All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 341 - Chapter 350

“แต่… ไป๋ลี่เยว่ล่ะ เหตุใดจึงไม่มีนาง”น้ำเสียงแหลมสูงของอวี่เยี่ยนตวัดขึ้นอย่างดุดัน นางหรี่ตาลงจนเรียวเล็ก ก่อนจะสาดสายตาคมกริบดุจมีดบินไปทางทหารเกราะดำที่คุกเข่าอยู่“ทูลฮองเฮาอวี่เยี่ยน... พวกกระหม่อมพลิกแผ่นดินรื้อตำหนักตงกงจนพินาศย่อยยับแล้ว ทว่ากลับไร้ร่องรอยของไท่จื่อเฟยพ่ะย่ะค่ะ คาดว่า... นางจะรู้ตัวและหลบหนีไปก่อนหน้านี้แล้ว” ทหารกบฏรายงานเสียงสั่นระริก ก้มหน้าแนบพื้นด้วยความหวาดกลัว“กรี๊ด!!! หนีรึ! มันจะหนีไปได้อย่างไร!” อวี่เยี่ยนที่ประทับอยู่ข้างบัลลังก์กรีดร้องลั่นจนใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความคั่งแค้น “ชายาของเจ้าหายหัวไปที่ใดกัน เจิ้งหยาง! ข้าต้องการตัวมัน! ข้าต้องการผ่าท้องควักลูกมันออกมาสับประจาน!” นางตวัดสายตามาทางหวงไท่จื่อ เค้นทวงคำตอบด้วยความสะใจที่จะได้เหยียบย่ำองค์รัชทายาทมิได้ตอบ เขาเพียงแค่นหัวเราะต่ำคล้ายคนสติเลื่อนลอย เอนกายพิงทหารที่กดเขาอยู่ราวคนไร้เรี่ยวแรง ภาพนั้นทำให้หลงจิ้งหรงสบถในลำคออย่างหัวเสีย อารมณ์ผู้ชนะสะดุดลงเล็กน้อย ทว่าเมื่อเขาก้มมองตราพยัคฆ์สลักและม้วนราชโองการในมือ ความมั่นใจเต็มสิบส่วนก็ตีกลับคืนมา... หลงเจิ้งหยางอยู่ในกำมือเขา ฮ่องเต้

ตึง! ตึง! ตึง!“ระ…รายงานด่วนพ่ะย่ะค่ะ!” ยังไม่ทันสิ้นกระแสเสียงคำรามของหลงจิ้งหรง เสียงฝีเท้าเร่งรีบพลันดังขึ้นจากภายนอก ทหารเกราะดำนายหนึ่งในสภาพเกราะแตกหัก โลหิตชโลมกายจนชุ่มโชก วิ่งกระหืดกระหอบลนลาน คุกเข่าไถลลากมาตามพรมแดง หน้าตาตื่นตระหนกขวัญหนีดีฝ่อจนสั่นเทาไปทั้งร่าง เขาโขกศีรษะลงบนพื้นศิลา พลางรายงานเสียงสั่นเครือ“ทะ… ท่านอ๋อง! กระ... กราบทูลชินอ๋อง แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”“เกิดอะไรขึ้น!” สุ้มเสียงของหลงจิ้งหรงตึงเครียดขึ้นทันที“กองทัพเกราะดำนอกกำแพงวังหลวง... บัดนี้ บัดนี้ถูกทำลายย่อยยับหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอย่างไรนะ!!” หลงจิ้งหรงเบิกตากว้างจนแทบถลน รีบถลาลงไปกระชากคอเสื้อทหารนายนั้นขึ้นมาพลางตวาดลั่น “กองทัพทั้งหมดแตกพ่ายได้อย่างไร! ทหารเกือบแสนของข้าหายไปไหนหมด!”“พวก... พวกเราถูกตลบหลังพ่ะย่ะค่ะ ทหารรักษาพระนครห้าหมื่นนายของแม่ทัพใหญ่เกอซื่อที่พระองค์คิดว่าเป็นฝ่ายเรา แท้จริงเป็นเพียงกลลวงของพวกมันที่หลอกล่อให้เราตายใจ พอกองทัพเราเข้าสู่รอบกำแพงวังหลวง พลธนูนับหมื่นก็ขนาบข้างยิงห่าฝนธนูใส่หน่วยเดนตายของสำนักพิรุณนิรันดร์จนแตกพ่ายระเนระนาด ยามนี้... ยามนี้ศพทหารเกราะดำ

