All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 721 - Chapter 730

ใช้เล่ห์กลสู้เล่ห์กล!ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ “ก็ดี ใครก็ได้ เชิญเฝิงเซี่ยนจู่เข้ามา”ทุกคนชะงักไปเฝิงเซี่ยนจู่หรือ?แคว้นต้าฉู่มีเฝิงเซี่ยนจู่เพียงคนเดียว ก็คือบุตรีที่ไม่เคยไว้หน้าใครของรองเสนาบดีเฝิงสีหน้าองค์รัชทายาทเปลี่ยนไปเล็กน้อยเหตุใดจึงเป็นนางที่นำข่าวชัยกลับมาเอง?ระหว่างที่ทุกคนงุนงง เฝิงมู่หลานถูกเชิญออกมาจากตำหนักข้าง“ถวายบังคมฝ่าบาท”สายตาของเฝิงมู่หลานหยุดที่ฉู่หนิงครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาประสานมือคารวะฮ่องเต้ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ “องค์รัชทายาทและคนอื่นเห็นว่าผลศึกครั้งนี้เหนือคาดนัก จึงอยากให้เจ้าเล่าเหตุการณ์ในศึกครานี้โดยละเอียด”เฝิงมู่หลานซึ่งมีนิสัยฉุนเฉียวอยู่แล้วก็พลันเบิกตากว้าง จ้ององค์รัชทายาทเขม็ง “ทำไมเล่า องค์รัชทายาทกำลังสงสัยความจริงของการศึกครานี้หรือ?”องค์รัชทายาทกำลังจะอธิบาย แต่ฉู่หนิงกลับหัวเราะแทรก “ท่านพี่องค์รัชทายาทเห็นว่าต่อให้เป็นหมูสองแสนตัว ท่านก็ยังต้องใช้เวลาฆ่าครึ่งเดือน”เฝิงมู่หลานพลันโมโห ชี้นิ้วไปที่องค์รัชทายาทแล้วด่า “ดีมาก พวกข้าเสี่ยงตายเพื่อแผ่นดินอยู่แนวหน้า ทุ่มกำลังฆ่าศัตรู แต่ลับหลังองค์รัชทายาทอย่างท่านกลับมาสงสั

“คนที่ไม่คู่ควรจะเอ่ยปากที่สุดก็คือท่าน ท่านสงสัยในผลการรบแนวหน้าเช่นนี้ เคยคิดถึงเหล่าทหารที่สละชีพเพื่อแผ่นดินหรือไม่?”“หากวิญญาณพวกเขาในปรโลกรับรู้ว่า คนที่ตนปกป้องไว้ด้วยชีวิตกลับเป็นคนอย่างท่าน เกรงว่าพวกเขาคงเด้งขึ้นมาจากหลุมศพเพื่อเอาเรื่องท่าน!”“ท่านไม่ทำตามหนังสือรับรองทางทหาร จงใจถ่วงเวลา เคยคิดหรือไม่ว่าเหล่าทหารแนวหน้าที่ยังมีชีวิตอยู่จะเจ็บช้ำใจเพียงใด?”เฝิงมู่หลานที่ปกติไม่ค่อยถนัดโต้คารม วันนี้กลับเหมือนเป็นคนละคน ทุกประโยคแทงใจจนองค์รัชทายาทหน้าถอดสีองค์รัชทายาทอยากโต้กลับ แต่กลับไม่รู้ว่าตนควรโต้กลับเช่นไร ทำได้เพียงเบิกตากว้าง จ้องเฝิงมู่หลานเขม็งในใจจิตสังหารแทบระเบิดออก!องค์ชายรองเห็นท่าไม่ดี ก็พลันกลอกตาครุ่นคิด แล้วเกิดความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาเฝิงมู่หลานร่วมรบในศึกครั้งนี้ แถมจับเป็นจ้าวอู๋จี๋ ได้สร้างผลงานใหญ่ ควรได้รับการพระราชทานรางวัลและเฝิงมู่หลานเป็นบุตรีของเฝิงอันกั๋ว ซึ่งเขาคือคนฝ่ายตน การช่วยเฝิงมู่หลานก็คือการช่วยเฝิงอันกั๋ว!แม้เฝิงมู่หลานจะสนิทกับฉู่หนิงไปบ้าง แต่เฝิงอันกั๋วก็ยังคงอยู่ฝ่ายตนในเวลานี้ หากตนไม่ยื่นมือเข้าช่วย เฝิงอันกั๋วอ

