All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 331 - Chapter 340

ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาลับนอกเมืองหลวงที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกและป่ารกชัฏ แท่นบูชาฟ้าของค่ายทัพพิรุณนิรันดร์ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางความลึกเร้น ราวกับแท่นประหารที่รอคอยการนองเลือด หลงจิ้งหรงยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินสูงในชุดเกราะพยัคฆ์ทมิฬเต็มยศ แลดูประดุจพญายมราชที่ก้าวออกมาจากขุมนรก แสงคบเพลิงนับหมื่นดวงสาดสะท้อนบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจองหอง แววตาของเขามิใช่เพียงแววตาของผู้กระหายอำนาจ ทว่าคือแววตาของบุรุษที่เชื่อสุดใจว่าโอรสสวรรค์ที่แท้จริงคือตนเองเบื้องล่างคือกองกำลังนับหมื่นที่ถูกเขาซื้อมาด้วยทองคำมหาศาลจากเครือข่ายสำนักพิรุณนิรันดร์ และกองคาราวานสินค้าขนาดมหึมาที่แลดูเหมือนกลุ่มพ่อค้าวาณิชผู้ต่ำต้อยจากแดนไกลนับร้อยกลุ่ม บัดนี้กลับปลดเปลื้องเครื่องบังหน้าออกและผ้าคลุมไหล่ เผยให้เห็นชุดเกราะเหล็กสีดำมะเมื่อมและดาบโค้งที่ส่องประกายเย็นเยียบประดุจเขี้ยวอสรพิษ กลุ่มหนอนแมลงพวกนี้ที่หลงจิ้งหรงแอบลักลอบส่งเข้ามาในคราบผู้อพยพและพ่อค้าเร่ กระจายตัวเป็นกลุ่มย่อยเพื่อหลบเลี่ยงสายตาองครักษ์เสื้อแพร จนบัดนี้... พวกเขาพร้อมแล้วที่จะกลายเป็นคมดาบที่ปักอกราชวงศ์ รอคอยเพียงคำสั่งจากนายเหนือหัว

รุ่งสางอันมืดหม่นปกคลุมเหนือวังหลวงของต้าเฉิง สายหมอกสีเทาจางลอยอ้อยอิ่งเหนือกำแพงเมืองสูงตระหง่านราวกับผ้าห่อศพผืนยักษ์ ประตูวังชั้นในถูกเปิดออกช้า ๆ เสียงกลไกเหล็กครืดคราดเสียดสีกันดังกัมปนาทประดุจเสียงอสูรคำรามก้องจากใต้พิภพกองทัพเกราะดำมหึมาทะลักเข้าสู่พระราชวังดุจกระแสน้ำสีเลือด ธงพยัคฆ์ทมิฬสะบัดไหวเหนือศีรษะผู้คนท่ามกลางลมหนาวอย่างบ้าคลั่งราวลางมรณะ เสียงเกือกม้านับแสนตบกระทบพื้นหินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุกตำหนักชั้นในหลงจิ้งหรง ประทับเด่นอยู่บนหลังม้าศึกสีนิล ชุดเกราะพยัคฆ์ทมิฬบนกายสะท้อนแสงอรุณเย็นเยียบ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความคลุ้มคลั่งและกระหายในชัยชนะที่อยู่ตรงหน้า สองข้างทาง ขันที นางกำนัล และขุนนางชั้นผู้น้อยต่างพากันทรุดกายหมอบกราบ ร่างกายสั่นเทาหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงหรือเงยหน้าสบตาพยัคฆ์ร้าย“คุกเข่าช้าผู้นั้น... ตัดหัวมัน!”สิ้นกระแสเสียงอันเหี้ยมเกรียม ทหารเกราะดำพุ่งเข้าลากคอขันทีชราผู้หนึ่งที่ตัวสั่นแข้งขาอ่อนแรงจนหลบไม่ทันออกมากลางลานหินฉัวะ!คมดาบสะบัดเพียงครั้งเดียว ศีรษะของขันทีเฒ่าก็กระเด็นหลุดจากบ่า เลือดสดสาดกระเซ็นเป

ทันใดนั้นปังงง!เสียงบานประตูไม้แกะสลักสลักลายมังกรคาบแก้วของห้องบรรทมชั้นในถูกบาทาของหลงจิ้งหรงถีบทะลวงจนพังทลาย เศษไม้สลักหักสะบั้นกระเด็นเกลื่อนพื้นศิลา ขันทีรับใช้สองสามคนที่อยู่ด้านในต่างร้องอุทานด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ พวกเขาพากันคลานซุกเข่าเข้ามุมห้อง ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกต้องพายุกลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกและไอความตายตลบอบอวลอยู่ภายในห้องอันกว้างใหญ่ หลังผ้าม่านไหมปักดิ้นทองที่ทิ้งตัวลงมาบดบังแสงสว่าง ปรากฏเงาร่างของบุรุษผู้เป็นเจ้าของแผ่นดิน ฮ่องเต้ประทับเอนพระวรกายอยู่บนแท่นบรรทมมังกร พระพักตร์ที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้ซีดเซียว ไร้สง่าราศีดุจตะเกียงที่น้ำมันใกล้หมดซาก“เสด็จพ่อ!”หลงจิ้งหรงก้าวสับเท้าเข้าไปพร้อมเสียงหัวเราะหยันอันกึกก้อง คมกระบี่อาญาสิทธิ์ในมือชี้ตรงไปที่พระอุระของพระราชบิดาอย่างหยาบช้า แววตาของชินอ๋องหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความสะใจที่ได้เห็นโอรสสวรรค์สยบอยู่แทบเท้า“ลูกมาเยี่ยมท่านแล้ว... ดูท่าพญามังกรอันเกรียงไกรในอดีต ยามนี้จะไม่ต่างอะไรกับสุนัขแก่รอวันตาย คงจะอยู่ได้อีกไม่กี่น้ำ เช่นนั้นก็อย่าได้ดื้อแพ่งให้ทรมานพระวรกายอีกเลย รีบส่งมอบตราประทับและแผ่นดินนี้ให้ข้าเสียดี

