All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 711 - Chapter 720

ไม่นานนัก ขันทีก็ยกพู่กัน หมึก กระดาษ และหินฝนหมึกมา ฉู่หนิงหยิบพู่กันขึ้นมาบรรจงเขียนอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็เขียนหนังสือรับรองทางทหารออกมาหนึ่งฉบับ พร้อมกับลงนามของตนเองหลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ฉู่หนิงก็ยื่นหนังสือรับรองทางทหารให้องค์รัชทายาทที่อยู่ด้านข้างองค์รัชทายาทกวาดตาดูแวบหนึ่ง เนื้อหาเป็นไปตามที่ฉู่หนิงกล่าวเมื่อครู่ แต่เพิ่มการปูนบำเหน็จตามผลงานของทหารแนวหน้าเข้ามาหนึ่งประโยคแม้ฉู่หนิงไม่เขียนประโยคนี้ ขอแค่แนวหน้าชนะศึก ราชสำนักก็ย่อมมีการปูนบำเหน็จเมื่อเห็นว่าหนังสือรับรองทางทหารไม่มีปัญหา องค์รัชทายาทหัวเราะเยาะในใจ ก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นมาลงนามของตนเองจากนั้นองค์ชายรองรับหนังสือรับรองทางทหารมา แค่กวาดตามองแวบเดียว เขาก็แทบจะหัวเราะออกมาฉู่หนิงนะฉู่หนิง นี่เจ้ากำลังเล่นกับไฟอยู่ เมื่อไรที่แพ้ขึ้นมา เจ้าจะถูกแผดเผาจนไม่เหลือซาก ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดองค์ชายรองอดกลั้นไม่ให้ตนเองหัวเราะ แล้วลงนามโดยไม่ต้องคิดจากนั้น หนังสือรับรองทางทหารถูกส่งไปให้ฮ่องเต้ฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระนามที่ลงเรียบร้อยแล้วแวบหนึ่ง จากนั้นอ่านเนื้อหาอีกครั้ง จึงจะตวัดพระหัตถ์ ประ

หลิวโส่วเริ่นตาค้างทันที“หน้าไม้กลที่มากเช่นนี้ ท่าน……ท่านไปเอามาจากไหน?”“เหอะๆ ใต้เท้าหลิวลืมช่างฝีมือแปดคน ที่ถูกเสนาบดีไป่หลีแห่งต้าเยี่ยนชิงตัวไปในตอนนั้นแล้วหรือ?”ฉู่หนิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หลังจากที่ข้าช่วยพวกเขาออกมา ก็ให้พวกเขาเดินทางไปปิงโจว ภายใต้การนำของคนเหล่านี้ ความเร็วในการผลิตหน้าไม้กลก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดไม่เพียงแค่นี้นะ กองกำลังดาบยาวกับกองทัพม้าขาวก็ขยายกำลังออกไปไม่น้อย กำลังรบของกองทัพเราเพิ่มขึ้นมากเมื่อรวมกับความสามารถในการบัญชาการของแม่ทัพหานซิ่ง ศึกนี้ทัพของเรามีแต่จะชนะ ไม่มีทางแพ้เด็ดขาด”แม้เป็นรองในด้านจำนวนกำลังพล แต่ในด้านของอาวุธและประเภททหาร สามารถพูดได้ว่ากองกำลังดาบยาวกับกองทัพม้าขาวไร้เทียมทานไม่ว่าจะป้องกันเมือง หรือบุกโจมตี กองทัพปิงโจวก็ไม่เป็นรองใคร!แต่เมื่อหลิวโส่วเริ่นฟังจบกลับรู้สึกสงสัยมากในเมื่อมีความมั่นใจเช่นนี้ ยังจะเรียกเขามาหารือเป็นการส่วนตัวอะไรอีก?“ในเมื่อท่านอ๋องมีความมั่นใจ ไม่ทราบว่ากระหม่อมสามารถทำอะไรเพื่อศึกนี้บ้าง?” หลิวโส่วเริ่นถามอย่างระมัดระวังฉู่หนิงหัวเราะเบาๆ “กรมการคลังดำเนินการทุกอย่างตามปกติ แต

ตี้เหวินเย่าตะลึง “ใต้เท้าหานจะนำทัพด้วยตนเองหรือ?”หานซิ่งพยักหน้า แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ศึกแรกคือศึกตัดสิน ข้าจะนำทัพไปซุ่มโจมตีกำลังเสริมของฝ่ายตรงข้าม ส่วนเรื่องการโจมตีค่ายใหญ่ของข้าศึก ให้เป็นหน้าที่ของเฝิงเซี่ยนจู่”เมื่อกล่าวจบ หานซิ่งหันไปประสานมือคารวะเฝิงมู่หลานที่นั่งในตำแหน่งถัดไปเฝิงมู่หลานที่คันไม้คันมือมาสักพักแล้ว ดวงตาลุกวาวทันที นางก้าวออกมาตบหน้าอกรับประกัน “วางใจได้ ข้าจะยึดค่ายใหญ่ต้าจ้าวให้ได้แน่นอน”หานซิ่งกล่าวอย่างระมัดระวัง “เรื่องนี้สำคัญมาก ฉู่อ๋องมอบหมายให้ท่าน บัญชาการกองทัพม้าขาวเข้าร่วมศึกนี้โดยเฉพาะ”เฝิงมู่หลานกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น “มอบกองทัพม้าขาวให้ข้า ศึกนี้ชนะอย่างไร้เคลือบแคลง!”ในบรรดากำลังทหารทั้งหมดของปิงโจว กำลังรบของกองทัพม้าขาวทัดเทียมกับกองกำลังดาบยาวสำหรับการโจมตีแบบจู่โจม ทหารม้าสามารถแสดงผลลัพธ์ได้ดีที่สุดหลังจากหานซิ่งวางแผนเสร็จ ก็ลุกขึ้นและกล่าวเสียงดังทันที “ทุกท่าน ศึกนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ต้องระวังให้มาก จากนี้ข้าขอประกาศคำสั่งทหารสามข้อ!ผู้ใดใจเสาะไม่ก้าวไปข้างหน้า ถูกปลด!ผู้ใดให้ความร่วมมือไม่ดี ถ

