ภายในคุกหลวงใต้ดินอันมืดอับและชื้นเย็นเงียบงันราวสุสาน กลิ่นสาบของฟางเก่าและกลิ่นคาวโลหิตแห้งกรังคละคลุ้งไปทั่วชั้นบรรยากาศ เสียงหยดน้ำกระทบหินผสานกับเสียงโซ่ตรวนกระทบพื้นดังก้องสะท้อนชวนให้จิตใจหดหู่ หลงจิ้งหรงนั่งพิงกำแพงอย่างหมดสภาพ ฉลองพระองค์สีทองที่เคยสวมใส่บัดนี้ฉีกขาดเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตและฝุ่นสกปรก ส่วนอวี่เยี่ยนถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเส้นหนานั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่งที่ลึกที่สุดของห้องขัง ดวงตาแดงช้ำและเหม่อลอย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสิ้นไร้ซึ่งสง่าราศี ทันใดนั้นเอง...เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังกังวานสม่ำเสมอดังขึ้นจากสุดทางเดินท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับแสงจากคบเพลิงที่สว่างวาบเข้ามาขับไล่ความมืด เหล่าทหารยามพากันรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที“ถวายบังคมหวงไท่จื่อ ไท่จื่อเฟย”อวี่เยี่ยนสะดุ้งเฮือก หลงจิ้งหรงเงยหน้าขึ้นทันที แสงจากคบเพลิงสาดส่องเข้ามาปรากฏร่างของหลงเจิ้งหยางในฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองอันทรงอำนาจยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มือหนาของเขาโอบประคองแผ่นหลังของพระชายาที่ทรงครรภ์แก่แผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม สายตาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างถึงที่สุด ทว่า
더 보기
