All Chapters of Love Me Harder, Mr. Billionaire: Chapter 351 - Chapter 360

414 Chapters

Chapter 2 (book 4)

DEVI POV ISANG BUWAN ANG MABILIS NA LUMIPAS. at kasalukuyan akong nakatayo ngayun dito sa labas ng Port. Naguguluhan ako kung saan ako sasakayat patutungo Kung alam ko lang na ganito pala karaming tao, dapat pala nag eroplano na lang ako eh. Pero, ako kasi iyung taong mahilig minsan sa challenge. Talagang nagbarko ako dahil gusto kong ma-enjoy ang biyahe. Isa pa, kung totoosin, ito ang masasabi kong bakasyon sa tagal ng panahon na naging doctor ako. Meaning, ito ang kauna-unahang pagkakataon na masasabi kong bakasyon ko simula noong naging doctor ako At masarap pala sa pakiramdam at parang gusto ko nang dalas-dalasan ang bakasyon na ito. Marami naman na akong ipon at parang kay sarap na mag unwind. Balak ko, pagkatapos kong umattend sa kaarawan ni Mommy, aalis kaagad ako. Balak kong tatawid sa kabilang Isla kung saan matatagpuan ang sikat na resort at magbakayon na muna doon. May isang buwan akong nakuhang bakayon sa hospital kung saan ako nagtatrabaho bilang isang reside

Chapter 3 (book4)

DEVI POV "Sino ka? Kilala ba kita?" mariin kong itinanong iyon habang diretso siyang tinitigan. Kahit na kinakabahan, pinilit kong manatiling kalmado. Pinilit kong magkunwaring estranghero lang siya. Pinilit kong manindigan. Dahil kapag inamin kong kilala ko siya, para ko na ring inaming hindi ko kailanman nakalimutan ang nakaraan. "Tsk, Devi, little sister, hanggang kailan ka makikipagmatigasan? Hanggang kailan ka tatakbo at magtatago sa pamilyang matagal nang naghahanap sa'yo?" muling wika ni Winston habang hindi mapigilan ang napapailing. Nanigas ako. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Little sister? Parang gusto kong matawa. Kapatid? Talaga lang ha? Kailan ba ako itinuting na kapatid ng kumag na ito? Noong mga panahong magkasama kami sa iisang bahay, ni minsan hindi ko naramdamang bahagi ako ng pamilya nila. Hindi ko naramdamang may kuya ako. Hindi ko naramdamang may lugar ako sa pamilyang Imperial. At ang lalaking nasa harapan ko ngayon...

Chapter 4 (book 4)

DEVI POV Maaaring isa nang makapangyarihang tao si Winston ngayon. Pero hinding-hindi ko makakalimutan ang lalaking ito. Dahil siya ang isa sa mga taong unang sumira sa tiwala ko. Isa siya sa mga dahilan kung bakit natuto akong umiwas sa mga lalaki. Kung bakit hanggang ngayon ay hirap pa rin akong magtiwala. "Sasama ka sa akin sa ayaw at gusto mo." muli niyang wika na para bang walang lugar para humindi ako. “No!” maiksi kong sagot. Bigla naman siyang napaseryoso. "Alam mo bang ilang araw nang naghihintay ang nanay mo? Araw-araw kang inaabangan lalo na nang sinabi niyang darating ka daw." seryosong sambit niya. Bahagya akong natawa. Ang gago, kailan pa siya naging malapit kay Mommy? Hindi kami magkadugo ni Winston. Siya ang anak ng unang asawa ng ama niya. At ako naman ay anak ni Mommy sa dati nitong karelasyon. Nang magkatuluyan sina Mommy at ang ama ni Winston, akala ko magkakaroon ako ng buong pamilya. Akala ko magkakaroon ako ng tahanan. Pero, nagkamali ako.