อวี่เยี่ยนเยื้องกรายนำทหารเกราะดำเดนตายสิบกว่านายบุกเข้าสู่ตำหนักเยว่หาน ท่วงท่าของนางเชิดหน้าชูคอราวกับตนเองเป็นเจ้าของวังหลวงคนใหม่โดยสมบูรณ์ เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังเคร้งคร้างเคล้ากับเสียงฝีเท้าหนักอึ้งของเหล่าทหาร ทำลายความสงบศักดิ์สิทธิ์ของตำหนักชั้นใน จนเหล่านางกำนัลตัวน้อยต่างพากันหน้าถอดสี กรีดร้องด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ ก่อนจะรีบหมอบกราบตัวสั่นงันงก ปัง! บานประตูตำหนักเยว่หานถูกถีบให้เปิดออกอย่างหยาบช้า อวี่เยี่ยนก้าวฉับ ๆ เข้ามาภายใน ดวงตาคู่งามฉายแววริษยาอันเน่าเฟะ นางกวาดสายตามองตำหนักอันโอ่อ่าสง่างามด้วยสายตาของคนต่ำต้อยที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะความอยากได้ ทุกอย่างในตำหนักนี้… ล้วนเคยเป็นสิ่งที่นางได้แต่แหงนหน้ามอง แม้แต่ตอนที่เป็นหลี่ซุนเหม่ยคุณหนูผู้สูงศักดิ์ของตระกูลหลี่ ห้องนางยังไม่โอ่อ่าปานนี้โต๊ะไม้จันทน์แกะสลักลายหงส์เหิน ฉากกั้นหยกขาว ม่านแพรปักดิ้นทอง กระถางธูปทองคำล้วนสะอาดวิจิตรสมฐานะมารดาแผ่นดิน ยิ่งเห็นความสูงส่งเหล่านี้ ความคับแค้นที่ฝังลึกในใจอวี่เยี่ยนก็ยิ่งปะทุรุนแรงนางแค่นหัวเราะเย็น ก่อนยกปลายรองเท้าปักไหมทองขึ้นถีบกาน้ำชาเคลือบหยกขาวบนโต๊ะไม้จันทน์อย

ฮองเฮาที่ประทับยืนอยู่เบื้องล่าง ทรงเบือนพระพักตร์มาทอดพระเนตรอวี่เยี่ยนช้า ๆ สายพระเนตรคู่นั้นเต็มไปด้วยความสมเพชอย่างลึกซึ้งจนคนมองรู้สึกแสบร้อน พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำทว่าทรงอำนาจสะกดคนทั้งโถงศิลา“ฝ่าบาทตรัสถูกแล้ว... ต่อให้พวกเจ้าโจรสามหาวคิดพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน แย่งชิงเครื่องทรงเสื้อคลุมของพวกเราไปสวมใส่ ทว่า...สันดานกบฏโฉดชั่วที่ฝังอยู่ในกระดูกมันก็ไม่มีวันเปลี่ยน” ฮองเฮาทรงปรายพระเนตรมองชุดคลุมหงส์บนกายของอวี่เยี่ยนอีกครั้งพลางเหยียดยิ้ม“โดยเฉพาะเจ้า... อวี่เยี่ยน จริตหงส์ที่เจ้าพยายามเสแสร้งร่ายรำอยู่ยามนี้ มันช่างดูน่าเกลียดน่าสมเพช ไม่ต่างอะไรจากอีกาป่าคาบเศษทองมาแปะกายนึกว่าตนเองสูงศักดิ์ แท้จริงแล้ว... ก็แค่หญิงแพศยาชั้นต่ำที่ใฝ่สูงจนตัวสั่น!”“กรี๊ด! พอได้แล้ว! หุบปากของเจ้าเสียเดี๋ยวนี้ เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาดูหมิ่นข้า เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นมารดาแผ่นดินอยู่หรือ!” คำดูถูกที่กรีดลึกลงไปในปมด้อยทำให้อวี่เยี่ยนสติขาดสะบั้นลงทันที ความโกรธแค้นและตัณหาแผดเผาจนทำให้หน้ามืดบอดลืมสิ้นทุกขนนบธรรมเนียม นางกรีดร้องลั่นก่อนจะก้าวพรวดเข้าไปหาฮองเฮา แล้วสะบัดฝ่ามือกระหน่ำตบเข้าที