บนโต๊ะหินวางฉินโบราณอยู่หนึ่งคัน มือเรียวคู่งามดุจหยกกำลังดีดสายต่อเนื่อง เสียงฉินลอยกังวานทั่วเรือนหลัง ชวนให้รู้สึกเบิกบานใจทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นรบกวนทำนองฉิน เฝิงมู่หลานก้าวเข้ามาในศาลาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสียงฉินหยุดลงทันที เสิ่นหว่านอิ๋งลุกขึ้น คว้ามือเฝิงมู่หลานด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ไฉนกลับมาก็ไม่บอกล่วงหน้าสักคำเล่า?”เฝิงมู่หลานหัวเราะคิก “ใต้เท้าตี๋ให้ข้ากลับมาส่งข่าวชัย เขายังบอกให้ข้าอยู่เมืองหลวงต่อในช่วงนี้ด้วย”เสิ่นหว่านอิ๋งในใจสะท้านวูบการที่ทำให้ท่านลุงตี๋ตัดสินใจเช่นนี้ได้ เกรงว่าอีกไม่นานเมืองหลวงคงไม่สงบบัดนี้เก็บเกี่ยวฤดูร้อนเสร็จสิ้น ทางกรมคลังกำลังเร่งคำนวณภาษี หากเรื่องนี้เสร็จสิ้น ต่อไปย่อมถึงคราวสอบคัดเลือกขุนนางดูท่าท่านลุงตี๋ให้มู่หลานกลับมา ก็เพื่อเรื่องสอบคัดเลือกขุนนาง!ความคิดแล่นวาบในใจ เสิ่นหว่านอิ๋งเข้าใจเจตนาของตี๋เหวินเย่านางยิ้มบาง ๆ ดึงเฝิงมู่หลานให้นั่งลง “กลับมาก็ดีแล้ว เพียงแต่ข่าวชัยที่เจ้าพูดเมื่อครู่ เล่าให้ละเอียดหน่อยได้หรือไม่?”เวลานี้เสิ่นหว่านอิ๋งยังไม่รู้รายละเอียดการศึก รู้เพียงว่ากองทัพแคว้นจ้าวสองแสนนายถู

ฉู่หนิงขมวดคิ้วลุกขึ้นยืน เดินวนไปมา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจ “เช่นนี้เถิด เจ้าจงไปสืบก่อนว่า คำสั่งของเสด็จพ่อเป็นพระดำริของพระองค์เอง หรือมีผู้ใดยุแหย่อยู่เบื้องหลัง”“ส่วนเรื่องที่เสด็จพ่อจะตรวจสอบโกดังหลวง เจ้าก็ร่วมมือเต็มที่ ส่วนเรื่องขึ้นทะเบียนให้ผู้อพยพ ข้าจะเข้าวังไปกราบทูลเสด็จพ่อด้วยตัวเอง”ผู้อพยพเหล่านี้เป็นสิ่งที่ได้มาหลังลงนามในหนังสือรับรองทางทหาร ขึ้นทะเบียนให้พวกเขา ก็ถูกต้องเหมาะสมมิใช่หรือ?แม้ไม่รู้ว่าเรื่องนี้รั่วไหลได้อย่างไร แต่ไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่เพราะแนวหน้ากำชัยชนะยิ่งใหญ่ ต่อให้เป็นฮ่องเต้ ก็มิอาจคำกลับในหนังสือรับรองทางทหารได้หลิวโส่วเริ่นในยามนี้ได้โล่งอกเสียที “ท่านอ๋องออกโรงเอง ย่อมดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ ขอลา”ฉู่หนิงมองแผ่นหลังหลิวโส่วเริ่นที่จากไป สีหน้าครุ่นคิดเหตุการณ์คืนนี้ช่างประหลาดนัก ไม่เพียงกรมคลังมีปัญหา กรมอาญาก็เกิดเรื่องด้วย นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วถ้าจะบอกว่าสองเหตุการณ์นี้ไม่เกี่ยวกัน แต่มันก็เกิดขึ้นพร้อมกัน และเกี่ยวโยงถึงกรมคลังกับกรมอาญาทั้งสองกรมนี้ล้วนเป็นกำลังสำคัญของการสอบคัดเลือกข

ฉู่หนิงสะดุ้งในใจ รีบพุ่งออกไปนอกตำหนักทันทีแต่พอเปิดประตู กลับมีทหารรักษาพระองค์หลายนายยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก“ฉู่อ๋อง ท่านจะไปที่ใดพ่ะย่ะค่ะ?” ทหารรักษาพระองค์นายหนึ่งประสานมือคารวะแล้วถาม แต่ร่างกลับขวางทางฉู่หนิงไว้ฉู่หนิงขมวดคิ้ว “เจ้าไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเมื่อครู่หรือ? ข้าจะออกไปดู”แต่ทหารรักษาพระองค์ผู้นั้นกลับทำหน้าลำบากใจ “ท่านอ๋อง เมื่อครู่ฝ่าบาทมีรับสั่งมาว่าให้ท่านอ๋องรออยู่ที่นี่ ห้ามไปที่ใดทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”ฉู่หนิงชะงักไปนี่มันหมายความว่าจะกักบริเวณ!กักตัวข้าไว้ในเวลาเช่นนี้ เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวเฝิงมู่หลาน!แย่แล้ว!สีหน้าฉู่หนิงเปลี่ยนทันควัน พลังกำลังทั่วร่างปะทุออกมา “ถอยไปให้พ้น!”สิ้นคำ ฉู่หนิงก็พุ่งทะยานไปทหารรักษาพระองค์รีบจัดกระบวนล้อมเป็นวง ปิดล้อมฉู่หนิงไว้แน่นหนา“ฉู่อ๋อง กระหม่อมแค่ปฏิบัติตามรับสั่ง โปรดอย่าทำให้ลำบากเลยพ่ะย่ะค่ะ”“บังอาจ กล้าขวางทางข้า พวกเจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร?”ดวงตาฉู่หนิงเย็นเยียบ กำหมัดแน่น ร่างพุ่งออกไปดุจเงาเหล่าทหารรักษาพระองค์มองหน้ากัน ก่อนจะขยับเข้าล้อมฉู่หนิงไว้กลางวง ใช้ทวนยาวบีบไล่ให้เขาถอยหลังอ