Chapter 5 (book 4)

DEVI POV "AYAW KO NANG PAG-USAPAN ANG TUNGKOL SA BAGAY NA IYUN. Matagal nang nangyari at nakalimutan ko na." malamig ang tono ng boses na wika ko kay Winston. Naramdaman ko ang mga kakaibang pagtitig niya sa akin ngayun. Pero, ako, deadma lang. Tumitig ako sa labas ng bintana kung saan, hindi ko na maalala itong daan na dinadaanan namin Labimpitong taon. Ganoon kabilis lumipas ang panahon pero ang sugat sa puso ay sariwa pa rin. "Devi, paano mo nagawang bigla na lang umalis?" muling wika ni Winston. Napabaling ang tingin ko sa kanya at sa kauna-unahang pagkakataon, doon ko nakita ang lungkot sa mga mata niya "Hmmp, para yatang nakalimutan mo na wala akong dugong Impreial at noon pa man, hindi na ako tangap ng mga Lolo at Lola mo." seryosong sagot ko sa kanya Gusto niya ng prankang pananalita, pwes pagbibigyan ko siya. Gusto niya nang katotohahan, sasabihin ko sa kanya. "Hindi ganoon iyun. Istrikta lang talaga ang mga abuelo at abuela ko pero hindi sila masamang tao." ser

Chapter 6 (book 4)

DEVI POV Nauunawaan ko na ang ibig sabihin ng salitang iyon, pero ramdam ko ang sakit na dala nito. Parang sinasabi niya na yaman lang ng angkan nila ang habol ni Mommy kaya bigla itong nagpakasal sa Daddy nito. Hindi ko na mapigilan ang maluha pero kaagad kong pinunasan iyun.. Pakiramdam ko, bigla akong nagising sa isang mahabang panaginip. Na kahit gaano kaganda ang bahay, kahit gaano kalambot ang magiging higaan ko, hindi kami ni Mommy kailanman magiging bahagi ng pamilya nila. Dahil, hindi pala kami tangap sa pamiyang ito. Unti-unting namuo ang luha sa aking mga mata. Ngunit pinigilan ko itong pumatak. Ayokong umiyak sa harapan niya. Ayokong isipin niyang natatakot ako. "Kung goldigger kami, mapang husga ka naman!" sigaw ko. Nanlaki ang mga mata ni Manang. Samantalang si Winston ay tila hindi makapaniwala na sinagot ko siya. "Ano'ng sinabi mo?" naniningkit ang mga mata niyang tanong. "Masama kang tao!" ulit ko habang nakataas ang baba. “Devi!!!’ galit niyang

Chapter 7 (book 4)

DEVI POV CONTINUATION OF FLASHBACK Ang akala ko talaga, masaya na dahil nakita kong nasapak si Winston ng ama niyang si Tito Vicente. Pero nagkamali ako Noong nalaman kasi ito ng mga Lolo at Lola ni Winston, bigla silang napasugod dito sa bahay. Nagkagulo at sinisisi kami ni Mommy kung bakit nangyari ito "Sinabi ko naman kasi sa iyo na wala talagang matinong mangyayari iyang pag-aasawa mo ulit. Tingnan mo kung ano ang nangyari? Nagawa mong saktan ang anak mo dahil lang sa isang maliit na bagay!' galit na wika ni Donya Celestina. Halos murahin kami ni Mommy at kung wala lang siguro si Tito Vicente na handa kaming ipagtangol, baka higit pa sa mura ang ginawa niya sa amin eh. "Mom, buhay ko ito. Tsaka, kailan ba naging mali ang disiplinahin ang sarili kong anak?" sagot din naman kaagad ni Tito Vicente. Kaya lang, muling nagkagulo dahil bigla na lang tumayo si Don Amador at walang sabi-sabing basta na lang nitong sinikmuraan si Tito Vicente. Gulat na gulat naman ako sa aking

Chapter 8 (book 4)

DEVI POV AT HINDI nga ako nagkamali. Dahil kinabukasan, pagpasok ko ng School, biglang nagbago ang lahat sa akin Ang dati kong mga kaibigan na malapit sa akin ay bigla nalang lumayo. Na para bang may nakakahawa akong sakit Kabilaan din ang mga gossip tungkol sa akin at sa Mommy ko. Na kesyo, pumatol daw si Mommy kay Vicente Imperial para makaraos sa kahirapan At bilang anak, masakit sa akin iyun. Kung hindi lang ako graduating ng Senior High School, baka ayaw ko nang pumasok ng School eh. Isang buwan na lang at graduation na namin at hanga't maaari, ayaw kong sayangin iyun. Kaunting tiis na lang at kapag college na ako, hihiling ako kay Mommy na kung pwede sa Manila na lang ako mag-aaral Iyun lang kasi ang alam kong paraan para makalayo ako sa lugar na ito eh. Hindi ko kaya ang kabi-kabilaang tsismis. At dumating pa sa punto minsan na nabu-bully ako "Devi...hi...sa wakas, natiyempuhan din kita!! isang araw, nagulat na lang ako nang bigla na lang akong in- approach ng

