sumunod sa kanya. "Papaano ka magiging busig? Hindi ka pa nga nakakain.""Siguro busog na ako sa ngiti mo, Juliane. Ang nag-text sa’yo siguro mahalaga talaga, kaya ganun ka kasing masaya.""Nagcha-chat lang ako sa grupo ng mga kaibigan, gusto mo bang buksan at tingnan?" Iniabot niya ang cellphone para i-check ni Shire, pero sino ba naman ang may lakas ng loob na i-check ang cellphone niya?"Talaga bang kailangan maging ganun ka-saya kung nagcha-chat sa kaibigan?" tanong niya."Huwag mong sabihin na iniisip mo kung sino ang ka

Ngayon ay day-off, kaya hindi pwedeng gamiting dahilan ang pagpasok.Kaya't napilitan ang binata na isama siya sa hotel... ngunit pagdating doon, nakita niyang abala ang mga naghahanda para sa isang okasyon. Maliwanag na ito ay isang event na dinaluhan ng kanyang ama at ina.Ngunit hindi pa rin natapos doon ang kanyang pagkakamali. Kailangan pa rin niyang harapin ang ama nito."Tita." Hawak ni Juliane ang kamay ni Shire papasok sa function room, na tila abala sa paghahanda para sa isang bagay."Anak, dumating ka na." Lumapit din si Michelle na naroon."Opo." Nanatiling nakatayo si Juliane sa harap ng ama nito, naghihintay ng paninisi."Magbihis kayo ng magaganda at guwapo para sa party mamayong gabi." Si Tita Michelle pa rin ang nagsalita."Party po?""Oo." Hindi sinabi ni Michelle kung anong party, at wala ring nagsabi sa kanila."Gusto ko pong kausapin si Tito Derrick tungkol kagabi." Ngunit wala sa isip ni Juliane kung para saan ang party na ito. Iniisip pa rin niya ang nararamdaman

Tinawagan ni Shire si Juliane upang ipaalam na ilipat ang kotse sa likod ng faculty. Siyempre, hindi basta-basta maloloko ang mga mamamahayag, pero marami sa mga kaibigan sa silid ang tumulong upang ilihis ang atensyon ng mga ito, at sa huli ay napunta sa ibang lugar ang mga mamamahayag.Sa Grocery Store…Kahit sinabi ni Fidel na puwede nang tigilan ng ama at ina ang pagbebenta, hindi nila alam kung ano ang gagawin kapag hindi na nagbenta. Kung hihiga lang at kakain, tiyak na magiging tamad sila. Kaya nag-hire si Fidel ng mga bata sa lugar para tumulong sa tindahan, at kung libre si Gavin, tumutulong din siya minsan sa lolo at lola.Ngayon, pagbalik ni Gavin, nakaupo siya sa harap ng tindahan para bantayan ito habang ang lolo at lola niya ay namimili ng paninda."Kapag natapos na ang pag-aayos, umuwi ka na, Nash. Mukhang uulan na," sabi ni Gavin."Ayos lang po, kung uulan, hihintayin ko hanggang tumigil ang ulan," sagot ni Nash, isa sa mga batang nakatira sa baryo."Sige, kung ano ang

"Huwag mong sabihin na ikaw na talaga ang magmamaneho??" Akala niya sinasabi lang ito para mapahinto siya."Kung ganito ang pagmamaneho mo, kailan tayo aabot?" Sabi ng babae, saka siya sumiksik sa upuan ng driver. Napilitan si Gavin na mag-adjust para maupo siya sa unahan."Totoo ba 'to?" Mas lalo pang naiisip ng mga magulang niya, lalo na’t anak lang nila siya. Pero kung lalaki ka, kailangan mong harapin—kung umatras siya, tiyak tatawa ulit siya sa kanya.Hinawakan ng malalaking kamay niya ang manipis na balakang, hindi sobra sa ganoon. Iniisip niyang hayaan muna siyang magmaneho—gusto lang niyang makita kung gaano kabilis ang babae sa pagmamaneho.Nagngingitngit ang motor at biglang umuga."Hoy!!" Mula sa simpleng hawak sa balakang, niyakap na niya ang manipis na baywang. "Kalma lang, kapatid." Hindi na puwedeng simpleng yakap lang—ang matulis na mukha niya ay nakalapat sa balikat ng maliit na katawan. Hindi natatakot si Gavin sa bilis, pero natatakot siya baka hindi makahinto ang b

“Bakit hindi pa umuuwi ‘yung babae?” Pagbalik nina Lolo at Lola mula sa palengke, nandoon pa rin ang kotse ng babaeng kasama ng apo nila.“Baka dito na naman matutulog.”“Hindi ba siya hahanapin ng mga magulang niya?” Hindi na nagdagdag pa si Lola Cora, dahil baka mainis ang apo at siya pa ang kalbuhin.“Ganito talaga sa edad nila, natututo pa. Hayaan mo na, Cora.”Napabuntong-hininga na lang si Lola bago bumaba ng sasakyan.Lumapit si Gavin para tulungan silang buhatin ang mga pinamili.“Gavin—”“Cora,” agad siyang pinigil ni Lolo Ricardo, dahil alam na niya kung anong sasabihin ng asawa niya. Kapag pinakialaman ang ganitong bagay, lalo lang lalayo ang loob ng bata.“Wala ‘yon, Lola,” sagot ni Gavin, pero alam niyang malinaw kung ano ang iniisip nito. Ayaw pa niyang pa-uwiin si Vyne, dahil sigurado siya na ang taong nanakit sa kanya ay nasa mismong bahay nila. Kung ibang tao lang ang nanakit, hindi niya pagtatakpan nang ganito. Maliban na lang kung ang gumawa ay isang taong mahal niy