Semua Bab Her Billionaire Babymaker Is Her Ex-husband's Brother: Bab 251 - Bab 260

“Saan tayo pupunta?” tanong ko sa kanya noong napansin ko na nag-iba ang ruta ng sinasakyan namin. Imbes na sa Berden mansiyon, ay lumiko ang driver namin at dumaan sa ibang ruta, isang daang hindi ko kabisado. “Sa reception,” tugon niya bago niya naisipan na hubarin ang suot niyang coat. Ipinahawak niya iyon sa akin at kaagad ko namang tinanggap. “Akala ko sa Berden Mansiyon ang reception,” usisa ko. Kaunti lang naman ang bisita kaya kasyang-kasya nang doon na lamang ganapin ang reception. May mga mesa pa nga roon na nakahanda, kaya hindi ko maintindihan kung bakit kailangan naming pumunta sa ibang venue. “Ayaw kong palampasin ang araw na ito. Doon tayo pupunta sa reception kung saan rin ang reception nina Gabriel at Heydi para makita mo si Gabriel kasama ang bago niyang asawa,” nakangiting saad niya bago kinuha ang kanyang tobacco pipe, sinindihan ito at humithit ng usok. Umangat pa ang gilid ng labi niya na para bang inaabangan niya ang bawat patak ng sakit na maaaring maramdam

**Natasha** “Are you pregnant?” Parang biglang naubusan ng hangin ang aking mga baga nang marinig ko ang tanong ni Sullivan. Nasa loob ako ng banyo ng mansiyon, nakayuko sa harap ng porcelain sink, hawak ang gilid nito habang nanginginig ang aking mga kamay. Maaga akong nagising dahil bumabaliktad na naman ang aking sikmura, ramdam ko ang pagsusuka na pilit kong pinipigilan. “H-Hindi,” agarang tanggi ko, pilit pinatatatag ang aking boses kahit ramdam kong namumutla na ako. Dumilim ang kanyang mga mata. Kita ko sa salamin kung paano nagbago ang anyo ng kanyang mukha. Mabagal siyang humakbang palapit sa akin, bawat yapak niya ay parang banta. Napaatras ako hanggang maramdaman kong tumama ang likod ko sa malamig na tiles ng banyo. Nagsimula na namang manginig ang buong katawan ko dahil sa takot na pilit kong kinokontrol. “Sigurado ka? Na hindi ka buntis?” paninigurado niya gamit ang mabigat at mababa niyang tono. Matalim pa rin ang titig niya na para bang binabasa ang bawat gala

**Gabriel** “She is accompanied by twelve security personnel, Gabriel. I saw it on the high-resolution thermal imaging surveillance camera, at nakita ko rin na may hawak silang mga armas. I think we should abort the mission for now to ensure Natasha’s safety. Baka kasi ang ending nito ay pumalpak tayo at masaktan si Natasha,” ani Vernon sa kabilang linya. Nasa loob na ako ng hotel nang mga sandaling iyon. Suot ko ang isang tiny earpiece communication device, na direkta kong ginagamit para makipag-ugnayan kay Vernon. Tahimik akong nakatayo sa isang sulok ng grand hall. Siya ang unang taong pumasok sa isip ko para hingan ng tulong. Uncle Sullivan is part of a powerful syndicate group kaya mas mainam na ang haharap sa kanya ay isang taong kabisado rin ang madilim na mundo ng illegal dealings. Vernon is one of my closest friends, aside from Sire. Sire offered me his help. Gusto niya akong tulungan sa problemang ito, pero ayaw kong madamay siya sa gulo ng mga sindikato. He lives a hap

I was so shocked and speechless. Hindi ako makagalaw sa kinaroroonan ko at para akong napako sa sahig nang makita ang isang taong hindi ko inasahan na hahantong sa ganitong kapalaran. Nakapalibot ang karamihan sa isang babaeng nakahandusay sa sementadong bahagi ng hotel courtyard. Wala na itong buhay. Nilagyan na ng dilaw na police crime scene tape ang paligid, at mahigpit itong humaharang sa sinumang nagtatangkang lumapit pa. Sa posisyon ng kanyang pagkakahiga, nakatihaya ang kanyang katawan, nakadilat ang mga mata ngunit wala nang buhay ang titig. Dumanak ang preskong dugo sa malamig na semento. Makikita ang bakas ng marahas na pagbagsak at halatang bago pa lamang naganap ang lahat. Sa itsura ng eksena, malinaw na nahulog siya mula sa pinakamataas na bahagi ng hotel, marahil isa sa mga upper floor balcony. “Heydi… I told you huwag kang magpadalos-dalos ng hakbang, pero hindi ka nakinig,” pabulong kong saad sa sarili habang hindi inaalis ang tingin sa kanyang walang buhay na kataw

**Gabriel** Pagkauwi ko sa mansiyon, diretso akong nagtungo sa pribadong silid kung saan naka-display ang iilang baril na koleksiyon ng aking ama. Ramdam ko pa ang panginginig ng aking mga kamay habang nakatitig ako sa mga armas na minsan ko lang hinawakan, pero ngayong gabi ay parang tinatawag ako ng bawat isa. Inabot ko ang isang Désert Eagle .50 AE, isang de-kalibreng armas na bihira lang ilabas ng ama ko. Mabigat ito sa kamay, malamig ang bakal, pero mas mabigat ang galit at desperasyong bumabalot sa dibdib ko. Kumuha rin ako ng isang .357 Magnúm pístol bilang backup at isinuksok iyon sa aking tagiliran, saka ko isinilid sa tactical sling bag ang ilang loaded magazine na alam kong kakailanganin ko. Hindi ko pa rin ma-contact si Vernon hanggang ngayon. Ang huling mensahe niya sa akin ay maikli pero mabigat sa kahulugan. Sinugod nila ang kuta ni Sergei Lacaba. Isang malaking sindikato ang kalaban nila, at alam kong bawat minutong lumilipas ay maaaring katumbas ng buhay o kamatayan