Semua Bab ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Bab 731 - Bab 740

ที่แท้ นี่ก็คือพระราชอำนาจ!ที่แท้ นี่ก็คือองค์จักรพรรดิ!ที่แท้ นี่ก็คือพระทัยจักรพรรดิ!ไม่ว่าผู้ใด หรือผลประโยชน์มหาศาลเพียงไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ ทุกสิ่งล้วนสละทิ้งได้ทั้งสิ้น! จักรพรรดิ ไม่เคยคิดจะทรงถามไถ่ความเห็นของผู้ใดอยู่แล้ว!“ลูก เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” จู่ ๆ ฉู่หนิงก็เก็บสีหน้าเกรี้ยวโกรธ เปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชา เขาประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “หากไม่มีเรื่องอันใดแล้ว ลูกขอทูลลา” กล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้ฮ่องเต้ทรงตรัสฮ่องเต้หรี่พระเนตร มองแผ่นหลังของฉู่หนิงจนเดินลับสายตาไปขณะนั้น จ้าวหมิงหัวหน้าขันทีที่อยู่ด้านข้างสะบัดมือเป็นสัญญาณให้เหล่าทหารองครักษ์ถอยออกไป ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ฮ่องเต้พลางยิ้มประจบ “ฝ่าบาท เพลานี้ดึกมากแล้ว ทรงพักผ่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พระพักตร์ราบเรียบไร้อารมณ์ “จ้าวหมิง เจ้าว่าครั้งนี้เราทำถูกหรือไม่?”“เรื่องนี้...” มุมปากของจ้าวหมิงกระตุก “ฝ่าบาท เรื่องสำคัญของบ้านเมือง บ่าวมิกล้าบังอาจวิจารณ์พ่ะย่ะค่ะ” จ้าวหมิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริมอย่างระมัดระวัง “แต่เมื่อครู่ดูจากสีหน้าของ

“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว ข้าอยู่ที่นี่นานมิได้ เจ้าอยู่ในวังก็จงดูแลตนเองให้ดี พรุ่งนี้ข้าจะให้คนนำอาหารมาส่งให้”เสิ่นหว่านอิ๋งกำชับอีกเพียงประโยคเดียว ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปเมื่อออกจากเรือนพัก เสิ่นหว่านอิ๋งมีสีหน้าเคร่งเครียดหนัก เดิมทีนางคิดว่าเมื่อกองทัพปิงโจวทำลายทัพแคว้นจ้าวลงได้ ฉู่หนิงจะมีอำนาจต่อรองในราชสำนักมากขึ้น แต่นึกไม่ถึงว่าสถานการณ์กลับตาลปัตรเช่นนี้ ยามนี้จวนฉู่อ๋องกำลังตกเป็นรองอย่างยิ่งทว่านางเป็นเพียงสตรี แม้จะร้อนใจเพียงใดก็มิอาจช่วยแบ่งเบาภาระของฉู่หนิงได้ เสิ่นหว่านอิ๋งยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวายใจ ปรารถนาจะกลับไปอยู่เคียงข้างฉู่หนิงให้เร็วที่สุดทว่าในขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังมาจากระเบียงทางเดินเบื้องหน้า “ข้าก็ว่าใคร ที่แท้ก็พระชายาฉู่อ๋องนี่เอง!”องค์รัชทายาทเดินนำขบวนองครักษ์เข้ามาขวางทางนางไว้ เสิ่นหว่านอิ๋งก้มหน้าย่อกายลงอย่างสำรวม “คารวะองค์รัชทายาทเพคะ”องค์รัชทายาทหัวเราะร่า “ไม่ต้องมากพิธี!” เขาแสร้งทำเป็นก้าวเข้าไปหมายจะคว้าข้อมือนางเพื่อพยุงให้ลุกขึ้นทว่าเสิ่นหว่านอิ๋งกลับรีบยืดตัวขึ้นตรงแล้วถอยหลังไปสองก้าว หลบเลี่ยงมือที่หวังจะ

พระพักตร์ของฮ่องเต้ดำทะมึนหาใดเปรียบ “นอกจากนี้อะไร? พูดมา!”หลิวโส่วเริ่นถอนหายใจยาว “นอกจากนี้ ในเมืองก็มีเพลงกล่อมเด็กแพร่หลายตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ วิหคสิ้น เกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายตาย สุนัขถูกต้ม”ถ้อยคำนี้ทำให้จ้าวหมิงที่อยู่ด้านข้างเดือดดาล กระทืบเท้าร้องเสียงแหลม “บังอาจยิ่งนัก กล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์ฝ่าบาทเช่นนี้!”ฮ่องเต้ถลึงพระเนตรใส่จ้าวหมิงอย่างดุดัน ทำเอาเขาต้องหดคอด้วยความหวาดกลัว สีหน้าแปรเปลี่ยนและรีบถอยหลบไปและในตอนนี้ หลิวโส่วเริ่นได้อธิบายว่า “ราษฎรมองว่าปิงโจวได้รับชัยชนะอย่างดงาม แคว้นจ้าวไม่มีอันใดน่ากลัว ทว่าฝ่าบาทกลับทรงระแวงกองทัพปิงโจวที่มีเพียงแสนนาย ด้วยเหตุนี้จึงจงใจหาเรื่องกรมคลัง เพราะขุนนางส่วนใหญ่ในกรมคลังมาจากปิงโจวพ่ะย่ะค่ะ!”“นอกจากนี้ การขึ้นทะเบียนให้ผู้ลี้ภัยก็เป็นหน้าที่ของกรมคลังอยู่แล้ว แต่บัดนี้พระองค์กลับใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการสอบสวน ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่ผู้คนจะเกิดความคิดเชื่อมโยง”“บัดนี้ข่าวลือแพร่กระจายทุกตรอกซอกซอย บอกว่าพระองค์กังวลว่าฉู่อ๋องจะมีอำนาจมากเกินไป จึงจงใจกดดันและสั่งกักบริเวณฉู่อ๋อง”“แต่กระหม่อมเข้าใจว่าพระองค์ทรงทำ