“แต่ดูเหมือนสวรรค์จะเลือกแล้ว… ว่าสายเลือดมังกรผู้ใดควรถือกำเนิด และสายเลือดผู้ใด... ควรสิ้นสูญไปพร้อมตระกูล”ไป๋ลี่เยว่ทอดสายตามองอวี่เยี่ยนอย่างเย็นชา นางก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว“บัดนี้ข้าและลูกยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว…เหตุใดเจ้าจึงเอาแต่นอนหมอบอยู่กับพื้นเช่นนั้นเล่า…หลี่ซูเหม่ย เงยหน้าขึ้นมองให้ชัดเถิด” ไท่จื่อเฟยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“เจ้าจะเห็นว่า หงส์... ก็คือหงส์ ต่อให้ขนเปื้อนเลือด ก็ยังบินอยู่เหนือเมฆา ส่วนอีกา… ต่อให้สวมมงกุฎหงส์ทองคำ ก็ยังเป็นเพียงอีกาที่ยังคงคุ้ยซากศพกินเช่นเดิม” ดวงตาของไป๋ลี่เยว่เย็นเยียบลงทีละน้อย“และตอนนี้...อีกาตัวนั้นกำลังจะถูกเชือด”อวี่เยี่ยนเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนไม่อาจเปล่งเสียง ไป๋ลี่เยว่ปรายตามองร่างของอวี่เยี่ยนอย่างสมเพช “สายเลือดมังกรในครรภ์ของข้า... มีเทพยดาปกปักรักษา มีขุนนางทั่วหล้าแซ่ซ้องสรรเสริญ มีกองทัพนับแสนถวายชีวิตอารักขา ส่วนเจ้า…เจ้าคิดว่า...” ไป๋ลี่เยว่เอ่ยขึ้นช้า ๆ“ เจ้ามีสิ่งใดให้น่ารังเกียจ มิใช่สายเลือด มิใช่ชาติกำเนิด แต่เป็นหัวใจของพวกเจ้าต่างหาก” ดวงตาคู่งามทอดมองลงต่ำ“ผู้ที่พร้อมจะฆ่าผู้บริสุทธิ์เพื่ออำนาจ ต่อให้

“จี้หยกที่ท่านถืออยู่นั้น... คือของผู้ใดกัน เพราะของหลานอยู่นี่”หลงจิ่นอวิ๋นค่อย ๆ พลิกจี้หยกในมือให้ทุกคนประจักษ์แก่สายตา แสงสว่างจากโคมไฟในท้องพระโรงสาดกระทบเนื้อหยกมันแพะชั้นเลิศ ด้านหลังสลักรอยอักษรขนาดเท่าเมล็ดข้าวด้วยลายมืออันวิจิตร... เป็นอักษรคำว่า 'อวิ๋น' ไว้หลงจิ้งหรงชะงักงัน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ แววตาเบิกกว้างจ้องมองจี้หยกในมือตนสลับกับขององค์ชายน้อยด้วยความลนลาน สายตาเหี้ยมเกรียมตวัดมองทหารหน่วยเดนตายที่ถูกพันธนาการอยู่บนพื้นทันที“พวกเจ้า…!”“ของจริงอยู่กับหลานตลอดพ่ะย่ะค่ะ ส่วนที่ท่านถือ... เป็นเพียงของเลียนแบบที่หลานสั่งทำขึ้นมาห้อยเล่นเพื่อหลอกล่อพวกมันเท่านั้น เสด็จอาสี่มิรู้สึกหรือพ่ะย่ะค่ะว่าจี้หยกในมือท่าน... มันช่างเบามือเกินไป” เด็กน้อยหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา ทว่าสายตากลับจับจ้องใบหน้าผู้เป็นอาอย่างฉงนฉงาย “แปลกจริง… คนเหล่านั้นอ้างว่าเป็นยอดฝีมือขั้นทมิฬแห่งสำนักพิรุณนิรันดร์ผู้เลื่องชื่อ แต่กลับแยกแยะหยกแท้หยกปลอมมิออก แม้แต่เสด็จอาก็ยังพลอยเชื่อสนิทใจว่าเป็นของจริงไปด้วย”ทั่วทั้งมหาพระโรงเงียบกริบจนได้ยินเสียงหยดโล

หลังหลงจิ้งหรงและอวี่เยี่ยนถูกลากออกไปจนเสียงโหยหวนค่อย ๆ เลือนหายไปตามทางเดินหินอ่อน ท้องพระโรงหลวงกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความเงียบนั้นหาใช่ความสงบไม่ หากเป็นความเงียบก่อนพายุเลือดจะโหมกระหน่ำ กลิ่นอายอัปยศของกบฏโฉดยังคละคลุ้งอยู่ในอากาศเปรียบเสมือนหมอกแห่งความตายที่เข้าปกคลุม ความเงียบนั้นหนักอึ้งเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของเหล่าขุนนางสายพระเนตรอันเฉียบคมและทรงอำนาจขององค์โอรสสวรรค์ที่ประทับนิ่งอยู่บนราชบัลลังก์ ทอดพระเนตรรายชื่อในฎีกาบัญชีกบฏ ก่อนจะตวัดกวาดมองลงไปยังขุนนางกังฉินซึ่งถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเกือบครึ่งท้องพระโรง ที่บัดนี้คุกเข่าตัวสั่นเทาจนฟันกระทบกัน หน้าผากแนบชิดติดศิลาขาวจนโลหิตสีเข้มหลอมรวมกับฝุ่นผง พวกมันต่างหน้าซีดเผือดดุจคนตาย พากันร่ำไห้สะอึกสะอื้น บางคนถึงกับทรุดฮวบหมดเรี่ยวแรง สิ้นสภาพเสนาผู้ทรงเกียรติ เมื่อครู่พวกเขายังคิดว่าเพียงก้มศีรษะเข้าหากบฏก็จะได้เป็นขุนนางผู้มีความดีความชอบ แต่ยามนี้…ไม่ต่างจากฝูงสุนัขจนตรอกที่รอคมดาบของเพชฌฆาตสายพระเนตรที่ทอดลงมาจากบัลลังก์มังกรสงบนิ่ง นิ่งเสียจนผู้คนหวาดกลัวยิ่งกว่าการทรงพิโรธ พระองค์มิได้ตรัสสิ่ง