Semua Bab ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Bab 321 - Bab 330

ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ของตำหนักเยว่หาน ประตูมุกถูกปิดลั่นดานแน่นหนา กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาช่วยปลอบประโลมบรรยากาศที่ตึงเครียด ฮองเฮาสะบัดหัตถ์ไล่นางกำนัลออกไปจนสิ้น เหลือเพียงพระนางกับสะใภ้เอกที่นั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักเพียงลำพังแสงตะเกียงสลัวส่องจับใบหน้าของไป๋ลี่เยว่ แม้จะมีรอยคราบน้ำตาจางๆ ทว่าดวงตาคู่หงส์กลับวาวโรจน์ประดุจเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ“เยว่เอ๋อร์... เจ้าหยุดร้องไห้เถิด แม่เห็นแล้วใจจะขาดตามเจ้าไปเสียให้ได้” ฮองเฮาทรงลูบมือนางอย่างเบามือ ทว่าสุรเสียงกลับสั่นพร่าด้วยโทสะที่ยังค้างคา “เจ้ามั่นใจเถิด เจิ้งหยางมันมิได้ตามืดบอด มันรักเจ้าเพียงใดเจ้าน่าจะรู้ดีที่สุด!”ไป๋ลี่เยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบพระพักตร์ แววตาที่เคยหม่นแสงพลันแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ น้ำเสียงที่เคยแหบพร่ากลับราบเรียบอย่างน่าประหลาด “เสด็จแม่เพคะ... แม้ท่านพี่จะบอกว่ารักหม่อมฉันและลูกเพียงใด ทว่าหม่อมฉันเกรง...เกรงว่าจะมิทันเล่ห์เหลี่ยมของอวี่เยี่ยนนั่น เล่ห์เหลี่ยมของนางนั้นช่างล้ำลึกนัก หากท่านพี่เปลี่ยนไปลืมมั่นในรัก ลืมรักษาคำมั่นสัญญา จะพลอยทำให้แผนการ

ตำหนักเยว่หานยามดึกสงัด บรรยากาศเงียบเชียบ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความเข้มงวด องครักษ์ของฮองเฮายืนเฝ้าแน่นหนาประหนึ่งป้อมปราการเหล็ก ทว่าสำหรับผู้เป็นเจ้าของวังตะวันออกและเทพสงครามอย่างหลงเจิ้งหยาง กำแพงสูงหรือบานหน้าต่างไม้ฉลุมิใช่สิ่งกีดขวาง ทว่าคือเส้นทางลัดสู่ดวงใจง ลมราตรีพัดแผ่วผ่านกรอบหน้าต่าง เสียงใบเหมยกระทบกันเบา ๆ ดุจเสียงกระซิบของความคิดถึง ภายในห้องบรรทมที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมสะอาดของดอกเหมย ไป๋ลี่เยว่นั่งพิงหมอนอิงอยู่บนแท่นบรรทม นางมิได้หลับใหล หากแต่ดวงตาคู่หงส์กลับทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างรอคอย มือเรียวบางลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นอย่างทะนุถนอม ริมฝีปากเม้มแน่นประหนึ่งกำลังสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน... จนกระทั่งแกร๊ก… เสียงแผ่วเบาที่บานหน้าต่างไม้แกะสลักทำให้ไป๋ลี่เยว่สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตานางวาวขึ้นทันทีฟุ่บ!เงาร่างหนึ่งเคลื่อนกายวูบไหว ก้าวข้ามขอบหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบประดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บที่ไม่มีผู้ใดจับต้องได้ ลมหนาววูบหนึ่งพัดตามเข้ามา แต่กลับถูกไออุ่นจากกายหนาบดบังไว้ หลงเจิ้งหยางหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบรรทมไป๋ลี่เยว่ชะงักงันเล็กน้อย นางลอบมองใบหน้าคมเข้มที

“เสียใจด้วยนะพระชายา คืนนี้ต่อให้เจ้าอ้อนวอนจนสิ้นเสียง ข้าก็มิอาจหยุดพักได้ตามคำบัญชาของเจ้าแล้ว!”ยังไม่ทันให้นางได้ตอบ มือแกร่งก็ตรึงข้อมือบางไว้เหนือศีรษะอย่างแน่นหนาร่างสูงโน้มลงบดทับช้า ๆ แต่หนักแน่นจนนางแทบจมลงไปในแท่นบรรทม ราวกับเขา ใช้ทั้งน้ำหนักและลมหายใจกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว ปลายจมูกคมสันเขาแนบแก้มของนางช้า ๆ ก่อนจะไล้ไปตามแนวลำคอที่เต้นระริก ก่อนจะฝังรอยจุมพิตที่เน้นย้ำความตีตราจอง“กลิ่นของเจ้า…” เขากระซิบเสียงต่ำ“ข้าคิดถึงจนแทบเสียสติ”ไป๋ลี่เยว่หอบหายใจแผ่ว ร่างกายที่พยายามแข็งขืนเริ่มทรยศต่อเจ้าของ แม้นางยังคงเชิดหน้าดื้อดึง แต่ปลายนิ้วกลับเผลอกำชายเสื้อเขาแน่นขึ้นคล้ายรั้งให้เขาเข้าใกล้โดยมิรู้ตัว“อย่า…คิดว่าทำเช่นนี้แล้วหม่อมฉันจะยอมง่าย ๆ นะเพคะ”“ข้าไม่ต้องการให้เจ้ายอมง่ายๆ หรอก” เขาตอบทันที เสียงแหบพร่าจนแทบแตก“ข้าต้องการให้เจ้าจำ…จนลืมไม่ลงต่างหากเล่า เยว่เอ๋อร์” คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของนางสะดุดริมฝีปากร้อนของเขาแตะลงอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่จูบที่รุนแรง แต่เป็นจูบที่ค่อย ๆ กัดกินทีละน้อย ราวกับตั้งใจทรมานให้ความรู้สึกมันค่อย ๆ ลุกไหม้ จากริมฝีปากเลื่อนลง ช้าเนิ