Chapter 9 (book 4)

DEVI POV "MASAKIT ang likod ko..." naluluha kong wika habang pilit na bumabangon mula sa pagkakaupo sa sahig. Ngunit sa halip na makakuha ng kahit kaunting simpatya, isang malakas na tawanan ang umalingawngaw sa buong paligid. "Narinig n'yo ba siya?" pangungutya ni Elma habang nakahawak sa tiyan sa kakatawa. "Masakit daw ang likod!" "Anong masakit ang likod? Para iyan lang, mag-iinarte ka na kaagad? Tumayo ka diyan at umpisahan mo ang trabaho mo. Dapat pagsilbihan mo kami para naman hindi masayang ang perang ginagastos sa iyo ng tiyuhin ko!" mataray na wika ni Rachell. Nagdilim ang mukha niya sa galit. Mabilis siyang lumapit at walang pag-aatubiling sinunggaban ang buhok ko. "Aray!" napasigaw ako dahil sa sakit. Mariin niya akong hinila patayo na para bang isa lamang akong basahang nakakalat sa sahig. Ramdam ko ang hapdi sa aking anit. Pakiramdam ko'y isa-isang nabubunot ang mga hibla ng buhok ko. "Tumayo ka at pagsilbihan kaming lahat!” galit niyang sigaw. Ngunit

Chapter 10 (book 4)

DEVI POV NAGISING ako na nasa loob na ako ng kwarto ng hospital. Mag-isa at ramdam ang sakit sa buo kong katawan. May benda din ako sa aking ulo at nang may pumasok na nurse at nakita niyang gising na ako, mabilis siyang lumapit sa akin "Nasaan ako?" nanghihina kong tanong "Miss Devi, nandito po kayo sa hospital. Bugbog sarado po kayo at halos dalawang araw po kayong walang malay." sagot niya sa akin Ilang saglit lang, muli kong naalala ang kung ano ang nangyari sa akin. Ang pambububog nila Racehll at Elma kasama ang iba pa...si Winston na walang ibang ginawa kundi ang manood lang Hindi ko na naman mapigilan ang maluha. At pagkatapos noon, ibinaling ko ang tingin ko sa nurse. "Si Mommy, nasaan ang Mommy ko?" naluluha kong tanong "Ahmm, opo..tatawagan ko po siya para ibalita sa kanya na gising na po kayo." sagot niya naman sa akin Hindi ko naman mapigilana ng mapakunot noo. Noon kasi, kahit isang munting sinat lang, hindi ako iniiwan ni Mommy. Pero ngayun, bakit wala

Chapter 11 (book4)

DEVI POV KASALUKUYAN "We're here." Pasimple kong pinunasan ang luha sa gilid ng aking mga mata nang marinig ko ang tinig ni Winston. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga iyon. Marahil ay dahil sa mga alaalang muling bumalik sa isip ko habang nasa biyahe kami. Mga alaalang pilit kong ibinaon sa limot. Mga alaalang nag-iwan ng sugat na kahit lumipas na ang ilang taon ay hindi pa rin tuluyang naghihilom. Napabuntong-hininga ako bago dahan-dahang tumingin sa bintana. At doon ko muling nasilayan ang bahay. Ang malaking mansyon na minsan nang naging bahagi ng buhay ko. Nanatili pa rin ang engrandeng anyo nito. Ang malawak na bakuran, ang matataas na bakal na gate, at ang magagarang ilaw na nakapaligid sa buong mansyon. Para bang walang nagbago. Ngunit ako... ako ang nagbago. Hindi ko maiwasang maalala ang panahong huling umuwi ako dito. Mahina pa noon ang katawan ko matapos ang mahabang pananatili sa ospital. Ngunit hindi rin naman ako nagtagal dito. Sa sandalin

...

34 35 36 37 38

...

SCAN CODE TO READ ON APP