“ยืนให้เรียบร้อย ไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามผู้ใดไปไหนทั้งนั้น ข้าเข้าเฝ้าเสด็จพ่อเสร็จแล้วค่อยมาจัดการพวกเจ้า!”ฉู่หนิงว่าจบก็เดินเข้าไปในตำหนักลูกเล่นที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้จ้าวหมิงที่อยู่ด้านข้างตะลึงงัน ยังไม่ทันจะตั้งสติได้ ฉู่หนิงก็เดินเข้าไปในตำหนักแล้วจ้าวหมิงหันไปมองพวกหลิวโส่วเริ่นที่บัดนี้ลุกขึ้นยืนกันแล้ว ได้แต่ยิ้มขมขื่นฉู่อ๋องผู้นี้มีอุบายแพรวพราวยิ่งนัก!แต่ว่า จ้าวหมิงจะไม่ก้าวล่วงองค์ชาย เขาถอยไปที่ประตูตำหนัก รอรับพระบัญชาจากฮ่องเต้เวลานี้ ฉู่หนิงที่อยู่ในตำหนักได้ประสานมือทำความเคารพด้วยสีหน้านอบน้อม “ถวายบังคมเสด็จพ่อ”ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่ในตำหนักมีพระพักตร์เย็นชา พระเนตรเฉียบคมดุจอินทรี จ้องฉู่หนิงไม่วางตา “ในสายตาเจ้ายังมีเราอีกหรือไม่?”ฉู่หนิงทำหน้าใสซื่อ “เหตุใดเสด็จพ่อจึงตรัสเช่นนี้?”เสแสร้ง!เจ้าเด็กนี่ยังจะเสแสร้งอยู่อีก!กล้าเล่นบทนี้ต่อหน้าเรา คอยดูเถอะว่าเราจะเปิดโปงเจ้าอย่างไร!ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลง ภายในทอประกายเย็นวาบ “หึ อย่าคิดว่าเราไม่รู้ว่า เจ้าเป็นผู้บงการขุนนางกรมคลัง!”“พวกเขาล้วนแต่โยกย้ายมาจากปิงโจว เชื่อฟังเจ้าเป็นที่สุด เจ้าคิดว

“เข้ามาพูดด้านใน เรื่องอันใดกันที่ทำให้เจ้าตื่นตระหนกถึงเพียงนี้?”จ้าวหมิงที่รีบร้อนเดินเข้ามาไม่ได้ถวายความเคารพต่อองค์รัชทายาท กล่าวอย่างลนลานว่า “เกลือบริสุทธิ์…ไม่เหลือแล้ว”ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลง ภายในทอประกายเย็นวาบ “เกิดอันใดขึ้นกันแน่ เจ้าพูดมาให้กระจ่าง!”จ้าวหมิงรีบอธิบาย “ช่วงสายวันนี้ เกลือบริสุทธิ์ที่ห้องเครื่องได้หมดลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมให้คนออกไปซื้อนอกวัง แต่แล้วเมื่อครู่นี้ คนที่ออกไปซื้อกลับมารายงานว่า จวนฉู่อ๋องไม่มีเกลือบริสุทธิ์แล้ว”“บัดนี้ห้องเครื่องไม่เหลือเกลือบริสุทธิ์ ไม่อาจปรุงมื้อกลางวันได้พ่ะย่ะค่ะ”พระพักตร์ของฮ่องเต้ดำทะมึนโดยพลันที่แท้ เจ้าฉู่หนิงก็อยู่รอเราอยู่ที่นี่นี่เองหนึ่งเดือนกว่ามานี้ คนทั้งเมืองหลวงเลิกใช้เกลือหยาบโดยสมบูรณ์ เปลี่ยนไปใช้เกลือบริสุทธิ์กันหมด หากไร้ซึ่งเกลือบริสุทธิ์ ผู้ใดยังจะกินอาหารลงอีก?เจ้าเด็กนี่ คิดจะข่มขู่เราด้วยวิธีเช่นนี้ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลง แค่นเสียงเย็นว่า “ไปเรียกฉู่หนิงเข้ามา!”“พ่ะย่ะค่ะ!” จ้าวหมิงขานรับแล้วรีบถอยออกจากตำหนักองค์รัชทายาทถือโอกาสเติมเชื้อไฟด้วยสีหน้าเดือดดาล “เสด็จพ่อ ฉู่หนิงยโสโอห