รถม้าสีดำไร้ตราประจำตระกูลแล่นฝ่าม่านราตรีที่มืดมิดอย่างเงียบเชียบและเร่งรีบ ภายในนั้น อวี่เยี่ยนนั่งกอดห่อผ้าไหมไว้แนบอกแน่น ประหนึ่งกุมดวงใจของตนเองราวกับกลัวว่ามันจะหายไป แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างกระทบดวงตาคู่งามที่ส่องประกายวาววับ ด้วยเพลิงแห่งความทะเยอทะยานและตื่นเต้นจนแทบมิอาจข่มกลั้นปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ คลี่ห่อผ้าไหมออกช้าๆ อย่างอดใจไว้ไม่อยู่ รอยยิ้มบนริมฝีปากงดงามราวบุปผาแย้มออกเบาๆ เมื่อ แสงนวลของจันทร์สาดกระทบตราพยัคฆ์ในมือของนางเกิดประกายแผ่ไอเย็นเยียบ หยกขาวเนียนละเอียด รูปพยัคฆ์หมอบทรงอำนาจ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบดั่งคำเล่าลือ อวี่เยี่ยนเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ“ในที่สุด…” นางพึมพำ น้ำเสียงนั้นทั้งสั่นพร่า ด้วยความลุ่มหลงในอำนาจ“ต่อให้เป็นเทพสงครามผู้เกรียงไกร สุดท้าย…ก็ยังต้องพ่ายแพ้ ให้แก่บ่วงสิเน่หาของสตรีอย่างข้า...”อวี่เยี่ยนยกตราพยัคฆ์ขึ้นแนบอก ราวกับกำลังกอดอำนาจทั้งแผ่นดินเอาไว้ ภาพตอนหวงไท่จื่อผู้สูงศักดิ์ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทรงอักษรผุดขึ้นมาในหัว ทำให้นางยิ่งเหยียดยิ้ม“เป็นมังกรแห่งต้าเฉิงแล้วอย่างไร… หากลุ่มหลงในรูปโฉมของสตรีเพียงชั่วครู่ สุดท้ายก็มิต่างจากส

แม้แสงตะเกียงภายในห้องบรรทมลับของสำนักพิรุณนิรันดร์จะริบหรี่ลงทุกขณะ ทว่าเปลวไฟกลับยังสั่นไหวรุนแรงไปตามแรงอารมณ์อันสกปรกที่โหมกระหน่ำไม่หยุด กลิ่นคาวราคะยังคงคละคลุ้งปนเปกลิ่นกำยานเข้มข้นปะปนกับกลิ่นสุราและกลิ่นเหงื่ออุ่นจากไอราคะอันอื้ออึงจนชวนคลื่นเหียน ราวกับห้องทั้งห้องถูกแช่อยู่ในปลักโคลนแห่งตัณหาและความทะเยอทะยานบนแท่นบรรทมที่ยุ่งเหยิง อาภรณ์ชั้นดีหล่นกระจัดกระจายราวเศษผ้าที่ไร้ค่า หลงจิ้งหรงเอนกายพิงหมอนอย่างลำพอง สายตาดำลึกเต็มไปด้วยความวิปลาส มือหนายังคงลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของอวี่เยี่ยนที่ยังคงโยกคลึงอยู่บนร่างเขาไม่หยุดราวกับกำลังลูบคลำสมบัติที่ชิงมาได้แม้ประตูด้านนอกจะยังมีองครักษ์และคนสนิทยืนเฝ้าอยู่ก็ตาม ราวกับเขาจงใจให้ทุกผู้คนรู้ว่า…ตนกำลังเสพสมอยู่บนชัยชนะที่ชิงมาจากพระเชษฐาร่วมสายเลือดใต้แสงจันทร์สลัว ตราพยัคฆ์หยกขาววางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้ข้างแท่นบรรทม เงาของมันทอดยาวเย็นเยียบประหนึ่งคมดาบที่กำลังรอวันเปื้อนเลือด หลงจิ้งหรงปรายตามองมัน พลางหัวเราะต่ำในลำคอ“เจ้าดูนั่นสิ…อวี่เยี่ยน” เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช“ตราพยัคฆ์ที่คนทั้งใต้หล้าต้องสังเวยชีวิ