Alle Kapitel von ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kapitel 701 – Kapitel 710

พวกบัณฑิตย่อมไร้วรยุทธ์ เดินทางจากต่างเมืองเข้าสู่เมืองหลวง หากไร้ผู้คุ้มกัน แล้วพบเจอโจรผู้ร้ายขึ้นมาเล่า?ฉู่หนิงสีหน้าเคร่งขรึม “นี่นับเป็นปัญหาอย่างหนึ่ง ที่ต้องให้ทางการแต่ละแห่งร่วมมือ เลือกเวลาที่เหมาะสม ส่งคนคุ้มกันเป็นหมู่คณะ เพื่อไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน”สิ้นคำ ฉู่หนิงก็หยิบฎีกาขึ้นมาเริ่มจัดการงานต่อเสิ่นหว่านอิ๋งไม่ได้รบกวน ยกถ้วยเปล่าออกไปอย่างเงียบงันเรื่องการสอบคัดเลือกขุนนางนี้สำคัญยิ่ง ฉู่หนิงในฐานะผู้จัดสอบ หากทำได้สำเร็จ ย่อมมีพระคุณใหญ่ต่อผู้เข้าสอบทั้งหลาย!รอให้คนเหล่านี้ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนาง ต่อไปจวนฉู่อ๋องก็จะมีพันธมิตรในราชสำนักตอนนี้ขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนัก มีเพียงหลิวโส่วเริ่นคนเดียว กำลังจึงอ่อนนักขอเพียงการสอบคัดเลือกขุนนางสำเร็จ ต่อไปอำนาจของจวนฉู่อ๋องย่อมขยายเพิ่มขึ้นอีกขั้นทว่า ในใจเสิ่นหว่านอิ๋งยังมีความกังวลอยู่บ้างเรื่องใหญ่เพียงนี้ องค์รัชทายาทและเหล่าองค์ชายทั้งหลาย จะยอมให้ฉู่หนิงจัดการเรื่องนี้ได้สำเร็จโดยง่ายหรือ?แต่คำนี้เสิ่นหว่านอิ๋งไม่กล้าเอ่ยออกมา นางไม่อยากทำลายความกระตือรือร้นของฉู่หนิงในยามนี้ทว่าโชคร้ายที่เหตุการณ์น

บัดนี้ปิงโจวมิใช่มีเพียงกิจการที่พอกหน้า ยังมีเกลือบริสุทธิ์ หากเจ้าเมืองทั้งสี่พาขุนนางกลุ่มหนึ่งมาเมืองหลวง ปิงโจวย่อมไร้ผู้ดูแลฉู่หนิงยกมุมปาก ฉีกยิ้มกว้าง “เรื่องนี้ใต้เท้าหลิวไม่ต้องกังวล ก่อนหน้านี้ข้าให้ทายาทขุนนางราชวงศ์เก่าไปยังปิงโจวแล้ว นอกจากตี้เหวินเย่าที่รับตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองติ้งเซียงแทนเจ้า หลี่เฉิงว่าง จางเจิ้ง เฉินซื่อหมิง ทั้งสามคนตำแหน่งไม่สูงนัก”“คำนวณเวลาดู พวกเขาไปปิงโจวเกือบปีแล้ว ถึงเวลาเลื่อนตำแหน่งให้พวกเขาแล้ว”“ปิงโจวคือที่ดินศักดินาของข้า เสด็จพ่อมอบอำนาจปกครองให้ ขอเพียงเสด็จพ่อยอมดึงจางเสวียนและคนอื่นๆ เข้ากรมคลัง ข้าก็จะแต่งตั้งหลี่เฉิงว่างและพวกให้เป็นเจ้าเมือง”นับรวมแม่ทัพนักปราชญ์หานซิ่ง ก็สี่คนพอดี เติมตำแหน่งเจ้าเมืองทั้งสี่ได้ครบหลิวโส่วเริ่นฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง เผยแววประหลาดใจ“ท่านอ๋อง หรือว่าที่ท่านส่งคนเหล่านั้นไปปิงโจวตั้งแต่ก่อนหน้า ก็เพื่อเตรียมรับเหตุการณ์เช่นนี้?”ฉู่หนิงยิ้มลึกลับ “เจ้าทายดู?”หลิวโส่วเริ่น “...”เรื่องเช่นนี้ตนจะคาดเดาได้อย่างไร“เอาเถิด เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ข้าจะเข้าวังหลวงกับเจ้าเอง”“ขอบพ