กองทัพแคว้นฉู่ถือชัยชนะเป็นแรงผลักดัน ปลุกกำลังใจฮึกเหิม บุกทะลวงไปยังสี่เมืองขณะเดียวกัน ค่ายใหญ่ส่วนกลางของกองทัพแคว้นจ้าวก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นค่ายใหญ่อันเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าพลลาดตระเวนหน้าค่ายใหญ่ มีทหารแคว้นจ้าวไม่กี่นายถือทวนเฝ้ายามอย่างง่วงงุนเร่งเดินทางมาหลายวัน เหนื่อยล้าทั้งกายใจ ยามนี้ยังต้องมาเฝ้ายามกลางคืนอีก ยากจะประคองร่างไว้จริง ๆในตอนนั้นเอง ทหารม้าหนึ่งกองค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาอย่างเงียบงันพวกเขาคาบไม้กลั้นเสียง ม้าก็พันกีบไว้จนไร้สุ้มเสียงใด ๆ อาศัยความมืดยามราตรีกำบังตน เดินตามแสงดาวริบหรี่ เคลื่อนตัวมาถึงกระโจมใหญ่กลางค่ายอย่างรวดเร็วพอเข้าใกล้ ทหารแคว้นจ้าวคนหนึ่งที่ยังไม่ง่วงจนผล็อยหลับก็เห็นพวกเขาทหารคนนั้นตกใจ กำลังจะร้องเตือน แต่ทวนสั้นหนึ่งเล่มพุ่งลงมาจากด้านบนเสียก่อนทันใดนั้น ทหารรักษาการณ์หน้าค่ายก็ล้มระเนระนาดจากนั้นทัพอาชาขาวห้อตะบึงอาชา ระยะใกล้เพียงนี้ แค่บุกฝ่าก็ทะลวงสังหารผ่านไปได้จนถึงตอนนี้ พลลาดตระเวนในค่ายถึงได้เห็นพวกเขา“แย่แล้ว ศัตรูบุก!”“รีบเป่าแตรส่งสัญญาณ!”ท่ามกลางเสียงโกลาหล องค์ชายสามจ้าวอู๋จี๋สะดุ้งตื่น

แต่พอนางเดินออกไปได้เพียงไม่นาน สีหน้าของหานซิ่งก็เยียบเย็นลงทันที“ไม่คิดเลยว่าศึกครั้งนี้จะมีเชลยมากเพียงนี้ ใต้เท้าตี๋เห็นว่าควรจัดการอย่างไร?”ตี๋เหวินเย่าขมวดคิ้ว “สี่หมื่นคน ทุกวันต้องใช้เสบียงมากมาย นี่เป็นภาระหนักของปิงโจว”แม่ทัพใต้บัญชาพลันตั้งสติได้ มีคนลุกขึ้นตะโกนว่า “จะเก็บพวกมันไว้ทำไม ฆ่าเสียเถิด!”“นั่นสิ พวกมันกล้าบุกรุกดินแดนของเรา จะปล่อยให้พวกมันรอดชีวิตได้อย่างไร?”“ฆ่าพวกมัน!”“พวกเราไม่ต้องการเชลย!”ชั่วพริบตา เหล่าแม่ทัพลุกฮือด้วยความโกรธ ต่างพากันขอให้ฆ่าเชลยหานซิ่งกับตี๋เหวินเย่ามองตากัน ก่อนผายมือให้ทุกคนเงียบ“เมืองอันติ้งและอีกสามเมืองถูกยึดคืน กองหนุนและกองทัพประจำการณ์สี่หมื่นนายถูกกวาดล้างหมด ตอนนี้แม่ทัพกวนอวิ๋นคุมกองกำลังอยู่ที่นั่น”หานซิ่งเอ่ยเสียงเนิบ “หากส่งข่าวชัยกลับไป ทางหนึ่งมีเชลย อีกทางไม่มีเชลย จะดูไม่ค่อยดีนัก”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองทุกคน แล้วแววตาเยียบเย็นลง “ในเมื่อทุกท่านเห็นว่ามิอาจเก็บเชลยไว้ เช่นนั้นก็ฆ่าทั้งหมด เนื้อหาในข่าวชัย ข้าจะเขียนให้เหมาะสมเอง”ความหมายชัดเจนยิ่ง ในข่าวชัยจะไม่ปรากฏคำว่าเชลย มีเพียงคำว่ากว