Lahat ng Kabanata ng Love Me Harder, Mr. Billionaire: Kabanata 301 - Kabanata 310

VENUS POV KINABUKASAN, maaga na akong gumayak para sa day-off ko. Alam na nila Madam Laura at Sir Lemuel ang tungkol sa day-off ko kaya naman wala nang problema Bago ako umalis, nagpasya akong daanan na muna si Darren sa kwarto nito. Baka kasi may iuutos pa eh. Isa pa, kailangan ko ding magpaalam dito Pagkapasok ko sa kwarto nito, nadatnan ko itong gising na. Saktong kakatapos lang nitong makipag-usap sa kung kanino sa telepono at nang mapansin nito ang presensya ko, automatiko na gumuhit ang matamis na ngiti sa labi nito “Wow, ang ganda ng nurse ko ah?” nakangiti nitong sambit. Ewan ko lang kung isa iyung biro or hindi dahil huling huli ko kung paano naglakbay ang paningin nito sa kabuuan ko. Naka-maong na pantalon ako at naka-croptop. Malayong malayo ang suot ko ngayun kumpara sa uniform ng nurse na suot ko sa pang-araw-araw. “Siyempre, day-off eh. Pagkakataon ko na para umawra.” Pabiro kong sagot kahit ang totoo, naiilang ako sa paraan ng pagkakatitig nito sa akin. Ewan ko

VENUS POV “IYAN ang mabait na pamankin. Nanlilibre sa mga kamag-anak. Hindi kagaya ng iba diyan na kapag sahod, napupunta sa alak ang pera. Ni hindi man lang marunong manlibre kahit pandesal lang sa aming mga may edad na.” ani ng isa kong tiyahin na si Tita Claire. Halatang masaya ito sa kinain na agahan dahil wala itong bukambibig kundi ipinagmamalaki niya daw ako, Iniwasan ko na lang magkumento at baka sabihin ng iba ko pang mga pinsan na mayabang ako Actually, sobra-sobra ng mga pagkain inorder ko. Ang para sa kapatid kong si Emmie ay nakatabi na din at ang iba pa ay inuwi na mga Tita’s. Tama nga ang naisip ko kanina dahil pagkatapos magsikainan, isa-isang nag-alisan na silang lahat. May mga pasok din kasi sa trabaho ang ilan sa mga pinsan ko kaya naman nagsipag-gayak na. Mabuti na lang talaga at baka magpalibre pa ng alak eh. Hangang mamayang hapon lang ako dito. Wala akong balak na magpaabot ng gabi at baka mayaya pa ako ng mga iyun sa inuman which is hindi maaari. Siguro,

VENUS POV HINDI ko maitago ang lungkot na nararamdaman ng puso ko habang naglalakad ako pabalik ng kwarto ni Darren. Tapos na kaming mag-usap ni Madam kung saan, kinumpirma nga nito sa akin na inaayos na lang ang visa ng mga ito at lilipad na patungo sa America ang buong pamilya para sa pagpapagamot ni Darren. Malungkot ako, oo dahil biglaan ang naging deisyon ng mga ito pero sino ba naman ako para umapela diba? Siguro, ganoon talaga ang buhay. Walang permanente sa mundo “Hey, anong nangyari? Lumabas ako galing ng banyo na wala ka tapos makikita na lang kita ngayun na para bang sobrang lungkot mo. May problema ba?” seryosong tanong ni Darren sa akin pagkapasok ko pa lang sa kwarto nito. Pilit naman akong ngumiti dito. Ayaw kong ipahalata dito ang kalungkutan ko. “Here…pasalubong ko sa iyo.” Wika ko sabay abot ko dito ng dala kong paper bag. Kaagad naman nitong tinangap. “Wow…ano ito ha?” nakangiti nitong wika habang inilalabas nito sa loob ng paper bag ang dala kong pasalubo

VENUS POV TAHIMIK lang akong nakamasid kay Darren habang pinapanood ito na nakatunghay sa babaeng nakahiga sa loob ng kabaong. Alam kong malungkot ito sa pagkawala ng ex-wife nito at naiintindihan ko iyun “HI! Ano nga nga pala ulit ang pangalan mo?” nasa ganoon akong sitwasyon nang marinig ko ang muling paglapit sa akin ng magandang babae. Dinig ko Vanilla at asawa ito ng lalaking sumapak kay Darren kanina. “Venus po. Ako po si Venus.” Nakangiting sagot ko “Nice meeting you, Venus. Ako nga pala si Vanilla. Pinsan ng asawa ko iyang si Lexi.” Sagot nito sa akin. “Nakikiramay po ako.” Kimi kong bigkas. Pilit itong ngumiti sa akin at hinawakan ako sa kamay “Halika. Upo ka muna. Hayaan mo muna si Darren diyan. I know na masakit din sa kanya ang pagkawala ni Lexi. May pinagsamahan din sila kahit papaano.” Seryosong wika ni Vanilla sa akin. Hindi naman ako nakaimik Ano ba ang sasabihin ko? Wala ako masyadong alam at nakakahiya naman kung magtanong ako diba? Baka kasi magmukha a

VENUS POV “Hindi uuwi sila Mommy ngayun at bukas kaya hindi nila ito malalaman. Isang beses lang naman ito kaya sana, sana pagbigyan mo ako.” Seryoso nitong bigkas. “Pero---- “Venus, ako pa rin ang amo diba? Ako pa rin naman ang masusunod diba?” seryosong sambit nito. “Tsaka, malungkot ako ngayun. Sobrang lungkot ko at tanging alak lang ang alam kong maging sandigan para makalimot.” Muli nitong sambit. SA pagkakataon na ito, kitang kita ko na naman sa mga mata nito ang matinding lungkot Wala na akong nagawa pa kundi ang tumango na lang. “Okay, sige, pagbibigyan kita sa nais mo pero huwag kang uminom ng marami ha? Alam mo kung ano ang sitwasyon mo ngayun, Darren.” Seryosong sambit ko. Kaagad naman itong napangiti “Thank you. Thank you, Venus. Sabi ko na nga ba eh at hindi mo ako matitiis.” Nakangiting sagot nito sa akin Hindi ko naman mapigilan ang mapailing. Alam kong mali pero may magagawa ba ako? Si Darren pa rin ang boss at trabahador lang ako. Tsaka, ayaw kong madis