“ได้ยินว่าฉู่อ๋องตั้งใจจะขยายกิจการเกลือบริสุทธิ์ ถึงขั้นจะขายไปยังแคว้นอื่นเพื่อหาเงินพ่ะย่ะค่ะ”ขยายกิจการเกลือบริสุทธิ์?ฮ่องเต้ขมวดพระขนง “เจ้าหนูนี่ทะเยอทะยานไม่น้อย คิดจะขายไปถึงต่างแคว้น นี่คือตั้งใจตัดเส้นทางทำเงินด้านนี้ของตระกูลสูงศักดิ์โดยสิ้นเชิง”ฮ่องเต้ส่ายหน้า แล้วตรัสถามต่อ “สถานการณ์กองทัพที่ปิงโจวเป็นอย่างไรบ้าง?”“เอ่อ...” องครักษ์เงาลังเลอีกครั้ง “ฝ่าบาท ปิงโจวกำลังรับสมัครทหารอย่างต่อเนื่อง แต่เงื่อนไขเข้มงวดมาก จำนวนทหารที่รับสมัครไป ในตอนนี้ยังสืบไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”“ตั้งแต่หานซิ่งไปถึงปิงโจว ค่ายทหารก็เพิ่มการระวังเป็นพิเศษ คนของพวกเราเข้าใกล้ค่ายทหารไม่ได้เลย”“แต่ดูจากข้อมูลที่มีในตอนนี้ กระหม่อมคิดว่าจำนวนทหารปิงโจวน่าจะมีราวหนึ่งแสนคนพ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ สีพระพักตร์พึงพอใจศึกที่เมืองติ้งเซียงคราวก่อน ทัพแนวหน้าแคว้นต้าจ้าวเหลือเพียงหกหมื่น ผ่านมาหนึ่งปีกลับฟื้นฟูเพิ่มเป็นหนึ่งแสน ถือว่าไม่เลวอย่างไรเสีย ค่าเบี้ยหวัดกับเสบียงกองทัพของทหารเหล่านี้ก็ไม่ต้องให้ราชสำนักออก นับว่าประหยัดเงินไปจำนวนมาก!“ช่างเถิด ในเมื่อเขาบอกอย่างมั่นใจว่าปิงโ

ขณะเอ่ยวาจา สายตาก็เหลือบมองไปยังผู้อาวุโสร่างผอมบางที่นั่งอยู่หน้าสุดจางเสวียนมีอายุมากที่สุด รับราชการยาวนานที่สุด เป็นผู้มีประสบการณ์สูงสุดในหมู่คน เรื่องกิจการในปิงโจวนั้น นอกจากตี้เหวินเย่าแล้ว ก็มีเขานี่แหละที่รู้ดีที่สุดจางเสวียนวางถ้วยชา ลุกขึ้นยืน รายงานด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านอ๋องวางใจเถิด กิจการที่พอกหน้าเข้ารูปเข้ารอยแล้ว บัดนี้กระจายไปถึงสี่แว่นแคว้นใหญ่ ได้แก่ ต้าจิ้น ต้าโจว ต้าถัง และต้าฮั่น ทุกเดือนมีกำไรไม่น้อยกว่าหนึ่งล้านตำลึง”“ส่วนกิจการเกลือบริสุทธิ์แม้เพิ่งเริ่ม แต่เพราะเป็นของใช้ฟุ่มเฟือย และความต้องการสูง กำไรมากกว่า แม้เพิ่งเริ่มได้แค่สองเดือน แต่ก็ทำกำไรไล่ทันกิจการที่พอกหน้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ด้วยเหตุนี้ ใต้เท้าตี้เหวินเย่าจึงออกคำสั่ง ขณะที่รับผู้อพยพจากทั่วทุกหัวเมือง ก็คัดเลือกผู้ที่ร่างกายแข็งแรง ส่งพวกเขาไปขุดเกลือ”ดวงตาฉู่หนิงสว่างวาบ ไม่คาดคิดว่ากิจการเกลือบริสุทธิ์จะเติบโตเร็วถึงเพียงนี้กิจการที่พอกหน้าทำมาร่วมปี แต่ว่าเกลือบริสุทธิ์เพียงสองเดือนก็ไล่ทันแล้ว“ดีมาก ดูท่าว่าพวกเจ้าไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวัง จัดการปกครองปิงโจวได้เรียบร้อยดีมาก!”ฉู่หนิ

“เรื่องใหญ่หลวงเช่นนี้ เราหวังให้เจ้าเห็นแก่แผ่นดินเป็นหลัก อย่าได้ทำตามอารมณ์!”ความหมายชัดเจน ต้องไปปิงโจวแผนนี้ขององค์รัชทายาทและพวกช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ เป็นการตัดไฟแต่ต้นลมโดยแท้หากข้าพาจางเสวียนและพวกกลับไปปิงโจว สิ่งที่ทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่าปิงโจว จะไปไม่ได้เด็ดขาด!ฉู่หนิงมองหน้าองค์รัชทายาทที่ลำพองใจ มุมปากก็ยกขึ้น เผยรอยยิ้มจาง ๆองค์รัชทายาทชะงักไปเจ้าหมอนี่ เวลานี้แล้วยังยิ้มได้อีกหรือ?ขณะกำลังประหลาดใจ ฉู่หนิงก็หันไปมองฮ่องเต้ เอ่ยอย่างสงบว่า “เสด็จพ่อ ทัพต้าจ้าวแค่สองแสนนายเท่านั้น ไยต้องให้ลูกไปปิงโจวด้วยตนเองหรือพ่ะย่ะค่ะ?”ทุกคนนิ่งงันราวกับกลายเป็นหินกองทัพสองแสนเชียวนะ แต่พอฉู่หนิงพูด กลับพูดว่าแค่สองแสนงั้นหรือ?“โอหังนัก!”องค์ชายรองฉู่หมิงไม่รอให้ใครพูด หัวเราะเสียงเย็นแล้วก้าวออกมาตำหนิ “กองทัพต้าจ้าวสองแสนนายมิใช่พวกกระจอก น้องสิบแปด แม้เจ้าไม่อยากไปแนวหน้า ก็อย่าอ้างข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเช่นนี้”ฉู่หนิงคิดจะพูด ไม่คิดว่าฮ่องเต้กลับฮึดฮัดแทรก “ฉู่หนิง อย่าประมาทศัตรู อย่าคิดว่าเพราะเจ้าเคยฆ่าทหารต้าจ้าวไปสองแสนนาย ก็คิดว่าพวกเขาไร้ค่า”เห็นฮ่อง